Ulazni dijelovi ekosistema su solarna energija, voda, kisik, ugljen dioksid, azot i drugi
elementi i jedinjenja. Izlazi dijelovi ekosistema su voda, kisik, ugljen dioksid, ostaci hrane i
toplota oslobođanja pri ćelijskom disanju.
Glavna pokretačka sila ekosistema je sunčeva energija. Između nežive i žive komponente
ekosistema neprikladno se obavlja razmjena materija i energije.Odnosi između sastavnih
dijelova ekosistema biocenoze i biotopa, mogu biti okarakterisani kao:



akcije - koje predstavljaju utjecaj biotopopa (nežive komponente) na žive organizme
koji ga naseljavaju;



reakcije - utjecaji živih organizama na biotop ili odgovor na akcije;



koakcije - uzajamni utjecaji između samih organizama, kojim pripadaju odnosi
ishrane, kao i čitav niz konkurentskih odnosa.

Slika 1. Ekosistem

3. GRUPISANJE I RASPORED EKOSISTEMA

Ekosisteme možemo grupisati na različite načine, uzimajući u obzir specifičnosti koje ih
karakterišu. Različiti ekosistemi u jednoj klimatskoj zoni, grupišu se u veće cjeline- biome ili
velike zajednice. Ekosistemi u biomu su povezani složenijim odnosima akcije, reakcije i
koakcije, kao i lancima ishrane.
Biomi se grupišu u tri osnovne

oblasti života:

1. mora i okeana,
2. kopnenih vode i

3. suhozemna oblast.
Ovakvu globalnu klasifikaciju možemo dalje rasčlaniti uzimajući u obzir geografski položaj,
klimu, tlo, dubinu mora i okeana, rijeka, uvjete života, raznolikost u sastavu živog svijeta,
kako u horizontalnom, tako i u vertikalnom smjeru.

3.1. Oblast mora i okeana

Okeani i mora čine oko dvije trećine zemljine površine, međusobno su povezani, čineći
jedinstvenu cjelinu (Svjetsko more). Odlikuju se salinitetom vode, u kojoj preovladavaju soli
natrija i magnezija. Svjetlost i temperatura su osnovni ekološki faktori koji utječu na raspored
biljnog i životinjskog svijeta u ovim sredinama. Slijedeća karakteristika morske vode je stalno
kretanje, pojava plime i oseke, morske struje, što sve doprinosi razmjeni vodenih masa i
doprinosi obnovi utrošenih hranjivih soli u površinskim slojevima i obnovi kisika u dubini.
Rasprostranjenost živog svijeta mora i okeana ima zonalni karakter na koji utječu svjetlost i
temperatura. U okeanu razlikuju se dvije zone: slobodna voda ili pelagijalna zona i morsko
dno ili bentalna zona. Dio morskog dna koji se spušta do obale do dubine od 200 m, zajedno
sa masom vode čini neritičnu zonu.

Slika 2.Zone u moru

Živi svijet mora i okeana - razlikuje se od živog svijeta kopna. U vegetaciji mora glavni
producenti su makrofitske alge i fitoplankton (zelene i silikatne alge, bičari). U morima žive i
neke vrste cvjetnica. Najčešća je  morska trava, rasprostranjena u plitkim vodama sjevernog
Atlantika. Primarne konzumente čine zooplanktonski organizmi u čiji sastav ulaze protozoe,
kopepode, meduze i neke polihete. Od bentonskih konzumenata javljaju se: rakovi, puževi,
školjke bodljokošci i spužve, te nektonske ribe i glavonošci. Najvažniji nektonski konzumenti
su veliki broj vrsta riba, vrste većih rakova, sisari (kitovi i foke), morske ptice koje plivaju i
dr.   Živi   svijet   okeanskog   područja   ima   neke   posebne   karakteristike.   Planktonske   vrste
naseljavaju eufotičnu, osvjetljenu zonu, ali sa manjim brojem vrsta od neritičke zone. Glavni
producenti su bičari, silikantne i zelene alge. Glavonošci i ribe najznačajniji su stanovnici ove
zone. Organska materija potiče od tijela izumrlih organizama koji polako tonu na dno.
Posebnu grupu organizama čine organizmi morskog tla. Većina ih pripada vagilnim oblicima,
slobodno se kreću na površini podloge, dok manji broj je pričvršćen za morsko dno i pripada