Naziv predmeta: FILM
Školska godina: 2013/2014.
Datum predaje: 14. avgust 2014. god.
Rad : Analiza filma
ANALIZA FILMOVA
Metropolis – Fric Lang
Fric Lang je polu-Jevrejin rođen u Beču (1890-1976). Režiser je nekoliko dugometražnih
filmova i serijala. Pored režije bavio se i arhitekturom, što mu je pomoglo da vještinu stilizacije
arhitektonske kompozicije prenese u svoje nijeme filmove. Godine 1917. počinje da piše scenarija, i
iste godine napisao je scenario za film „Indijski nadgrobni spomenik”. Prvi njegov film “Pauci”,
snimio je 1919. godine. Uskoro sa Teom fon Harbou, njemačkom književnicom i scenaristkinjom,
započinje usku saradnju i ljubavnu vezu, a potom u filmove ubacuje romantiku njemačkog zavičaja.
Zajedno su 1921. godine radili na produkciji filma „Umorna smrt“, to je bio njegov prvi
ekspresionistički film., dok je 1922. god. snimio avanturistiko-kriminalistički film „Doktor Mebuze
kockar“ u kojem metaforički predstavlja tadašnje njemačko društvo u krizi. Romantični film
„Nibeluzi“ snimio je 1924. godine po njemačkom epu. Inspirisan Njujorkom, 1926. snima svoj
posljednji veliki nijemi film „Metropolis“. Zatim slijede filmovi „Žena na mjesecu“ snimljen 1929.
i „Testament doktora Mebuzea“ 1933., prvi Langov zvučni film. Godine 1935. odlazi u Ameriku
gdje nastavlja sa snimanjem drame i vesterna. Prvi njegov vestern u boji „Povratak Frenka
Džejmsa“ snimio je 1940. Tokom II svjetskog rata snimio je antifašističke filmove: „I dželati
umiru“, „Lova na čovjeka“, „Ministarstvo straha“, a žanr koji je najviše volio je triler i noar: “Žena
u izlogu”, “Grimizna ulica”, “Velika želja” i njegov posljednji film u Americi “Izvan svake
sumnje“. Pri povratku u Njemačku snimio je “Hiljadu očiju doktora Mabuzea”.
Metropolis je grad izgrađen od masivnih kula, po ugledu na jednu od najvećih metropola –
New York. Centralni motiv grada Metropolisa je Vavilonska kula, koja svojim stepenastim oblikom
podsjeća na hramove drevnog Vavilona. U toj kuli se nalazi glavna korporacija koja upravlja
Rad - Analiza filma
mašinama. Radnja filma se odigrava u najvećem gradu budućnosti, Metropolisu, koji je podijeljen
na dva dijela/cjeline: podzemlje i nadzemlje, u društvenom smislu na radnike i neradnike, odnosno
radničku klasu koja neprekidno radi i od čijeg rada grad živi i vlasnike kapitala, obrazovane i
bogate. Nasuprot kulama koje su simbol moći, postavljeno je podzemlje kao simbol potiskivanja i
ugnjetavanja u kojem su smješteni radnici nakon rada, gdje su, dodatno, bez izvora prirodnog
svjetla i vazduha u još veće dubine potisnuti. Stvoren je potpuno novi grad sa ograničenim
mogućnostima - trg i stambene kule, a nebo je zamijenila betonska tavanica. Zapravo, ove dvije
suprotnosti, ova dva sloja povezana su mašinama kojima jedni robuju, a drugi koriste. Oni koji
pomažu „vođenje“ grada - mašine i „ratnici“, smješteni su kao potporni sistem u podzemlje. U
Metropolisu, to je fabrika, čiji je cilj oštra kritika mehanizacije i globalizacije. U podzemlju se
javlja pokret otpora (čiji se uspon prati u filmu) koji u svoje redove uvodi i Fredera, sina bogatog
industrijalca John Federsona, vladara grada - vlasnika najveće fabrike koja održava grad.
Nosferatu – simfonija užasa - Fidrih Murnau
Fidrih V. Murnau je drugi veliki režiser ekspresionisičkog pokreta. Živio je samo 43 godine
(1888-1931). Studirao je istoriju umjetnosti a karijeru počeo graditi kao glumac i asistent režije kod
reditelja Maksa Rajnharda. Između 1919. i 1922. snimio je filmove: „Satana“, „Janusova glava“,
„Zamak straha“, „Dječak u plavom“. Godine 1922. snimio je film „Nosferatu“ - simfonija užasa,
kultni horor film. „Nosferatu - simfonija užasa“ mu je prvi značajan film, snimljen po Brem
Stokerovom romanu Drakula i kao visokostilizovani vampirski film postao je klasično djelo ovog
žanra. Motivi zla, tame i straha. Murnau je majstor atmosfere – košmari i noćne more. Film
„Posljednji čovjek“ – kameršpil film snimio je 1923. u saradnji sa scenaristom Karl Majerom i
snimateljem Karl Frojdom. U tom filmu kamera po prvi put putuje slobodno kroz prostor. Do
tragične smrti snimio je još: „Četiri đavola“, „Hljeb naš svagdašnji“ i „Tabu“. Posljednji režiserov
Page | 2
