Biomehanika sa kineziologijom
TEMA: Kinematička mjerenja u biomehanici
(Seminarski rad)
Mentor: Student:
Prof. dr Osmo Bajrić Asmir Avdukić
Banja Luka, Novembar 2017.
2
SADRŽAJ
UVOD...................................................................................................... 3
1. PREDMET I PROBLEM RADA..................................................... 5
1.1 Podjela biomehanike........................................................................ 5
2.CILJ I ZADACI RADA...................................................................... 7
2.1 Biomehanička mjerenja................................................................... 7
3.METODA RADA............................................................................... 9
3.1 Eksperimentalna faza...................................................................... 10
3.2 Faza obrade eksperimentalnih rezultata....................................... 11
ZAKLJUČAK....................................................................................... 14
LITERATURA..................................................................................... 15
4
elektrogoniometra. Mehanička veličina, koja opisuje pokret, mijenja se tokom vremena ili ako
zavisi od neke druge mehaničke veličine uvijek je predstavljamo kao krivu i to je rezultat
ovakvih mjerenja.
Metode mjerenja parametara konačnog rezultata kretanja spadaju u drugu grupu i za
njih možemo reći da su to jednostavna mjerenja. Kod takvih mjerenja se koristi jednostavna
mjerna oprema. Primjeri ovakvih mjerenja su mjerenje dužine skoka centimetarskom
pantiljkom, vrijeme prelaska određene staze izmjereno hronometrom ili serijom fotoćelija,
maksimalna sila razvijena u nekom standardizovanom testu i izmjerena dinamometrom i
rezultati ovakvih mjerenja prikazuju se u brojevima.
Na mehaničkim veličinama koje se direktno mjere zasniva se druga podjela
biomehaničkih mjerenja koje dijelimo na:
a) mjerenja kinematičkih veličina
b) mjerenja dinamičkih veličina i
c) elektromiografska mjerenja, kod kojih se informacija o stepenu mehaničke aktivnosti
mišića dobija mjerenjem njihove električne aktivnosti.
5
1. PREDMET I PROBLEM RADA
Pomicanje ili pomjeranje pojedinih dijelova (segmenata ) tijela ili cijelokupnog tijela u
prostoru predstavlja ljudski pokret. Međutim, bez dejstva sile ne može nastati nijedan pokret ,
ne može biti uspostavljeno nijedno kretanje, niti može biti narušeno mirovanje čovjekovog
tijela. Daleko složenija od analize kretanja nežive prirode je analiza uslova kretanja živih
bića . Kretanja živih tijela su vrlo složena i specifična, kod njih posebnu pažnju moramo
posvetiti mehaničkim osobinama kretnog aspekta kao i biološkim uslovima organizma. Ovo
je uslovilo formiranje nove naučne discipline koju danas nazivamo biomehanika.
Prema
tome, nauku o kretanju živog tijela i o kretanju čiji je uzrok živo tijelo možemo
definisati kao biomehanika.
1.1 Podjela biomehanike
Biomehanika se na osnovu pravca, karaktera i metoda rada dijeli na:
-
unutrašnju i
-
vanjsku biomehaniku.
Sa gledišta mehanike i rada mišića unutrašnja bimehanika uglavnom posmtara
jednostavna kretanja i elemente tog kretanja, a samo ponekad i neka složenija kretanja,
složene kretne strukture. Isto tako ona se bavi praćenjem veličine i efikasnosti mišićne snage,
mišićne djelatnosti sinergista i antagonista i djelatnosti kretnog mehanizma, odnosno možemo
jednostavno reći da se unutrašnja biomehanika bavi tijelom i njegovim kretnim aparatom.
Ona se bavi više fiziološkom stranom vježbanja i sportskog treniranja, nego tehnikom
izvođenja pojedinih vježbi.
Na unutrašnju biomehaniku nadovezuje se vanjska biomehanika, koja se bavi
složenijim strukturama kretanja, biološkim uslovima, toku kretanja, kao i mehaničkim
sredinama osim vazduha, a tu ubrajamo sredstva za trenažni proces odnosno možemo reći da
