Pošto bujice podrivače najveći dio nanosa dobijaju iz svog bujičnog korita usljed linearne i
transferzalne erozije, to se i većina radova kod njihovog uređenja poduzima u samom koritu.
To ne isključuje i izvršenje potrebnih radnji izvan bujičnog korita, na bujičnom perimetru, ako
i odatle bujica dobija nanos.

Osnovna ideja regulisanja bujičnih korita i sprečavanje procesa dubinske erozije kod klasičnih
metoda se sastoji u izgradnji raznih tipova poprečnih objekata duž korita s ciljem da se
obično strmo korito bujičnog toka pretvori u stepenasto sa ublaženim padom dna. U takvom
vještački formiranom koritu bujični tok se kreće smanjenom brzinom uslijed čega gubi svoju
razornu moć – moć potkopavanja korita i dalju transportnu sposobnost.

Kod uređenja bujica podrivača glavnina radova se izvodi u samom koritu ali i izvan njega.
Objekti u koritu mogu biti:



poprečni na smjer toka bujice,



paralelni na tok bujice i



kosi na smjer toka bujice.

Najčešći objekti su poprečni na smjer toka bujice. To su pregrade, pragovi i kaskade. (slika 1.)

Slika 1. Objekti za regulaciju bujica: a. pregrade, b. pragovi, c. kaskade

Pregrade mogu biti ravne, visine do 4 m, lučne za veće i čvrste obale, izlomljene i polulučne.
Pragovi se koriste za visine do 1 m, a kaskade za visine do 1,5 m.

Kada je u pitanju konkretno uređenje korita bujičnih tokova koristi se također više načina:

a) primjenom tehničkih radova nekog od sistema za uređenje bujičnih slivova (evropski,
njemački...),

b) primjenom niskih pregrada,

c) primjenom pojedinačnih pregrada,

d) primjenom stepenastih pregrada.

2. Pregrade

Pregrade se grade nizvodno od ugroženog sektora, tako da svojim zaplavom zaustavljaju
dalje destruktivne procese (sprječava potkopavanje dna i obala, odrone i sanira klizišta
manjeg obima). Na taj način pregrade imaju dvostruku ulogu: konsolidacionu i deponijsku
(zadržavaju nanos).

Pregrade bez obzira na tip imaju sljedeće radne dijelove: trup, krila pregrade, preliv (usta),
temelj (stopa), slapište koje čine pločnik i obalni zidovi, zub ili fiksacioni pojas i barbakane.

Trup   pregrade   je   osnovni   dio   pregrade   koji   se   suprostavlja   spoljnom   opterećenju.
Dimenzioniše   se   prema   različitim   metodama   u   zavisnosti   od   tipa   pregrade.   Radi   lakšeg
evakuisanja   procjednih   voda   iz   zaplava   pregrade   u   trupu   pregrade   se   ostavljaju   otvori
(barbakane) koji su obično pravouglog oblika dimenzioniranja 0,5x0,3 m, 0,4x0,3 m ili 0,4x0,2
m.

Pregrada se fiksira u obale vodotoka svojim krilima koja se stepenasto ukopavaju u obalu
zavisno od materijala   od koga je sagrađena. Da bi se obezbjedila bezbjedna evakuacija
bujičnih poplavnih voda preko pregrade gradi se preliv (usta) pregrade. Radi obezbjeđenja
pregrade   potkopavanja   temelja   sa   nizvodne   strane   gradi   se   slapište   koje   se   sastoji   od
pločnika i obalnih zidova. Ovo je vrlo važan dio pregrade za njenu stabilnost te ga treba
pažljivo dimenzionirati i izgraditi. Ono završava obično konsolidacionim pojasom ili zubom.
Kad se gradi zid formira se vodeni jastuk koji još bolje poništava kinetičku energiju vode koja
preliva   preko   pregrade.   Nedostatak   je   što   se   vodeni   jastuk   brzo   ispuni   nanosom.   Kod
projektovanja   pregrada   se   crta   u   sve   tri   projekcije   (izgled,   presjek   i   osnova).