JU SREDNJA ELEKTROTEHNIČKA
ŠKOLA “VASO ALIGRUDIĆ“, PODGORICA
STRUČNI RAD
INTERNET SERVISI
Mentor: Učenik:
Prof. Violeta Rašović Nikola Kumburović S
4
g
Podgorica, April
2015
.
Internet servisi
2
SADRŽAJ
Uvod.................................................................................................................................................3
1.
Internet-osnove i principi rada
.........................................................................................................4
1.1.
Nastanak i razvoj Interneta................................................................................................5
1.2.
Osnove
Internet protokola.................................................................................................6
2.
Internet servisi
.........................................................................................................................9
2.1.
Podjela Internet servisa....
................................................................................................9
2.2.
Osnovni servisi Interneta........
..........................................................................................10
3.Zaključak..................................................................................................................................17
Literatura....................................................................................................................................18
Internet servisi
4
1. INTERNET-OSNOVE I PRINCIPI
RADA
Internet
(
INTER
national
NET
work) je veliki svjetski komunikacioni sistem koji
sačinjavaju računari, telekomunikacione veze, softverski proizvodi, informacije i ljudi.
Internet predstavlja javno dobro i, može se reći, jedno od civilizacijskih dostignuća
savremenog svijeta. On ne pripada ni jednoj vladi, političkoj, vjerskoj ili drugoj organizaciji i
nije u vlasništvu bilo koje kompanije.
Internet danas predstavlja jednu od veoma bitnih formi za obezbjeđenje komunikacije
i prezentaciju informacija. Omogućava pristup obilju informacija, pruža mogućnost
obavljanja veoma širokog spektra različitih poslova, prenosa podataka, obavljanja audio-
vizuelne ili pisane interaktivne (
online
) komunikacije, slanja pisanih poruka, itd.
Infrastruktura Interneta se temelji na mreži računara koji su u mogućnosti da
komuniciraju i razmjenjuju podatke. On se bazira na
otvorenim standardima
1
i međusobnom
umrežavanju različitih sistema različitih proizvođača. Zahvaljujući primjeni ovih standarda
Internet je doživio veliki uspjeh i uspio je da uđe u sve sfere javnog i privatnog života.
Internet (
mreža nad mrežama
) se u svom funkcionisanju u osnovi oslanja na klasične
telekomunikacione kanale. To znači da se fizičke veze između čvorova mreže ostvaruju
telefonskim kablovima, koaksialnim, optičkim kablom, radio relejnim vezama i satelitskim
vezama. Zbog lakše komunikacije i pristupu informacijama, mreža koristi jedinstven sistem
čvorovanja mreže. Za spajanje dvije mreže koriste se specijalizovani računari (ruteri), koji
ujedno i prosljeđuju pakete podataka. Ruteri provjeravaju kuda idu podaci koji se kreću preko
interneta i odlučuju kojim će ih putem poslati.
Za razliku od tradicionalnih medija za prenos podataka kao što su radio i televizija, Internet je
decentralizovana mreža, što znači da nema središnjeg mesta iz kojeg je upravljana. Podaci
putuju mrežom podijeljeni u pakete. Svaki od tih paketa sadrži podatke o tome odakle je
krenuo i gdje mu je odredište. Upravo zbog toga nije važno kojim smjerom ovi paketi prolaze
sve dok su na svom odredištu pravilno sastavljeni, dakle nije važno kojim putem poslana
poruka putuje internetom - ona će na kraju naći svoj put do cilja.
1
Dva sistema su „otvorena“ jedan prema drugom ako razmjenjuju informacije posredstvom odgovarajućih
standarda i ako su oni javno dostupni, onda takve standarde nazivamo
otvorenim standardima.
Internet servisi
5
1.1. Nastanak i razvoj Interneta
Ubrzani razvoj masovnih komunikacija počinje posle Drugog svjetskog rata a
naročito krajem pedesetih godina prošlog veka. 1957. godine, američki predsednik Dvajt
Ajzenhauer, osniva agenciju
ARPA
koja je okupljala najbolje američke stručnjake i koja za
18 mjeseci razvila prvi američki satelit. Nekoliko godina kasnije
ARPA
usmjerava svoja
istraživanja na računarske mreže i komunikacione tehnologije.
Rad na ustanovljavanju mreže
ARPANET
je počeo 1966. godine. Razvoj je
finansirala DARPA (engl.
Defense Advanced Research Projects Administration
), ogranak
Ministarstva odbrane SAD-a koji je zadužen za raspodjelu sredstava. Oduvijek se smatralo,
premda nije javno rečeno, da je interes za stvaranjem ovakve mreže ležao u izgradnji mreže
koja može da izdrži eventualni nuklearni rat. Sami realizatori mreže priznaju da je kao
rezultat dobijena robusna i otporna mreža koja je u stanju da podnese i gubitak velikog dijela
mrežne infrastrukture.
Kao prvi čvor u
ARPANET
-u izabran je računar u
University of California at Los
Angeles
(UCLA) a kao drugi računar u
Stanford Research Institute
(SRI). Mreži su se uskoro
priključila još dva čvora, University of California at Santa Barbara (UCSB) i University of
Utah. U narednim godinama računari su se ubrzano priključivali
ARPANET
-u.
Tokom 1974. godine, definisan je
TCP/IP
protokol (Transmission Control
Protocol/Internet Protocol) čime riješen problem nalaženja odgovarajućeg prenosa puta i
problem odgovarajućeg pakovanja podataka radi transporta po prenosnom putu u izuzetno
nepovoljnim uslovima. Od 1978. godine u upotrebi je verzija 4 ovog protokola (
Ipv4
) koja je
i danas u upotrebi.
Verovatno je najvažniji trenutak u razvoju interneta bio u 1983.godini, kad je tadašnja
mreža prešla sa NCP-a (Network Control Protocol) na TCP/IP (Transmission Control
Protocol / Internet Protocol), što je značilo prelazak na tehnologiju kakva se i danas koristi.
Vinton Cerf, koji je sa Robertom Kanom stvorio TCP/IP protokol, jednom je rekao:„
Stvorili
smo protokol koji će se koristiti i u velikom mrežama s velikom brojem računara, protokol
koji će nositi Internet budućnosti, što je značilo da mora biti fleksibilan kako bi različite
mreže mogle funkcionisati u zajedničkom okruženju
.”
Univerziteti u SAD-u su 1986. godine formirali sopstvenu računarsku mrežu NSF
(National Sciense Foundation Network) na bazi TCP / IP protokola. Krajem osamdesetih i
početkom devedesetih nastaju nove komercijalne mreže koje rade na bazi TCP / IP a i sama
univerzitetska NSF mreža kreće da radi na komercijalnim osnovama zato što se
