Univerzitet "Union-Nikola Tesla"
FAKULTET ZA PRAVO, BEZBEDNOST I
MENADŽMENT
"KONSTANTIN VELIKI NIŠ"
Seminarski rad
Jedinice lokalne samouprave u RS
Predmet: Lokalna samouprava
Profesor: Student:
______________ _________________
________________
1
Niš, 2016
SADRŽAJ:
1. Uvod
........................................................................................................................
3
2.
Teritorijalna organizacija Republike Srbije
.............................
.......4
3.
Organi jedinice lokalne samouprave
........................................
.......
7
3.1.
Organi Autonomne pokrajine Vojvodine.................................
7
3.2
. Organi opštine
3.2.1
.
skupština.........................................................................
8
3.2.2
. izvršni organi:
predsednik opštine i opštinsko veće........
9
3.3.3
.
opštinska uprava............................................................
10
3.3
. Organi grada Beograda
4. Literatura
.........................................................................................................
12
2
TERITORIJALNA ORGANIZACIJA REPUBLIKE SRBIJE
Lokalna samouprava u Republici Srbiji i dalje je monotipska i prosta,sa
opštinom i gradom kao osnovnim jedinicama teritorijalne decentral-izacije.
Napušten je odavno koncept opštine kao
osnovne
društveno-političke
zajednice iz tzv.
komunalnog sistema.
Opštine sada predstavljaju
teritorijalne jedinice u okviru kojih se ostvaruje lokalna samouprava, u
oblastima i pitanjima koja su izričito utvrđena u ustavu i zakonu. Za grad se
ne može reći, ukoliko pos-matramo njegove dužnosti i položaj, da je
jedinica lokalne samouprave višeg stepena, jer obavlja iste poslove kao i
opština. Gradska opština nema svojstvo jedinice lokalne samouprave, već
je deo unutrašnje teritorijalne organizacije grada. Ona nema izvorne
poslove, kao što ih ima jedinica lokalne samouprave, već joj se statutom
grada poveravaju poslovi iz nadležnosti grada.
Prava na imovinu i zaduživanje jedinica teritorijalne decentralizacije čine
izvesni-jom mogućnost njihovog samostalnog odlučivanja o sopstvenom
ekonomskom, privrednom i socijalnom razvoju iako su, što je nedopustivo,
ova prava još uvek samo posredno ustanovljena, na nivou ustavnih
principa, bez zakonske razrade.
Zakonom o teritorijalnoj organizaciji
(,,SI. Glasnik RS", br. 129/2007) se
doskorašnja područna struktura Republike Srbije, uvođenjem još
19gradova,samo formalno menja i da je čini: 150 opština, 23 grada, grad
Beograd i autonomne pokrajine.
Kriterijumi za obrazovanje opština Zakona o teritorijalnoj organizaciji
(član 11. st. 1. do 3.) isto glase kao i u članu 18. Zakona o lokalnoj
samoupravi i neprecizno su odmereni.To omogućava da se gotovo svako
područje konstituiše kao teritorijalna jedinica, zavisno od diskreciono-
političke procene potreba i interesa.
Broj gradova povećan je za 19 i njima se sada, polazeći od člana 189. stav
3. Ustava, mogu poveriti nove, veće nadležnosti. Za razliku od opštine grad
mora biti utemeljen primenom dva merila. Prvog, da je broj stanovnika veći
od 100.000, i drugog, da postoje ekonomske, administrativne, geografske i
kulturne okolnosti koji ga čine gravitacionom sedištem. Izuzetno zbog
poseb-nih ekonomskih, istorijskih i geografskih razloga, i opštine koje ne
ispunjavaju kriterijum minimalnog broja stanovnika, mogu biti
ustanovljene kao gradovi. S obzirom na to, malo je čudno da je po opštim
uslovima iz Zakona određeno devet gradova, a po posebnim ukupno još 10
gradova.
4
