Karcinom prostate

Visoko zdravstveno-saniterna škola strukovnih studija „Visan“

Seminarski rad iz predmeta Onkologija

KARCINOM PROSTATE

Mentor : Prof. Dr Svetlana Banović Student : Anica Petrović 2 / III

Beograd,

Maj, 2017.

SADRŽAJ

1. Uvod

2. Anatomija prostate

3. Karcinom prostate

4. Epidemiologija karcinoma prostate

5. Rizični faktori za karcinom prostate

6. Patologija i patohistologija karcinoma prostate

7. Klinička slika i širenje karcinoma prostate

8. Dijagnostika karcinoma prostate



Digitorektalni pregled (DRP)



Prostata specifični antigen (PSA)



Transrektalni ultrazvuk (TRUZ)



Biopsija prostate

9. Lečenje karcinoma prostate

10. Zaključak

11. Literatura

2. ANATOMIJA PROSTATE

Prostata je egzokrina žlezda oblika kestena. Masa normalne prostate kod zdravog muškarca
iznosi 20 grama, prosečne dužine 3 cm, širine 4 cm i dubine 2 cm. Kod starijih muškaraca
masa i veličina variraju. Prostata je pokrivena troslojnom fascijom koja je povezuje s okolnim
strukturama. Prostatu okružuje puborektalni deo mišića levator ani. Rektovezikalna
(Denonvillierova) fascija prekriva zadnju površinu prostate i deli je od prednje površine
rektuma. Spreda prostatu podupire puboprostatični ligament, a vrh prostate dole podupiru
vanjski sfinkter uretre i urogenitalna dijafragma. Baza prostate vezana je prema gore s
mokraćnim mehurom i semenskim mehurićima.

Prostata se deli u četiri zone: prednja

fibromuskularna stroma, prelazna zona, centralna zona i periferna zona. Prostata se sastoji
od dva lobusa, desnog i levog, a katkad se nalazi i središnji lobus. Građena je od žlezdanog
tkiva koje čini 70% volumena, dok preostalih 30% volumena prostate čini glatko mišićno
tkivo. Kroz centralnu zonu prostate prolazi deo uretre dugačak oko 3 cm u koji se otvaraju
semenovodi te izvodni kanali prostatičnih žlezda. Prostatične krvne žile i živci smešteni su
između lateralne fascije i prostate. Arterijsko snabdevanje čine donja vezikalna arterija,
ogranak unutarnje ilijačne arterije, i rektalne arterije. Vensku drenažu omogućuju parni
prostatični pleksusi koji se zatim slivaju u unutrašnje ilijakalne vene. Komuniciraju s
vezikalnim i pudendalnim pleksusom. Limfa završava u limfnim čvorovima smeštenim uz
zajedničku i unutrašnju ilijakalnu arteriju te u obturatornim i sakralnim limfnim čvorovima.
Autonomnu inervaciju prostate čine živci pelvičnog pleksusa i ganglijske stanice uz samu
prostatu.

Slika 1: Smještaj prostate u odnosu na okolne strukture