Prva skraćenica za mikroprocesor, a danas često nazvan CPU, ili centralna procesorska jedinica predstavlja centralni sastavni dio PC računara. Ta vitalna komponenta je na neki način odgovorna za svaku pojedinačnu stvar koju radi PC računar. Ona između ostalog određuje, u najmanju ruku, djelimično koji operativni sistemi mogu da se upotrijebe, koje softverske pakete PC računar može da izvršava, koliko električne energije troši i koliko će sistem biti stabilan. Procesor je takođe glavna odrednica ukupne cijene sistema: što je procesor noviji i moćniji, mašina će biti skuplja.

Kada je Mađar po rođenju John ven Neumann, prvi put predložio skladištenje sekvence instrukcija – da tako kažemo, programa u istoj memoriji sa podacima, to je u to vrijeme bila znatno inovativna ideja. On je to učinio u svom “Prvom nacrtu izvještaja o računaru EDVAC”, koji je napisao 1945. godine. U tom izvještaju, računar se organizuje u četiri glavna dijela: centralna aritmetička jedinica, centralna upravljačka jedinica, memorija i ulazno/izlazni uređaji. Više od pola vijeka kasnije, skoro svi procesori imaju “Von Neumannovu” arhitekturu.

U periodu od više godina, dvije porodice mikroprocesora preovlađivale su u industriji PC računara – Intelov Pentium i PowerPc koji prave udruženje kompanije Apple/IBM/Motorola – a svaka od tih centralnih procesorskih jedinica je glavni primjer suprostavljenih koncepata arhitekture CPU tog vremena, CISC I RISC.

CISC (računar sa skupom složenih instrukcija, complex instruction set computer) predstavlja tradicionalnu računarsku arhitekturu, u kojoj centralna procesorska jedinica koristi mikrokod da bi izvršavala veoma obiman skup instrukcija. Te instrukcije mogu da budu promjenjive dužine i koriste sve načine adresiranja, što zahtijeva složena elektronska kola za njihovo dekodovanje.

Izvjestan broj godina, proizvođači računara bili su skloni da prave sve složenije centralne procesorske jedinice, sa sve obimnijim i složenijim skupom instrukcija. Godine 1974, John Cocke iz firme IBM Research, odlučio je da pokuša jedan drugi pristup, koji je dramatično smanjio broj instrukcija koje je čip mogao da izvršava. Do sredine 1980-ih godina, to je dovelo do velikog broja proizvođača računara koji su potpuno obrnuli trend, gradeći centralne procesorske jedinice koje su mogle da izvršavaju veoma ograničen skup instrukcija.

RISC (računar sa samnjenim skupom instrukcija, reduced instruction set computer) imaju konstantnu veličinu instrukicije, ukinule su indirektni način adresiranja i zadržale su samo one instrukcije koje mogu da preklapaju i koje mogu da se izvršavaju u jednom mašinskom ciklusu ili manje. Jedna od predanosti centralnih procesorskih jedinica RISC je u tome što ne mogu da izvršavaju svoje instrukcije vrlo brzo, zato što su te instrukcije tako jednostavne. Druga, možda i važnija predanost je to što čipovi RISC zahtijevaju manje tranzistora, što ih čini jeftinijim u proizvodnju.

UGOVORNO PRAVO

Zakon o obligacijama je donet 1978 godine, do kada se sudilo na osnovu pravnih pravila, a sva primena se vršila na osnovu Zakona o nevažnosti pravnih propisa donetih pre 6. Aprila 1941. godine. Naš zakon o obligacionim odnosima je vrlo stabilan zakon, sa dobrim rešenjima, a posle njegovog donošenja bilo je nekoliko malih, skoro kozmetičkih intervencija.
Zakon uređuje promet roba i usluga i obligacione odnose kojima se taj promet uređuje. To je ugovorno pravo, ali pored toga uređuje i ostale izvore obligacija: uređuje pruzrokovanje štete i njenu naknadu, nezvano vršenje tuđih poslova, sticanje bez osnova, jednostranu izjavu volje kao izvor obligacija.
Sve te odnose zakon uredjuje na jednoobrazan način nezavisno od toga ko su subjekti tog odnosa, da li su to fizička ili pravna lica. – OVO JE PRAVILO!!!
Izuzetno, kada Zakon markira neki odnos koji zahteva specifično uređenje, on to i uradi. (npr. ZOO to radi kod odredaba o zastarelosti, dajući jedan poseban rok za ugovore u privredi; to radi kod solidarnih obligacija, gde kod ugovora u privredi pretpostavlja solidarnost; to čini kod ugovora o prodaji, kada cena nije određena).

 
NAČELO AUTONOMIJE VOLJE
«Strane u obligacionim odnosima su slobodne, u granicama prinudnih propisa, javnog poretka i dobrih običaja, da svoje odnose urede po svojoj volji»
Po njemu, stranke su slobodne da uređuju svoje odnose, pre svega obligacione odnose na način na koji smatraju da treba. Ali, to načelo ima ograničenja u svakom pravnom sistemu, pa i kod nas. Zakon je kod nas kao opšte ograničenje postavio: imperativni propis, javni poredak i dobre običaje. (insistira na ovome!!!)
Kada stranke ulaze u jedan ugovorni odnos, one su potpuno slobodne da odluče:

1. da li uopšte hoće da ugovaraju;
2. sa kim će da ugovaraju;
3. o čemu će da ugovaraju.

PREDUZETNIČKI PODUHVAT- Razumevanje preduzetništva

Preduzetništvo pretstavlja preduzimanje poslovne aktivnosti. Preduzetništvo je inovativna aktivnost. Preduzetništvo je dinamičan proces stvaranja dodatne vrednosti.
Preduzetništvo je proces stvaranja nečeg različitog sa vrednošću, usmeravajući potrebno vreme i napor, preduzimajući finansijske, fizičke i socijalne rizike i dobijanja različitih nagrada finansijske i lične satisfakcije i nezavisnosti.
Preduzetništvo je povezano sa kreativnošću, a ona implicira nove ideje i postupke. Preduzetništvo je sposobnost identifikovanja mogućnosti koje se zasnivaju na novim idejama i pristupima i njihovo prevođenje u nešto opipljivo što ima upotrebnu vrednost. Preduzetništvo je proces koji uključuje ljude i organizacije putem koga dolazi do inovacije. Kreativnost je konkurentsko sredstvo preduzetništva.
Preduzetnik nije oruđe tržišta već stvaralac tržišta, on je istraživač i kreator poslovnih mogućnosti, nije onaj ko optimalizuje izvore, već onaj ko ih podstiče, nije samo vlasnik tehnologije, već njen stvaralac. Preduzetnik nije zavistan od kapitala, rada i zemlje, on definiše i kreira kapital, daje vrednost zemlji i nudi svoj rad dajući efekat amorfnom radu drugih.
Potrebna je sposobnost da se okuraži i usmerava inovativnost ljudi u preduzeću. Kada se radi o osnivanju novog preduzeća potrebna je sposobnost da se ostvari vizija.

…Strategija je teorija biznisa jedne organizacije…
P. Drucker

Gotovo svi misle da znaju značenje reči strategija.Međutim, ako ih pitate šta za njih znači reč strategija, njihovi odgovori će se veoma razlikovati.Nekima reč “strategija” nije ništa više do sinonim za “važnost”: drugima može biti plan akcije, a za treće važan šematski plan akcije za uspeh.Više razmatranih odgovora otkrivaju različite nijanse značenja širine razumevanja ovog pojma.Za nas je strategijski menadžment povezan sa onim što će se najverovatnije desiti i ostvariti u budućnosti.Ova definicija traži od strategije da obezbedi kako samu ideju za budućnost tako i generisanje akcije potrebne za njenu realizaciju.

Analize okruženja i unutrašnje analize preduzeća imaju poseban značaj za strategijski menadžment.To proizilazi iz činjenice da su strategije upravo rezultat procesa strategijskog planiranja, kao i iz stava Ph.Kotler-a da je ono “rukovodeći proces razvijanja i održavanja mogućeg sklada između ciljeva i potencijala organizacije i mogućnosti koje pruža okruženje”.Svrha spoljašnje analize, odnosno analize okruženja je da, gledano iz svoje spoljašnosti, razume šta može uticati na budućnost preduzeća kao celine, dok je celokupna svrha unutrašnje analize da identifikuje posebne karakteristike preduzeća koje će mu obezbediti da zadovolji postojeće ili buduće zahteve kupaca bolje od sadašnjih ili budućih konkurenata.

Da bi preduzeće definisalo svoju strategiju neophodno je da obradi neke od ključnih tačaka dveju pomenutih analiza.Od mnoštvo njih izdvojićemo benčmarking i procenu konkurentske prednosti, koje će ujedno biti i predmet rada.

Dаnаs u modernim privredаmа širom svetа uprаvljаnje preduzećem predstаvljа stаlno prilаgođаvаnje preduzećа izmenjenim uslovimа poslovаnjа.
Poslovne odluke koje menаdžeri donose, oni koji uprаvljаju preduzećem, uglаvnom su utemeljene nа blаgovremenim, potpunim i аdekvаtnim informаcijаmа. Tаkve informаcije trebа dа obezbede knjigovodstveni timovi. Među informаcijаmа koje pružаju rаčunovođe jesu i one koje se odnose nа troškove koje snose preduzećа prilikom obаvljаnjа svojih delаtnosti. Zаto rаčunovođe koriste rаzličite sisteme obrаčunа zа obuhvаtаnje troškovа i pomoću njih pružаju potrebne informаcije preduzećimа.
Jаko je vаžno izvršiti klаsifikаciju troškovа i tu se kаo jednа od nаjznаčаjnijih izdvаjа tаkozvаnа funkcionаlnа podelа troškovа.
Premа funkcionаlnoj podeli troškovа troškovi se klаsifikuju nа:
- troškove proizvodnog i – neproizvodnog funkcionаlnog područjа.Red složenosti problemаtike funkcionаlne podele troškovа i definisаnjа mjestа troškovа, učinаkа mestа troškovа i nosilаcа troškovа, zа obrаčun troškovа je vrlo vаžno odgovoriti nа pitаnje koje troškove i koje grupe troškovа inkorporirаti u cenu koštаnjа. Tаko dа se sаdа pojаvljuje jednа jаko vаžnа podelа а to je podelа nа plаnske (buduće,plаnirаne) i nа stvаrne (istorijske,prošle) troškove. Onа je nаstаlа kаdа se počelo govoriti o vremenskom аspektu troškovа.
Sistem obrаčunа po stvаrnim troškovа se zаsnivа nа stvаrnim,upotrebljenim količinаmа i stvаrnim troškovimа fаktorа proizvodnje.
Tаko dа stvаrni trošаk proizvodnje predstаvljа proizvod stvаrno upotrebljenih količinа inputа i njihovih stvаrnih cenа. Kаo tаkаv on predstаvljа element cene koštаnjа određenog proizvodа. U ovаkvom obrаčunu troškovа glаvnа pаžnjа je usmjerenа nа nosioce troškovа.

Ideje se ne radjaju u vakumu.One se dele sa drugima i razvijaju dalje.Neko ih pozajmljuje,a neko ih krade.Nisu dizajneri sebicni, nego principijalni u svetu kreativnosti. A osnovno sredstvo proizvodnje je malo,sivo i tezi oko 1.3 kg.To je ljudski mozak.

Sve se cini tako jednostavnim, ideja papir olovka i resenje je tu.A sta kada ste sigurni da vasa ideja vredi i zelite da je zastitite.Svi smo svesni industijalizacije koja jede manje zemlje, kao sto je Srbija.Okrenite se oko sebe i pronadjite koliko proizvoda imate u svom okruzenju, na kojima pise Made in China.Svi mi smo svesni standarda ljudi koji zive u Srbiji, da je sto jeftiniji proizvod postao najbolji brend.Zato definitivno moramo sacuvati nase trziste radeci na kvalitetu ideja i samih proizvoda.Kako bi se u tom prostoru dobro snasli najbolje je svoje ideje sacuvati, a kako drugacije nego sluzeci se pravnim regulativama I zastitom dizajna.Mozda skepticizam i dalje zivi da je sve nemoguce u Srbiji ali pozitivizam je onaj koji donosi inovaciju.Tako da je ovo samo znak na sred puta,kako da se zastiti dizajn.Sve ovo da bi se lakse shvatilo zasto uopste i raditi tako nesto, najbolje je objasniti samo znacenje dizajna za pocetak.

DIZAJN

Dizajn→ primarno estetske prirode i vizuelno dopadljiv.Dizajn je trodimenzionalni ili dvodimenzionalni izgled celog proizvoda, ili njegovog dela koji je odreden njegovim vizuelnim karakteristikama, posebno linijama, konturama, bojama, oblikom, teksturom i materijalima od kojih je proizvod sacinjen, ili kojima je ukrasen, kao i njihovom kombinacijom.

2.2Industrijski dizajn → odnosi se samo na ukrasne ili esteteske aspekte proizvoda,odnosno samo na spoljni izgled proizvoda. Za trodimenzionalni dizajn karakterističan je pre svega oblik proizvoda kao sto je model automobila ili namestaja, izgled nakita, satova, ambalaze i mnogih drugih proizvoda. Dvodimenzionalni dizajn sastoji se od dvodimenzionalnih karakteristika kao sto su slike, sare, mustre , ornamenti, raspored linija i slicno. Takodje, industrijski dizajn se moze sastojati i od kombinacija jedne i vise trodimenzionalnih i dvodimenzionalnih karakteristika.

 
KARATE

Istorijski osvrt na nastanak i razvoj Karatea.

U zapadnoj civilizaciji, naziv Karate, je u upotrebi tek od sredine XX vijeka. Upoznavanje sa ovim pojmom vezano je glorifikovanu prestavu o „čudesnoj borilačkoj vještini“ iz Japana čija je atraktivnost i efikasnost prevazilazila sve do tada poznate borilačke vještine. Vjerovatno velika ekspanzija interesovanja za Karate, je nepoznavanje pravog značenja tog pojma. „Čak ni danas ne postoji potpuna usaglašenost oko definisanja primarne osnove Karatea.“1 Često u literaturi moguće je pronaći činjenice koje Karate opisuju kao: umjetnost, vještinu i sport. Međutim, ako ovo uzmemo u obzir moguće je uvidjeti složenost Karatea koji je bio pod snažnim uticajem joge, tradicionalne medicine, religije i filozofije
Karate, koji se u svijetu i dalje upražnjava kroz veći broj stilova, sistematizovan je i poprimio je takav oblik u Japanu početkom XX vijeka. Često se karate smatra autentičnom borilačkom vještinom, ali poznato je i da je istorija karatea duga i specifična a njegovi korijeni potiču izvan Japana. Pretpostavlja se da korijeni karatea potiču sa širokih prostora Dalekog istoka (Kina, Koreja, Indonezija itd.).

Po svojoj strukuturi fudbal je veoma složena i kompleksna igra. Zbog svoje složenosti pripada grupi polistrukturalnih acikličnih kretanja sa najvećim stepenom kompleksiteta. To je
sportska igra koju karakterišu raznovrsne i brojne složene kineziološke aktivnosti u kojima pored acikličnih ima i cikličnih kretanja visokog obima i intenziteta. Današnji nivo razvoja
fudbalske igre kojeg karakterišu velika dinamičnost i visok ritam igre zahtijeva od fudbalera izuzetnu fizičku pripremljenost,visok nivo tehnike u kretanju, taktičku zrelost i psihičku
stabilnost. Stalno povećanje opterećenja u toku utakmice zahtijeva od igrača neprekidan rad na razvoju i usavršavanju osnovnih motoričkih sposobnosti i to: snage, brzine, izdržljivosti,
fleksibilnosti, koordinacije, agilnosti, preciznosti i ravnoteže.

Osnovne motoričke sposobnosti za fudbalere imaju primarni značaj jer predstavljaju osnovnu vrijednost u cjelokupnom prostoru motorike.To je onaj dio opštih psihosomatskih
sposobnosti koji se odnosi na određeni nivo razvijenosti osnovnih latentnih motornih dimenzija i koji su uslov za uspješno kretanje, bez obzira da li su te sposobnosti urođene ili vježbanjem stečene.

Motoričko izvođenje bilo koje strukturne jedinice fudbalske igre (npr. šutiranje lopte na gol) je složen kompleks aktivnosti sastavljen od intelektualnih i motoričkih sposobnosti i
tehničkih znanja,te predstavlja rezultat misaonih napora povezanih sa optimalnim angažovanjem motoričkih sposobnosti. Zato je najprihvatljivije fudbalsku motoričku sposobnost definisati kao najracionalnije i najinteligentnije, svrsishodno i promišljeno izvođenje specifičnih motoričkih zadataka sa i bez lopte u različitim situacijama igre. M eđu najvažnije motoričke sposobnosti svakako spada snaga. Snaga se definiše kao sposobnost čovjeka da savlada spoljašnji otpor ili da mu se suprotstavi mišićnim naprezanjem (Zaciorski 1975). Isti autor navodi da maksimalna snaga koju čovjek može da ispolji, zavisi s jedne strane, od biomehaničkih karakteristika, a s druge strane od stepena napetosti pojedinih mišićnih grupa i njihovog uzajamnog kombinovanja.

Dosadašnjim istraživanjima motoričkih sposobnosti dokazana je ne samo egzistencija snage kao dimenzije motoričkog prostora,već je potvrđena saglasnost u mišljenju da je snaga
jedna od osnovnih sposobnosti, koja je presudna uza efikasno funkcionisanje sistema čovjeka za obavljanje različitih motoričkih zadataka. Ne postoji, u stvari, niti jedan motorički akt koji
bar djelimično ne zavisi od snage. Također, mnoga istraživanja su pokazala da se dimenzija snage ne razlikuje samo prema tipu akcije već i prema vrsti pretežno angažovane muskulature. Tako su Hempel i Fleishman (1975) izolovali faktore snage trupa, snage ekstremiteta i faktor interpretiran kao mobilizacija energije (vjerovatno faktor eksplozivne snage).

Trаžnju predstаvljаju kupci. tj potrošаči koji su spremni i sposobni dа određenu količinu proizvodа kupe u toku konkretnog vremenskog periodа po nekoj ceni. Trаžnju predstаvljаju potrošаči koji imаju želje аli su i spremni i sposobni dа plаte proizvode koji će dа im zаdovolje neku potrebu. Može se reći dа je trаžnjа funkcionаlni odnos koji ukаzuje nа količinu robe kojа bi se kupovаlа po rаzličitim cenаmа nа dаtom mestu i u dаtom vremenu.
Grаfički prikаz međusobnog odnosа ponude i trаžnje nаzivа se krivа trаžnje. Krivа trаžnje je opаdаjućа i održаvа obrnutu proporcionаlnost između cenа i trаženih količinа ѕbog togа što pаd cenа izаzivа rаst trаžnje. Rаst cenа izаzivа pаd trаžnje, pod uslovom dа su svi ostаli uslovi nepromenjeni. Zаključаk je dа se sа promenom cenа menjа i obim trаžnje, odnosmo menjа se broj kupаcа i obim kupovine.
Premа zаkonu trаžnje sа opаdаnjem cenа nekog proizvodа rаste količinа tog proizvodа koju su kupci spremni i sposobni dа kupe. U suprotnom, kаdа cene rаstu, trаženа količinа opаdа. Krivа trаćnje se može izrаzti i kаo jednаčinа, y= f(c) , to znаči dа je trаžnjа funkcijа cene. S obzirom dа nа trаžnju pored cene uticu i drugi fаktori onа se može iskаzаti i nа drugi nаčin y= f( x1,x2,x3,x4….) .
Tržišnа trаžnjа može se definisаti kаo ukupni obim koji bi bio kupljen od određene grupe kupаcа, nа određenom feogrаfskom području, u određenom periodu vremenа, z određenoj tržišnoj sredini, pri određenom i kombinаciji tržišnih nаporа u industriji. Tržišnа trаžnjа je zbir pojedinаčnih trаžnji .
Dаkle, premа zаkonu trаžnje, sа opаdаnjem cenа nekog proizvodа rаste količinа tog istog proizvodа koji su kupci spremni i sposobni dа kupe, i suprotno, kаdа cene istog proizvodа rаstu, trаženа količinа opаdа.Do promene obimа trаžnje neće doći sаmo promene cene, postoje i drugi fаktori koji utiču nа promenu trаžnje.

• Smanjuje otpor mišića i zglobova uz povećavanje tolerancije mišića i tetiva pri njihovom istezanju za vreme jakih kontrakcija u toku treninga ili takmičenja;
• Povećava efikasnost mišićne kontrakcije, odnosno brzinu, snagu i količinu kontrakcije i relaksacije mišića;
• Povećava protok krvi kroz mišiće usled čega se povećava i izmena kiseonika u tkivima;
• Poboljšavanje metaboličkih procesa koji se odvijaju u telu;
• Poboljšavanje funkcija nervnog sistema odnosno osetljivost nervnih receptora i brzine prenosa nervnih impulsa;
• Skraćeno vreme reakcije, bolja percepcija i koordinacija;
• Poboljšavanje mentalne spremnosti za napore koji slede, jer omogućava bolju koncentraciju i regulaciju emocionalnih stanja, a smanjuje stres i strah od povreda;
• Prevencija ozleđivanja;

Vrste zagrevanja
Prema metodi, odnosno načinu na koji se sprovodi, zagrevanje se može podeliti na:

• Aktivno – povećavanje temperature tela i mišića pod uticajem fizičke aktivnosti;
• Pasivno – porast temperature se izaziva egzogenim faktorima (kupke, masaže, tuširanje…

Svaki trening treba da se sastoji od:

• Opšteg zagrevanja, koje uključuje kardiovaskularno zagrevanje i opšte istezanje;
• Specifičnog zagrevanja, u kojem se izvode strukture kretanja slične glavnom cilju treninga.