УНИВЕРЗИТЕТ „СВ. КИРИЛ И МЕТОДИЈ“
ПЕДАГОШКИ ФАКУЛТЕТ „СВ. КЛИМЕНТ ОХРИДСКИ“-СКОПЈЕ
Предмет
ИСТОРИЈА НА ПИСМОТО И БИБЛИОТЕКИТЕ
Тема
КИНЕСКО ПИСМО
Ментор: Изработила:
Проф. д-р Сузана Котовчевска Анашка Ристеска
бр. Индекс 11184
Скопје, 2014
СОДРЖИНА
Вовед................................................................................................................................3
КИНЕСКО ПИСМО.......................................................................................................4
Историја на кинеското писмо......................................................................................5
Знаците во кинеското писмо........................................................................................6
Заклучок.........................................................................................................................11
Користена литература.................................................................................................12
КИНЕСКО ПИСМО
Кинеското писмо се состои од знаци кои се логограми за пишување кинески, јапонски,
корејски, и (порано) виетнамски. Неговите можни предходници се појавиле пред 8000
години, додека целосно писмо било развиено пред 3500 години во Кина. Ова е веројатно
најстарото писмо во историјата на човештвото.
Наспроти генералното мислење, само 4% од кинеските знаци се пиктограми останатите
95% се логички агрегати и пиктофонетици, знаци составени од два дела — еден ел го
означува значењето, а другиот звучноста. Зборовите често се состојат од два или повеќе
знака. Бројот на кинеските знаци во рамките на речникот Кангси изнесува близу 47.035,
иако голем дел од овие се ретко употребувани варијанти насобрани низ историјата.
Во Кина, за писмен се смета оној кој познава 2000 знаци.
Во кинеската традиција, еден знак соодветствува на еден слог, но изговорот варира по
дијалект. Лабавата врска помеѓу фонетиката и знаците има овозможено користење на
писмото кај разни јазични семејства.
Фактичкиот облик на знаците варира од јазик до јазик. Континентална Кина има
воведено упростени знаци во 1956, но традиционалните знаци сѐ уште се користат
во Тајван и Хонг Конг. Јапонија има свои упростени знаци уште од 1946, додека Кореја ја
има ограничено употребата на кинески знаци, а Виетнам го има отфрлено писмото и има
воведено романизирана азбука.
Кинеските знаци поформално се нарекуваат и синографи, а системот синографија.
Јазиците кои имаат преземено синографија - и со ортографијата голем број на преземени
зборови од кинескиот - се нарекуваат синоксеници без разлика дали моментано ја
користат таа отрографија. Изразот не подразбира било каква генетска поврзаност со
кинескиот. За главни синоксеници се сметаат јапонскиот, корејскиот и виетнамскиот.
