Englez Vilijam Henri Foks Talbot je nezavisno započeo svoje eksperimente 1835. godine kada je dobio
prve fotografske minijature na papiru. On je primenio drugačiji postupak koji je nazvao kalotipija (gr. lepi
otisak). Kasnije, pod pritiskom svoje porodice i javnosti promenio mu je naziv u talbotipija. Talbot je u
kameru opskuru unosio papir prepariran srebrnim hloridom i tako dobijao negativ, od koga se,
prosvetljavanjem (tj. kopiranjem) mogao dobiti neograničen broj pozitiva. Time je postavljen princip

negativ-

pozitiv na kome počiva savremena fotografija. Talbot je izneo u javnost svoje otkriće u Londonu,

samo nekoliko meseci posle Dagera.

Krajem četvrte decenije došlo je do unošenja stakla kao podloge za fotografski negativ (otkriće Nieps de
Sen Viktora iz 1847), a 1851. Frederik Skot Arčer upotrebio je kolodijumsku emulziju kao nosioca
fotoosetljivog sloja. Zahvaljujući kolodijumskoj, tzv. mokroj ploči fotografija je postala pristupačnija, pa
je započeo njen prodor u sve grane života. Godine1871. Englez Ričard Lič Medoks objavio je mogućnost

roizvodnje tzv. suve ploče na bazi želatinske emulzije. Tim otkrićem, a naročito uvođenjem celuloidnog

filma kao nosača emulzije (Džordž Istmen, 1888.) započinje razdoblje industrijske proizvodnje

fotografskog materijala.

Sva prethodno pomenuta otkrića odvijaju se na području crno

bele fotografije. Prve eksperimente sa

bojom izveo je francuski muzičar Luj Dik Doron oko 1868

69. Mada je dobio neke primerke fotografija u

boji (a sačuvana je ”Pogled na Angulem”, 1877) postupak je bio složen za izvođenje i nije

imao većeg

odjeka u javnosti. Za prodor fotografije u boji zaslužna su braća Ogist i Luj Limijer, 1904. Oni su izumeli
postupak sa obojenim zrncima krompirovog skroba (Autohrom) i to je prvi praktično primenljiv postupak
za fotografiju u boji, uveden u fotografsku praksu 1907. godine. Međutim, do šire primene boje u
fotografiji dolazi posle 1930. sa usavršavanjem filma u boji, najpre od nemačkog proizvođača Agfa, zatim
i od američkog Kodaka. Naredno veliko otkriće na tom polju je trenutna polaroid

-fotograf

ija (izum

Edvina Landa, 1947.) kojom se neposredno posle snimanja dobija gotov pozitiv.

Fotograf

Fotograf je osoba koja profesionalno fotografiše, odnosno obavlja fotografsku delatnost. U užem smislu
se uvek misli na fotografa koji radi u foto

ateljeu i obavlja razne vrste fotografskih usluga (snima za

dokumenta, razvija filmove i izrađuje fotografije), dok u širem smislu fotograf obuhvata čitav spektar
specijalizovanih zanimanja.

Sve jednostavnija fotografska tehnika omogućuje i laicima da naprave fotografiju, ali se stručnost
fotografa ogleda u poznavanju fotografskih veština

manipulisanje svetlošću i vizuelnim formama,

razumevanje prizora (sadržaja fotografije) itd. Primarno fotografsko obrazovanje podrazumeva
poznavanje upotrebe fotoaparata i geometrijske optike kao dela fizike koji izučava svetlost. Osnovni
proizvod fotografa je fotografija u materijalnoj ili digitalnoj formi.

Vrste fotografa:

• Fotograf zanatlija (osoba koje fotografiše u fotografskoj radnji),

• Fotoreporter,

• Umetnički fotograf

• Modni fotograf,

• Reklamni i industrijski fotograf,

• Fotoamater itd.

Fotografska oprema

Za fotografisanje, fotograf koristi: fotoaparat, fotografski blic, studijski blic, pozadinu, reflektujući panel,
kišobrane za rasvetu i dr.

Za izradu fotografija

kod klasične fotografije se koriste aparat za povećavanje sa ostalim priborom

(kadice, štipaljke, dozne za filmove itd.), a kod digitalne fotografije računar i štampač/ploter. I klasične i
digitalne fotografije se mogu izrađivati pomoću procesnih mašina.

Fotoaparat

"Camera obscura" (lat. "mračna komora" ili "zamračena prostorija") je kutija (svetlonepropusna opna
bilo kakvog oblika) čije unutrašnje ploče ne dopuštaju odraz svetlosnih zraka (moraju biti obojene crnom