1. Definicija finansijskog sistema?
Finansijski sistem predstavlja skup finansijskih institucija, instrumenata i mjera, koje utvrđuju i donose organi
monetarne i finansijske vlasti.
2. Koji su podsistemi finansijskog sistema?
Podsistemi Finasijskog sistema su:
1) Monetarno
‐
kreditni podsistem,
2) Bankarski podsistem,
3) Devizni podsistem,
4) Budžetski podsistem,
5) Podsistem osiguranja, i
6) Mikrofinansije privrednih subjekata.
3. Navesti elemente finansijskog sistema?
ELEMENTI FINANSIJSKOG SISTEMA SU:
1) Finansijska tržišta,
2) Finansijski instrumenti,
3) Učesnici na finansijskim tržištima,
4) Novčana akumulacija,
5) Tokovi transferisanja novčane akumulacije.
4.
Objasniti karakteristike finansijskog sistema?
Finansijski sistem je podsistem ekonomskog sistema zemlje.
On posjeduje više osobina, od kojih su svakako
najbitnije
sljedeće:
1. dinamičnost,
2. otvorenost,
3. složenost, i
4. hijerarhičnost.
Dinamičnost
predstavlja značajnu osobinu finansijskog sistema, pri čemu se sistem stalno kreće iz stanja
neravnoteže u stanje ravnoteže i vice versa
Otvorenost
finansijskog sistema manifestuje se kroz otvorenosti nacionalne ekonomije prema stranim
ekonomijama. Otvorenost finansijskog sistema, podrazumijeva povezivanje privrednih subjekata iz različitih
nacionalnih ekonomija, pri čemu uvozno
‐
izvoznim operacijama se obezbjeđuju potrebni resursi za normalno
funkcionisanje ekonomije.
Složenost
finansijskog sistema reflektuje se kroz prizmu relativne samostalnosti i cjelovitosti ovog sistema, koji
je komponovan od svojih podsistema kao što su: monetarni, fiskalni, bankarski, međunarodni sistem plaćanja i dr.
Takođe, ovaj sistem sastoji se od mnogo elemenata, među kojima su relevantni: finansijski instrumenti, finansijske
institucije, finansijska tržišta itd.
Hijerarhičnost
kod finansijskog sistema se manifestuje kroz relacije odnosa između elemenata (dijelova)
sistema i sistema kao cjeline. Hijerarhijska struktura finansijskog sistema je veoma složena ne samo zbog postojanja više
nivoa i variranja broja nivoa u zavisnosti od odluka koje se donose u ovom sistemu, već zbog postojanja i različitog
ranga, različitih prioriteta nekih njegovih podsistema (elemenata ekonomskog sistema).
5. Šta su finansijski instrumenti?
Finansijski instrumenti
predstavljaju oblike u kojima se može držati imovina različitih subjekata privrede ili
pojedinih sektora
. Oni obuhvataju ugovore o bankarskom zajmu, hartije od vrednosti kao što su akcije i obveznice.
6.
Objasniti ekonomske cikluse i faze ciklusa?
Ekonomski ciklus
predstavlja kontinuirano kretanje privrede koje je ciklične prirode, obeleženo usponima i
padovima i koje je determinisano brojnim faktorima.
Svaki privredni ciklus ima četiri faze. To su:
1.
Uspon ili oživljavanje,
2. polet ili prosperitet (najviša tačka u ciklusu),
1
3. kontrakcija – recesija (krizno stanje), i
4. depresija (najniža tačka u ciklusu).
Ekspanziona faza obuhvata uspon i prosperitet kao najvišu tačku privrednih aktivnosti, dok kontrakcija
obuhvata fazu pada i fazu kada privreda ostvaruje najnižu tačku privrednih aktivnosti.Faza ekonomskog pada (koja se
nalazi izmedju najviše i najniže tačke ciklusa) naziva se recesija. U slučaju ako je pad suviše dubok, kao u periodu
velike ekonomske krize, ova faza se naziva depresija.
7. Šta je portfolio hartija od vrijednosti?
Portfolio je kombinacija dvije ili više hartija od vrijednosti, proizvoda, valuta, nekretnina ili neke druge aktive, u
posjedu pojedinaca, kompanija ili institucionalnih investitora.
8. Objasniti diversifikaciju portfolija hartija od vrijednosti?
Redukcija ukupnog rizik portfolija, postiže se putem diversifikacije akcija. Taj tradicionalni pristup
diversifkaciji, poznatiji kao prosta diversifikacija. On podrazumijeva investiranje u veći broj različitih hartija od
vrijednosti (akcije, obveznice, zapisi i dr). Investicija u 50 različitih hartija od vrijednosti imala bi pet puta niži rizik u
odnosu na investiciju u deset hartija od vrijednosti istih karakteristika. Pri tome se može istaći da jednostavno
uvećavanje broja hartija od vrijednosti, smanjuje rizika portfolija. Međutim, efekat dodatnog volumena hartija od
vrijednosti na redukciju rizika portfolija ima pozitivan impakt samo do određenog nivoa. Preko tog nivoa, efekat
diversifikacije portfolija je minoran, jer opada sa porastom broja hartija od vrijednosti u portfoliju.
9.
Objasniti beta koeficijent?
Beta koeficijent
se definiše kao mjera relativne nestabilnosti prinosa na neku hartiju od vrijednosti, u odnosu
na promjene na finansijskim tržištima.
Ukoliko prinosi na neku hartiju od vrijednosti variraju više, od prinosa na
čitavom tržištu, tada je ta hartija od vrijednosti relativno nestabilnija u odnosu na finansijska tržišta. Smatra se više
rizičnom, a njen beta koeficijent tj, sistematski rizik je veći od beta koeficijenta za cjelokupna finansijska tržišta. U
praksi se smatra da je 20 do 50 akcija dovoljno za konstrukciju diversifikovanog portfolija, sa vrlo malim
nesistematskim rizikom.
Beta Koeficijent povezuje očekivanja investitora u pogledu prinosa na neku aktivu ili portfolio sa tržišnim
prinosima. S obzirom na njegovu važnost formulisanje mora biti vrlo precizno. Da bi razvili metode za prognozu beta
koeficijenta, pojedini analitičari su ekstrapolirali podatke o njenim prošlim vrijednostima koristeći modele regresione
analize.
10.
Objasniti strategije alokacije kapitala kod različitih vrsta hartija od vrijednosti?
Poznate su četiri strategije alokacije kapitala kod različitih vrsta hartija od vrijednosti:
1) integrisana alokacija kapitala,
2) strateška alokacija kapitala,
3) taktička alokacija kapitala, i
4) bezbijedna alokacija kapitala.
Integrisana strategija alokacije kapitala integriše analizu tržišta, sa ciljevima investitora. Analizirani faktori
kombinuju se radi utvrđivanja kompozicije vrsta hartija od vrijednosti u portfoliju. Ta kompozicija hartija od vrijednosti,
treba da na najbolji način reprezentuje ciljeve investitora u predviđenim tržišnim uslovima. Ova strategija
podrazumijeva, da se prinosi ostvareni po osnovu kreiranog portfolija, ocjenjuju u uslovima promijenjenih tržišnih
okolnosti, i u uslovima revizije komponenti portfolija.
Strateška alokacija kapitala
, predstavlja opciju dugoročnog investiranja. Granica efikasnih portfolija utvrđuje
se kao rezultat istorijskih performansi tržišta i pojedinačnih hartija od vrijednosti, odnosno njihovih istorijskih prinosa,
rizika i međusobnih kovarijansi, a na osnovu kojih se anticipira buduća performansa pojedinih hartija od vrijednosti,
odnosno finansijskih tržišta u cjelini.
Strategija taktičke alokacije kapitala
se potpuno razlikuje od integrisane i strateške alokacije kapitala. Ova
strategija pretpostavlja konstantne i izrazito frekventne promijene kompozicije portfolija, s ciljem, da se u što je
moguće većoj mjeri iskoriste trenutne promjene na finansijskim tržištima. Portfolio menadžeri, koji koriste ovu
investicionu strategiju, odluke o investiranju i dezinvestiranju donose bez prethodno primpremljenih analiza,
preispitivanja ciljeva i postavljenih ograničenja investitora.
Taktička alokaciju kapitala mogla bi se predstaviti, kao
strategija investiranja, koja je zasnovana na suprotnim očekivanjima, odnosno na očekivanjima da mehanizam
finansijskih tržišta, svaki trenutni prinos koriguje u smjeru srednje vrijednosti prinosa odnosne hartije od vrijednosti ili
2
