UNIVERZITET ZA POSLOVNE STUDIJE
FAKULTET ZA EKOLOGIJU
SEMINARSKI RAD
IZ PREDMETA
:
„Zagađivanje zemljišta, vode i vazduha“
TEMA:
„Djelovanje zagađenja vazduha na zdravlje čovjeka“
Student
:
Mentor:
Jelena Vučkovac
Prof. dr.
Broj indeksa:
Banja Luka 2016. Godina
SADRŽAJ:
1. UVOD....................................................................................................1
2. POJAM EMISIJE I IMISIJE..................................................................2
2.1. MJERE ZA ZAŠTITU VAZDUHA OD ZAGAĐENJA.............2
3. IZVORI ZAGAĐENJA VAZDUHA..................................................3-4
4. ŠTETNI UTICAJ AEROZAGAĐENJA.............................................5-9
4.1. SMOG...........................................................................................5
4.2. PLINOVI, DIMNI PLINOVI I KRUE ČESTICE........................7
5. OCJENJIVANJE OPASNOSTI OD ONEČIŠĆENJA VAZDUHA.....10
6. ZAKLJUČAK........................................................................................11
7. LITERATURA.......................................................................................12
2. POJAM EMISIJE I IMISIJE
Pod emisijom se podrazumeva izbacivanje zagađujućih materija iz objekata – zagađivača (iz
dimnjaka, motora, cevovoda, i sličnog) u okolinu: vazduh, vodu, zemljište. Kada se
proučava obim zagađenja nekom zagađujućom materijom, važno je da se utvrdi: brzina
emisije i ukupna emisija. Brzina emisije je količina zagađujuće materije izražene u
jedinici vremena: g/sec., ili u % .
Ukupna emisija jeste ispuštena količina zagađujuće materije izražene u gramima po količini
oslobođene energije (u džulima) ili u kilogramima proizvoda. Pod imisijom se podrazumeva
pojava gasovitih, tečnih ili čvrstih materija u sloju neposredno iznad površine tla. Ona
može da bude veća od emisija.
Njihova vrijednost se odnosi na koncentraciju zagađujućih materija u vazduhu na visini od 0
do 2,0 m od nivoa tla. Mogu biti kratkotrajne ili dvadesetčetvoročasovne.Vrijednost imisija
zavisi od: brzine, jačine i tipa emisija okolnih izvora, od rasprostiranja zagađujućih materija u
atmosferi, od uslova njihovog izdvajanja u funkciji meteoroloških uslova i od vrsta
zagađivača.
Maksimalno dozvoljene koncentracije (MDK) se, uglavnom, određuju po tome koliko se
štetne po ljudsko zdravlje, odnosno uzima se krajnja granica moguće štetnosti, prema
bilo kojem pokazatelju: toksičnosti, opšte sanitarnom, i drugo.
Maksimalno dozvoljena koncentracija neke štetne materije je ona količina koja kod
čoveka svakodnevno izloženog u dužem periodu ne izaziva patološke promjene
ni oboljenja, ne narušava biološki optimum za čovjeka.Za relativno čist vazduh možemo da
smatramo onaj u kome koncentracije ne premašuju dopuštene granice.
2.1.
Mjere za zaštitu vazduha od zagađenja
Problemi za rješavanje zagađenja vazduha:
• nepotpuna mreža praćenja zagađenosti,
• saobraćaj (upotreba starih vozila koja se loš e održavaju i vozila bez katalizatora, loš
kvalitet goriva, nedostatak parking mesta, ulice ′′kanjonskog ′′ tipa),
• nizak nivo tehničke opremljenosti i upotreba zastarelih tehnologija u industriji,
• velika blizina energetskih i industrijskih objekata u odnosu na naselja,
• veći broj termoenergetskih objekata na jednom mjestu koji kao pogonsko gorivo
koriste ugalj sa visokim procentom sumpora.
