Hlаdnа predjelа
Hlаdnа predjelа su tzv.mаlа jelа s kojim nаjčešće počinje jelovnik. Glаvnа im je funkcijа аktivirаnje probаvnog sistemа, tj.dа svojim izgledom, okusom i kvаlitetom povećаju аpetit. Ako su brzo prigotovljenа i posluženа zаbаviće gostа, skrаtiti mu vrijeme dok čekа nаručeno jelo.
Stručno priprаvljenа jelа trebаju biti:

• nezаsitnа, lаgаnа i ukusno pripremljenа;
• nikаdа ljuto zаčinjenа;
• ukusno posluženа i decentno ukrаšenа;
• rаznolikog ukusа i hаrmoničnih bojа;
• prezentovаnа i posluženа uvijek dobro ohlаženа.

Planiranje

Pod pojmom planiranja se podrazumeva jedna od elementarnih funkcija menadzmenta. Planiranje predstavlja osnovu za obavljanje drugih menadžerskih aktivnosti–organizovanja,vodjenja i kontrolisanja, koji zavise od izradjenih planova. Planiranje se identifikuje na sledeći način:

• Kuda se želi ići
• Zašto se tamo želi ići
• Kako će se stići
• Da li je potrebna kooperacija I kako će se znati da li je put ispravan ili ne.

Planiranje predstavlja fazu procesa upravljanja u kojoj se donose odluke o ciljevima,programima,planovima,strategijama, kojima se usmerava celokupna aktivnost budzetske ustanove. Planiranje je i dinamički proces, kojim se ustanova prilagodjava unutrašnjim i spoljnim promenama. Ustanova planiranjem, na osnovu analize iz prošlosti sagledava budućnost,vrši izbor ciljeva i načina za njihovo ostvarenje putem planova, programa, strategija…

Planiranje omogućava da se preduzeće usmeri na one oblasti poslovanja gde je moguće ostvariti najpovoljnije rezultate poslovanja.

Ruralna ekonomija treba da predstavlja integralnu, teritorijalno zaokruženu, seosku privredu koju čini skup brojnih međusobno povezanih djelatnosti. Nove potrebe za život, nove navike, novi pogledi na svijet i društveni život sve više prisiljavaju stanovnike ruralnih područja na nove oblike života i rada. Danas se bilježi potpuno autonomni proces ruralnog razvoja, međutim, on se može ocijeniti kao neprimjeren, relativno stihijski – bez reda, koji ukoliko se ne bude svjesno koordinirao, predstavlja ograničenje za brži i kvalitetniji ukupni razvoj. Također, on postaje i izvor neracionalnog korištenja za sada još uvijek relativno limitiranog resursa – stanovnika ruralnih područja. Na taj način su sve više ugrožena područja vosokovrijedna zbog svojih prirodnih ljepota, kulturno-istorijskiog naslijeđa, jedinstvenih fizičkih i drugih karakteristika. U tom smislu se posebno postavlja pitanje kvaliteta života na selu i njegovog pandama ruralnog siromaštva, problema intenzivnijeg privređivanja, i s druge strane, očuvanja životne sredine kao potencijalno atraktivnih karakteristika ekonomske valorizacije ruralni područja.
Ruralni turizam, kao značajan element održivog turistiĉkog, ekonomskog i socijalnog razvoja ruralnih područja, nailazi na sve veće razvojne, marketinške, menadžerske i ekonomske poteškoće u svom razvoju, dok se istovremeno na strani turistiĉke potražnje iskazuje sve značajniji interes za ovakvim oblikom turizma. Razvojna rješenja treba tražiti u implementaciji adekvatnog modela upravljanja ovim, vrlo osjetljivim područjem društvenog i ekonomskog razvoja te njegovom kvalitetnom operacionalizacijom na svim nivoima. Pri tome je nužno umrežavanje, kako privrednih subjekata, prvenstveno agroturističkih domaćinstava međusobno, tako i s drugim segementima i interesnim skupinama u segmentu ruralnog turizma i uopšte ruralnog razvoja regionalne zajednice. Ovaj rad ukazuje na osnovne probleme u području strateškog razvoja ruralnog turizma, a ujedno predstavlja i pokušaj da se prikažu smjernice na koji način donijeti strateški plan njegovog razvoja, uspješno ga implementirati i pratiti njegovu realizaciju.

Primjer Bosne i Hercegovine, kao turističke zemlje sa značajnim potencijalima za razvoj ruralnog turizma u praktično svim njenim regijama – slično kao što je to slučaj i u drugim receptivnim zemljama – “izbacio je na površinu” sve probleme i poteškoće na koje nailazi receptivna zajednica pokušavajući razviti ruralni turizam.

Takvi se problemi i poteškoće odnose prije svega na slabu ekonomsku snagu porodičnih poljoprivrednih gazdinstava, kojima je–u kombinovanoj (nepovoljnoj) ekonomiji paralelnog bavljenja poljoprivredom i turizmom–vrlo teško, gotovo nemoguće, postići pozitivan finansijski učinak. Nadalje, pojavljuje se problem nedovoljnih i/ili neadekvatnih finansijskih podsticaja od strane javnog sektora, neprepoznavanje ruralnog turizma kao oblika turizma koji dodaje vrijednost turističkoj destinaciji, nepostojanje ekspertize u malim porodičnim gazdinstvima, donose se neadekvatni zakoni koji tretiraju problematiku ruralnog turizma, prisutna je vrlo loša ili neadekvatna marketinška aktivnost objedinjenih poslovnih jedinica (porodičnih seoskih gazdinstava u ruralnom turizmu) i slično.

Ozbiljnijeg pristupa rješavanju problema ruralnog razvoja u BiH još nema. Iako u usvojenim strateškim dokumentima razvoja poljoprivrede oba BiH entiteta ruralni razvoj zauzima značajno mjesto i okvirno sadrži čitav niz mjera prilagođenih onima koje tretira i drugi stub ZAP-a EU, izdvajanja sredstava za njihovu implementaciju su više nego skromna. S druge strane, prihvaćeni sporazum o slobodnoj trgovini CEFTA kao i aspiracija ka priključenju EU ne dozvoljavaju BiH razvoj klasičnog agrarno-protekcionističkog sistema. Imajući ovo u vidu, za BiH kao potencijalnog kandidata za članstvo u EU, nameće se potreba da u budućim izdvajanjima za podršku poljoprivredi značajan naglasak bude na podršku mjerama ruralnog razvoja.

Ruralna područja Bosne i Hercegovine karakteriše visok nivo diferenciranosti prirodnih, ekonomskih, socijalnih, infrastrukturnih i drugih uslova za razvoj prije svega poljoprivrede, ali i ostalih privrednih aktivnosti. Ruralna područja obuhvataju 88,9% (45.547,5 km2) teritorije BiH i u njima živi 70,4% (2,37 miliona) ukupnog stanovništva, te s toga razvoj ovih područja predstavlja važan segment cjelokupnog razvoja zemlje.

U ovom seminarskom radu sam obuhvatio pojam ruralnog turizma u Bosni i Hercegovini, razvoj ruralnog turizma u BiH ali i uopšte pojma ruralnog turizma i sve ono što doprinosi razvoju ove grane turizma. Takođe sam u seminarskom radu izveo rezultate anketa koje sam obradio u opštini Vlasenica.

Predmet ovog seminarskog rada jeste da se što potpunije istraže I sagledaju neke od ključnih komponenti upravljanja ljudskim resursima u turizmu. Ljudi su I nosioci najvećeg dijela radnih operacija I činioci troškovnog I ukupnog poslovnog rezultata u turističkim preduzećima. Stoga je upravljanje ljudskim resursima izuzetno bitno za ostvarivanje ukupnih poslovnih rezultata konkretnog preduzeća ili organizacije u turizmu.

Strukturu rada čine četiri dijela u kojima ćemo se pozabaviti nekim ključnim problemima koji se tiču ljudskih resursa, a koje je potrebno riješiti da bi organizacije uspjele sačuvati svoju radnu sredinu. U tom cilju, kritički ćemo se osvrnuti na neke od problema koji su naveli mnoge da radna mjesta u turizmu predstave uglavnom kao nezahvalnima I neprivlačnima.

Prvi dio rada se odnosi na pojam I osnovne definicije vezane za ljudski potencijal (resurse) I turizam. Bez obzira na činjenicu da su svi resursi važni za odvijanje poslovnih procesa, najznačajniji resurs jesu ljudski potencijali.
Ljudskim se resursima daje sve veće značenje, oni će u budućnosti biti odlučujuća konkurentska snaga.

Druga cjelina pozabavila se pitanjima količine I raznolikosti radnih mjesta u turizmu, što nam govori da u okviru klasifikacije turizma postoji velika različitost radnih mjesta, koja se razlikuju prema njihovim tehničkim i stručnim zahtjevima, potrebnim klasifikacijama, odredbama i uslovima i sl.

Kvalitet radnih mjesta je treća cjelina ovog rada gdje s obzirom na procenat zaposlenog kadra koji oni zauzimaju možemo zaključiti da se njima mora posvetiti posebna pažnja, prvenstveno njihovom obrazovanju, jer su oni jako često u kontaktu s klijentima i da od njih zavisi kako će turisti predstaviti naš turistički proizvod i cjelokupnu ponudu. Ova cjelina se pozabavila I beneficijama koje radnici dobijaju za dobro odrađeni posao I proučava zadovoljstvo zaposlenog svojim radnim mjestom.

Četvrta cjelina odnosi se na politički aspekt u preduzećima I postojanje problema u poslovanju koji se ispoljavaju putem pojedinačnih preduzeća, lokalnih, nacionalnih I transnaiconalnih inicijativa.
 

Pojam ljudskih resursa

Prije obrazlaganja teme ovog seminarskog rada, upoznaćemo se malo detaljnije sa bitnim pojmovima koje će se prožimati kroz cjelokupnu materiju, a to su pojmovi turizma i ljudskog kapitala tj.resursa, i njihova neohodnosnost u turizmu.

Uzimajući u obzir da je svijet zakoračio u treći milenijum, kao vrijeme u kome se očekuju velike promjene na svim područjima ljudskog interesa, života i djelovanja, uviđamo da upravo tu nastaje pritisak koji fokusira čovjeka kao objekt zbog kojeg se sve mijenja, ali kao i subjekt koji utiče i mijenja sve.

Umoran od sadašnjosti, ali isto tako znatiželjan o budućnosti, čovjek ostaje trajno znatiželjan i upravo ta njegova znatiželja predstavlja gorivo koje ga konstantno pokreće i stimuliše za nove avanture. Bez obzira na činjenicu da su svi resursi važni za odvijanje poslovnih procesa, najznačajniji resurs jesu ljudski potencijali, odnosno ljudski kapital.
Ljudskim se resursima daje sve veće značenje, oni će u budućnosti biti odlučujuća konkurentska snaga.

Ljudski kapital je koncept koji ističe izuzetno značenje znanja, obrazovanja i sposobnosti kadrova (radne snage) za gospodarski razvoj.
Određeni potencijali se unapređuju obrazovanjem i inoviranjem znanja koje treba dalje razvijati, usavršavati i promovirati, kako bi se potencijali pretvorili u kapital, odnosno stvarnu svjesnu i svrsishodnu aktivnost u procesu proizvodnje i drugih djelatnosti. To je ona snaga koja u sve ostale prirodne i tehničke resurse utiskuje njihovu životnost, a u proizvode i usluge njihovu uporabnu vrijednost – sposobnost da se njihovim korištenjem zadovolje neke ljudske potrebe.

Čitavu oblast planine Lovćen Crnogorci smatraju svetom. Kako kažu stihovi poznate pesme “Lovćen nam je oltar sveti”, Lovćen je simbol Crne Gore i daje joj nacionalni indentitet. Ukratko, ono što Statua Slobode predstavlja za Amerikance, to planina Lovćen predstavlja za Crnogorce.

Predmet ovog rada jeste prikaz i analiza trenutnog stanja nacionalnog parka “Lovćen”. Cilj rada je prezentacija pomenutog parka, kao i podizanje svesti o značaju, vrednosti i potrebi očuvanja životne sredine zaštićenih prirodnih dobara. Zadatak ovog rada jeste istraživanje trenutnog stanja nacionalnog parka “Lovćen”, kao i razmatranje načina za njegovo adekvatnije aktiviranje u turističke svrhe. Metode proučavanja koje će biti korišćene u radu su deskriptivna obrada postoječe literature, prikupljanje putem Interneta i pisanih dokumenata.

Turističko – geografski položaj nacionalnog parka “Lovćen”
Nacionalni park “Lovćen” se nalazi u jugoistočnom delu Evrope, u Crnoj Gori, na 42° 24′ 02″ SGŠ i 18° 49′ 33″ IGD. Smešten je u kršovitom regionu Dinarskih Alpa. Nalazi se u jugozapadnom delu Crne Gore, obuhvata centralni i najviši deo lovćenskog masiva. Nagibi planine Lovćen strmo se uzdižu sa ivica jadranskog basena, iznad obalnog područja Budve i zapadnog dela Cetinja, zatvarajući tako duge i vijugave bokeljske zalive, čineći zaleđe drevnom pomorskom gradu Kotoru. Nalazi se na teritoriji opština Cetinje i Budva.
Park se na jugu graniči sa autoputem Budva-Cetinje, a na severu sa starim kotorskim putem. “Crna planina”, po kojoj je Crna Gora dobila ime, uzdiže se do 1.749 metara nadmorske visine.
Nacionalni park je površine 6.220 hektara. Sedište parka je na Cetinju, a proglašen je Nacionalnim parkom 1952. godine.

Prirodne karakteristike Parka
Reljef. Na relativno uzanom prostoru sreću se brojni i raznovrsni oblici reljefa, naglašeni u središnjem delu planine, gde se Lovćen najviše izdigao Štirovnikom i Jezerskim vrhom. Padine planine su kamenite, sa brojnim škrapama, jamama i dubokim vrtačama, dajući krajolicima specifičan izgled. Nadmorska visina Parka varira od 939m (Ugnji) do 1.749m (Štirovnik).

Klima. Umereno-kontinentalna i planinska, pod uticajem mediteranske, sa izraženom srednjom godišnjom količinom padavina ( 2.500 – 3.600 l/m²).

Hidrografija. Vodeni ekosistemi su retki i predstavljeni su lokvama, kamenicama i ublovima. Karakteristični prostori su Jezero pod Jezerskim vrhom i zamočvareno područje Ivanovih korita, koji se odlikuju jedinstvenom herpetofaunom. Ovde srećemo endemičnog žutotrbog mukača (vrsta žabe) i malog mrmoljka.

Biogeografija. Istorija biljnog i životinjskog sveta igra značajnu ulogu u nacionalnom parku “Lovćen”, koji sadrži devet različitih životnih zona u veoma malom prostoru. Ovako veliki broj životnih zona, rezultat je velike raznolikosti flore i faune. U Parku postoji 2.000 biljnih vrsta. Ovo obilje života je rezultat naglih visinskih razlika i pod uticajem je dve klimatske zone, mediteranske i kontinentalne. Njihova kombinacija na ovako malom prostoru je uzrok stvaranja jedinstvene životne sredine.
Među 1.300 biljnih vrsta, što čini 1/3 ukupne crnogorske flore, mnogo je endemičnih, reliktnih, lekovitih, aromatičnih i medonosnih. Predeo Parka stanište je mnogih životinjskih vrsta, sa brojnim endemskim i reliktnim oblicima. Osim sisara (vuk, medved, vepar, lisica, srna, zec, belogrudi jež, crnogorska voluharica i dr.), ovde su brojne i druge životinjske grupe, oko 200 vrsta ptica, 11 vrsta gmizavaca, 5 vrsta vodozemaca, 85 vrsta dnevnih leptira, 100 vrsta mrava, 45 vrsta cvetnih muva, 10 vrsta potkornjaka i dr.

Prezentacija seoskog turizma opštine Kosjerić

Stanje razvijenosti turizma opštine Kosjerić je takvo da je opravdanije govoriti o prirodnim i antropogenim turističkim vrednostima u smislu potencijala za vreme koje će doći, nego o sadašnjim efektima turizma.

a) Opšti podaci o opštini Kosjerić

Prirodne vrednosti
Kosjerić se nalazi u Zapadnoj Srbiji, na podjednakom rastojanju od Valjeva na severu i Užica na jugu. Oba gradska centra imaju dobru drumsku i železničku saobraćajnu vezu sa regionalnim i magistralnim putevima i prugom Beograd-Bar. Kosjerićka kotlina je dolinom Skrapeža otvorena ka Požegi ( nadmorska visina je 410 –430 m). Prema severu se uzdižu Povlen i Maljen, a prema jugozapadu Jelova gora, Drmanovina i Crnokosa ( oko 1000 m n.v.). Kontrasti nisu previše naglašeni, tako da pejzaž ima blage i za turizam privlačne forme u gotovo svim pravcima. Kratke i malovodne pritoke Skrapeža svojim dolinama omogućuju prohodnost terena i čine reljef razgranatim po vertikali i horizontali iz čega zaključujemo da je 2
naglašena polivalentnost prostora. U uslovima naglašene konkurencije ( Divčibare na severu, Zlatibor na severozapadu, Tara u oblasti Podrinja ) strategiju razvoja turizma trba zasnivati na izvornoj i dobro zaštićenoj prirodi, tradiciji turizma na selu, manifestacijama specijalnog sadržaja. U tom smislu i antropogene vrednosti predstavljaju element obogaćivanja sadržaja boravka i osnovu za kulturnomanifestacioni turizam.

Antropogene vrednosti
Na teritoriji opštine nalazi se blizu stotinu kulturno-istorijskih spomenika. Jedan od najvrednijih je crkva brvnara, posvećena Svetom Djordju, u selu Seča Reka, podignuta još u XV veku, više puta paljena i obnavljana. Današnji izgled dobila je u vreme Karadjordja, 1812. godine. U crkvi se nalaze eksponati umetničke vrednosti: ,, Zlatne dveri”, donete iz Hercegovine, putir iz 1812. – kujundžijsko delo znatne umetničke vrednosti, ,,antimnis” iz 1876. godine, donet iz manastira Svete Gore, kao i veći broj ikona. Osim toga, crkva je ukrašena mnogobrojnim ornamentima i drvenim ukrasima.Etnografske vrednosti predstavljene su narodnim običajima, nošnjom, folklorom, kulinarstvom. Okupljanje ljudi povodom različitih svetkovina ima dugu tradiciju, ali je remenom dosta izgubilo od nekadašnje autentičnosti. Ovo je uslovljeno sve manjim brojem seoskog stanovništva i promenama u načinu života. Tradicionalna okupljanja, sa izvesnim elementima turizma, trgovine, zabave i razonode, su vašari. Odatle se razvila i manifestacija ,,Čobanski dani”, upisana u zvanični kalendar turističkih priredbi Srbije, koje su od značaja za unapredjenje celokupne turističke ponude. Manifestacija se, počev od 1980. godine, odrzava na planinskoj zaravni Grad, 7 km udaljenoj od Kosjerića, s tim da je poslednjih par godina održana u samom gradu zbog loše pristupačnosti brdu Grad i izvesnih problema, vezanih za samu organizaciju. Manifestacija traje tri dana ( oko Petrovdana) i okuplja veliki broj posetilaca i učesnika u programu. Radi se o prezentovanju dela narodnog stvaralaštva kroz pesmu, igru, domaću radinost, gastronomiju, izbor najlepše čobanice itd. ,,Čobanskim danima” je potrebno vratiti nekadašnji značaj, autentičnost, učiniti ih sadržajnijim i bolje predstaviti turističkom tržištu.Dakle, prirodne i antropogene turističke vrednosti opštine Kosjerić su deo osnove razvoja turizma na selu.

Oblast odnosa sa javnošću koja je predmet ovog rada biće prikazana kroz teorijska i praktična zapažanja, jer i odnos prema ovoj oblasti je prije svega takav, da se više radi o zanatu koji se uči kroz praksu, nego o specijalističkom ili akademskom znanju. Naravno, da inicijalno treba praviti razliku između odnosa sa javnošću koji su bili sastavni dio državne administracije, što je ova oblast bila ranije, od modernog koncepta odnosa sa javnošću kao discipline menadžmenta.

Informacije koje postoje u oblasti odnosa sa javnošću, ukazuju da pored generalnih tendencija u okviru struke odnosa sa javnošću postoje i specifična usmjerenja kod pojedinih obrazovnih institucija (fakultet, srednja škola, koledži, specijalizacije), kao i u pojedinim državama.
Odnosi s javnošću su multidisciplinarna oblast koje je doživjela razvoj u zadnjih 30 do 40 godina. Pojava i razvoj elektronskih medija (u prvom redu televizije) i njihov značaj za oblikovanje javnog mnjenja, predstavljaju prelomne momente u razvoju metodologija komunikacije s javnošću. Takođe, ne smijemo zaboraviti da je povratak višestranačke demokratije u našu zemlju uvećao značaj komunikacije s javnošću za funkcionisanje svih sektora javne administracije. Proces reformi i harmonizacije zahtijeva ažuran, ali i strateški usmjeren pristup javnosti bilo kroz masovne medije, bilo kroz direktnu komunikaciju. Principi transparentnosti i javne odgovornosti koji se aktivno afirmišu kroz proces stabilizacije su samo još jedan od niza razloga zbog kojih je skup metodologija imenovan kao odnosi s javnošću (Public Relation ili samo kratko PR) od vitalnog značaja za funkcionisanje svih segmenata javnog života, a pogotovu javne uprave.

Osnovna filozofija odnosa s javnošću je veoma jednostavna. Cilj ovog rada je da se kroz teorijska i praktična zapažanja, koja su inače predmet ovog rada prikaže osnovna funkcija I zadatak PR-a, zatim njegove prednosti, koristi i mogućnosti za lakše i uspješno razumjevanje javnosti . Odnosi s javnošću mogu se opisati sa nekoliko ključnih riječi, a te riječi su: ugled, percepcija, kredibilitet, povjerenje, sloga i obostrano razumijevanje zasnovano na istinitom i sveobuhvatnom obavještavanju. Ovo ne predstavlja definiciju, ali ukazuje na krajnje ciljeve.

U današnje vrijeme menadžment svake uspješne kompanije, javne institucije ili nevladine organizacije, podrazumijeva i menadžment komunikacija same orgaizacije, odnosno postojanje strateški osmišljenog programa odnosa sa javnošću (PR-a).

OBJAŠNJENJE DEFINICIJE PR-a

“Odnosi s javnošću su proces upravljanja komunikacijom organizacije s njenom unutrašnjom i spoljašnjom javnošću u svrhu postizanja međusobnog razumijevanja, izgradnje društvene odgovornosti i ostvarivanja zajedničkih interesa.”

Objašnjenje definicije

Navedena definicija odnosa s javnošću u sebi sadrži nekoliko povezanih elemenata:

1. Organizacija uspostavlja sve oblike komunikacije. Uspostavlja unutrašnju komunikaciju što znači da su interne javnosti na vrijeme informisane.Takođe, to znači da zaposleni putem svojih prijedloga mogu učestvovati u unaprjeđenju efektivnosti i efikasnosti poslovnog odlučivanja. Organizacija uspostavlja, održava i unaprjeđuje komunikaciju sa spoljašnom javnošću poput medija, dioničara, potrošača, vlasti, nevladinih i međunarodnih organizacija i sa drugima.

2. Organizacija i ciljne javnosti uspostavljaju i održavaju međusobno razumijevanje. To podrazumijeva, postizanje povjerenja, uvažavanja kao i društvenu odgovornost organizacija.

3. Međusobno razumijevanje uspostavlja se primarno dvosmjernom simetričnom komunikacijom. Ne isključuju se ni drugi modeli komunikacije ukoliko mogu pomoći ili su u funkciji dobrih odnosa organizacije i njene javnosti.

4. U procesu neprestane komunikacije, praktičari odnosa s javnošću prikupljaju podatke, obrađuju ih i distribuiraju informacije.Takve informacije pridonose procesu planiranja i odlučivanju unutar organizacije.

5. Odnosi s javnošću ostvaruju svoje interese na legalan i legitiman način.To znači da odnosi s javnošću djeluju po načelu zakonitosti, pravičnosti i etičnosti.

]]> http://studenti.rs/skripte/turizam-ugostiteljstvo/marketing-komuniciranje-u-turizmu/feed/ 0 http://studenti.rs/skripte/turizam-ugostiteljstvo/kokteli-kao-deo-ugostiteljske-ponude/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=kokteli-kao-deo-ugostiteljske-ponude http://studenti.rs/skripte/turizam-ugostiteljstvo/kokteli-kao-deo-ugostiteljske-ponude/#comments Thu, 04 Apr 2013 10:30:40 +0000 ceca_nn http://studenti.rs/?p=16185 UVOD:
“Mogu odoleti svemu osim iskušenju” (Oskar Vajld). Zaista je malo onih ljudi koji mogu odoleti raznoraznim iskušenjima,makar ona sa sobom nosila i neke rizike. Sigurno da je jedno od takvih iskušenja i piće, sa kojim se čovek (to sa sigurnošću možemo da tvrdimo potkrepljujući se činjenicama) upoznao u davnoj prošlosti: prema sastavu taloga na dnu atmosfere stare više od sedam hiljada godina,nedavno je dokazano da je u njoj čuvano vino.
Iskušenje ne bilo to što jeste da mu se može lako odupreti i lako mu odoleti. Kako su rekli pametni ljudi čovek ima dva dela, telo i dušu, a najveća razlika i ono što ih nepremostivo deli je to da se telo bolje zabavlja. Kako bi imao oslonac u odupiranju različitim iskušenjima, čovek je od davnina stvarao beskrajne nizove moralnih kodeksa. Različite religije, najplodniji i najverodostojniji autori takvih kodeksa, različito su se odnosili prema piću. Neke su ga priznavale čak pripisujući mu božansku snagu, poput starogermanskih i skandinavskih plemena, koja su smatrala da je opijanje i besomučno ispijanje piva najbolji put približavanja bogovima. Druge su ga ugrađivale i uvodile u vlastite obrede, propovedajući umerenost u njegovom konzumiranju, a ima i onih, doduše retkih koje su bile potpuno ravnodušne. Konačno, neke religije su snagu pića priznavale posredno, propisujući potpuno odricanje od njega.
Prvo piće sa kojim se čovek susreo sa sigurnošću mogu da tvrdim, a i verovatno će se mnogi složiti sa mnom da je to bila voda. Kokteli kod nas nemaju baš dugu istoriju sa izuzetcima kao što su špricer, gemišt i bevanda jer su oni prema najosnovnijoj definiciji koktela mešana pića odnosno upravo to KOKTELI.
Premda je istorija koktela relativno kratka, u najboljem slučaju nešto više od dvesta godina, interesantno je to da poreklo reči koktel (cocktail), ni do dana današnjeg nije raščišćeno i niko sa sigunošću ne može da potvrdi gde i kada je dobio ime koje nosi do dana današnjeg.

 
ISTORIJA KOKTELA:
a) Definicija koktela
Mnogo je različitih stavova i ideja o tome koje je izvorno značenje reči “koktel”. Neki drže do toga da je to engleska složenica, ”cock” plus “tail”, izvlačeći se na temelju toga i značenje reči koktel: prema tom objašnjenju ta složenica izabrana je zato što dobro opisuje različite ukrase koje stavljaju na obode čaša u kojima su kokteli, koji osim estetske imaju i veoma praktičnu ulogu, a to je da u većini slučajeva ometaju nesmetano konzumiranje barmenove kreacije iz čaše.
Prva definicija koktela objavljena je 13. maja 1806. u njujorškim novinama “The balance and Columbian respository” kao odgovor urednika na pismo čitaoca i pitanja šta je to koktel. Urednik mu je poslao odgovor “ Koktel je stimulišući napitak koji sadrži destilat bilo koje vrste alkohola, šećer, vodu i bitere poznat u javnosti još i kao „Bittered sling“. Ovo je najstarija pisana definicija koktela koja se može naći. Navodno je odlično predizborno piće utoliko što jača i hrabri srce dok istovremeno muti razum. Kaže se takođe da je od velike koristi kandidatima jer kada neka osoba popije koktel poverovaće u sve što mu se kaže i servira.
I ako je ova definicija od pre više od dva veka dobra, predlažem vam novu i svakako savremeniju definiciju:
„Koktel je stimulišuće piće u kome se kombinuju destilati sa drugim sastojcima u cilju postizanja sofisticiranog kulinarskog balansa, često uključujući bitere i mora se služiti dobro ohlađen.“
Koktel zaista ne treba doživljavati samo kao način dostave alkohola u organizam u cilju što bržeg opijanja. Kao kulinarski doživljaj, koktel treba da prezentuje specijalan način na koji se razne arome i ukusi dopunjavaju i balansiraju tako da ni jedan od sastojaka nije dominantan u konačnom ukusu. Pravilno izbalansiran koktel je cilj svakog ko meša pića, a to znači da finalni koktel nije previše ni sladak, kiseo ili gorak kao i da nikada nije previše jak.

3. Istraživanja marketinga TŽ pokazala su da TŽ predstavlja turističku atrakciju samu za sebe i element turističke destinacije Trebevića i Grada Sarajeva. TŽ ima snažno prisutne kulturološke, tradicijske, prostorne i edukacijske elemente u svom marketinškom pozicioniranju prema potencijalnim tržišnim grupama koje čine domaći i strani turisti i građani Sarajeva. Primarna istraživanja obavljena on-line anketom na uzorku od 400 ispitanika, uglavnom mlađe populacije dobi do 35 godina, pokazala je da postoji snažna emotivna veza građana Sarajeva sa Trebevićem i da će TŽ omogućiti novi i bogatiji sadržaj u korištenju potencijala Trebevića.
4. Organizaciono-upravljački aspekt TŽ polazi od toga da se tijekom gradnje TŽ može organizirati jedinica za implementaciju projekta, kao organizacioni dio u okviru Grada. Mnogo je složenije pitanje organizacije TŽ u fazi operativne eksploatacije, jer se tada zahtjeva čvršća organizaciona struktura u skladu sa pozitivnim zakonima. Jedno od mogućih rješenja je prenošenje izgradnje žičare u strukturu neke od javnih kompanija koje sada funkcioniraju na KS.
5. Grad Sarajevo ima institucionalno-pravnu osnovu za pokretanje investicije na TŽ, za poduzimanje potrebnih radnji na osiguranju izvora financiranja i vođenje investicije do njenog
okončanja, te mogućnosti da organizira javno poduzeće za eksploataciju izgrađenog objekata. Međutim, studija ukazuje da se zbog dominantnih izvora financiranja kroz grant Kantona
Sarajevo i malog udjela izvornih prihoda, Sarajevo suočava sa velikim rizicima financiranja ovako zamašnog projekta. Ukupna ulaganja u TŽ kreću se oko 16 mil. KM, a izvori financiranja
obuhvaćaju javne izvore: sredstva budžeta Grada Sarajevo, sredstva namjenskih grantova općina na području Grada i Kantona Sarajevo, sredstva IPA Evropske Unije i sredstva kredita
čiji bi nosilac bio Grad.
6. Nalaz studije koji pokazuje da TŽ u operativnoj eksploataciji u prvih deset godina ima gubitak od oko 3,5 mil. KM pokazuje da se Sarajevo može suočiti sa problemom subvencioniranja tih gubitaka iz budžeta, što bi ograničavalo njegove razvojne kapacitete. Zato se predlaže solucija prenosa izgrađenog objekta na upravljanje Kantonu Sarajevo, koji ima veće budžetske
kapacitete za subvencioniranje ovog objekta ili davanje TŽ u koncesiju nakon njene izgradnje. Nesumnjivo je da TŽ sama za sebe mora biti javni objekt, ali je čvrst nalaz studije da taj javni
karakter, koji podrazumijeva subvencioniranje poslovanja TŽ, ne može i ne treba osiguravati Grad Sarajevo.

Turizam je postao masovna pojava, u koju je uključen veliki broj ljudi, kako na strani ponude, tako i na strani potražnje. Da bi se povezala tražnja sa ponudom, uvode se turistički posrednici. Turističke agencije imale su veliku ulogu u omasovljavanju turizma kao fenomena, jer su omogućile i širokim masama da se uključe u turistička kretanja. Kako je prošlo već 150 godina od osnivanja prve turističke agencije u svetu, a turizam za kratko vreme postao globalni ekonomski fenomen, tako su se i agencije menjale. Danas postoji više vrsta turističkih agencija. Ova diferencijacija je bila neophodna pre svega zbog činjenice da na tržištu postoji mnogo ponuđača koji nude svoje usluge i mnogo onih koji su zainteresovani da te usluge koriste. Agencije, posebno one manje, nisu u stanju da se izbore sa velikom količinom poslova koje je doneo masovni turizam, stoga se izvršila diferencijacija po određenim kriterijumima.
Svrha ovog rada je analiza turističkih agencija koje se dele prema dva kriterijuma – prema karakteru poslova i prema predmetu poslovanja.
U prvom delu rada objasnićemo pojam turističke agencije i prikazati njihovu ulogu kao posrednika na turističkom tržištu. Potom ćemo ih razvrtati prema različitim kriterijumima, da bismo sagledali sve vrste turističkih agencija. Kako je predmet ovog rada usmeren samo na dva od ovih kriterijumima, to ćemo ih posebno obraditi u narednim poglavljima.

Pojam i uloga turističkih agencija

Pozitivne razvojne tendencije tokom poslednjih pedeset godina i ostvarena masovnost u domaćem i međunarodnom turizmu su bili rezultat povećanja životnog standarda stanovništva i promene ukupnih socijalnih prilika, ali su značajan doprinos dali i brojni privredni subjekti koji su delovali na turističkom tržištu. Među njima se svojom ulogom u razvoju turizma izdvajaju turističke agencije. U kontekstu obavljanja aktivnosti vezanih za turizam možemo postaviti načelno pitanje: postoji li posebno i tipsko turističko preduzeće. Sveobuhvatnog turističkog preduzeća nema, a i nemoguće je zamisliti preduzeća koja će zadovoljiti sve turističke potrebe. Međutim, ako postavimo pitanje koje preduzeće svoju ukupnu ili gotovo ukupnu aktivnost ostvaruje u turizmu onda bismo došli do turističke agencije. One predstavljaju najizrazitije predtavnike turističkog preduzeća.

Turističke agencije su specifične privredne organizacije, koje se u ekonomskom i organizacijskom smislu svrstavaju u turističku privredu, ali imaju poseban položaj i prema turističkoj potražnji i prema turističkoj ponudi. Putničke agencije su odigrale značajnu ulogu u procesu pretvaranja turizma u masovni fenomen. To je postignuto smanjenjem cena turističkih usluga i povećanjem njihovog kvaliteta.

Prema Rečniku turizma, turistička agencija definiše se kao:

1. Privredno preduzeće koje usluge trećih preduzeća, koje su potrebne za putovanje i boravak, posreduje putnicima i turistima ili te usluge nudi u posebnim kombinacijamakao nove, vlastite usluge. Turistička agencija posreduje između turističke ponude i potražnje.
2. Subjekt trgovačkog prava čija se temeljna delatnost sastoji u organizovanju i sklapanju ugovora o prevozu, ugovora vezanih za boravak turista unekom kraju, te pružanju drugih usluga svojim klijentima i činiocima turističkog prometa.