Akademija poslonih strukovnih studija Beograd
SEMINARSKI RAD IZ PREDMETA
Finansiranje lokalne samouprave
Lokalna samouprava u savremenoj Srbiji
Mentor: Student:
Prof . dr Jana Smiljanić
Igor Novaković Br. indeksa: 47/16f
2019
1
Sadržaj:
Uvod...................................................................................................................................1
Teritorijalna organizacija
Republike Srbije..................................................................................................................2
Gradovi u Srbiji...................................................................................................................3
Zakon o teritorijalnoj organizaciji Republike Srbije..........................................................4
Novi Zakon o lokalnoj samoupravi.....................................................................................5
Opština................................................................................................................................6
Zakon o lokalnim izborima.................................................................................................7
Zaključak.............................................................................................................................8
2
opstanka jesu finansijska sredstva koja crpi iz izvornih prihoda ali i iz državnog budžeta, s
obzirom da pored izvornih poslova od neposrednog interesa za njene članove, izvršava i
poslove poverene zakonom.
Lokalna samouprava u Srbiji
U Srbiji, jedinice lokalne samouprave su opštine, gradovi i grad Beograd, kako piše u Ustavu
RS iz 2006. godine koji određuje položaj jedinica lokalne samouprave, nadležnost opština,
pravne akte koje donosi, organe, nadzor nad njenim radom i zaštitu. Zakon o lokalnoj
samoupravi razrađuje ove kategorije, tako i obavezu Republike odnosno teritorijalne
autonomije da obezbede sredstva jedinici lokalne samouprave kada izvršava prava i dužnosti
iz kruga poverenih poslova. Takođe, Zakonom o ministarstvima iz 2007. godine predviđa se
formiranje Agencije za razvoj infrastrukture lokalne samouprave kao stručne službe Vlade RS
čiji je cilj ravnomerno podsticanje razvoja i unapređenje infrastrukture loklne samouprave
povezivanjem finansijskih organizacija, predstavnika nadležnih organa drugih zemalja,
gradova i opština i određivanjem tzv. prioritetnih investicionih projekata.
2. Teritorijalna organizacija Republike Srbije
Okruzi Republike Srbije
Republika Srbija je uređena Zakonom o teritorijalnoj organizaciji, usvojenim u Narodnoj
Skupštini 29. decembra 2007. godine
[1]
. Prema Zakonu, osnov teritorijalne organizacije i
lokalne samouprave čine opštine, gradovi, naseljena mesta i autonomne pokrajine.
U Republici Srbiji postoji 29 okruga, od toga je 17 u centralnoj Srbiji, 7 u Vojvodini i 5 na
Kosovu i Metohiji.
centralna Srbija: Mačvanski, Kolubarski, Podunavski, Braničevski, Šumadijski,
Pomoravski, Borski, Zaječarski, Zlatiborski, Moravički, Raški, Rasinski, Nišavski,
Toplički, Pirotski, Jablanički i Pčinjski.
Vojvodina: Severno-Bački, Srednje-Banatski, Severno-Banatski, Južno-Banatski,
Zapadno-Bački, Južno-Bački i Sremski.
Kosovo i Metohija: Kosovski, Pećki, Prizrenski, Kosovsko-Mitrovački i Kosovsko-
Pomoravski.
Grad Beograd ima status posebne teritorijalne jedinice u Srbiji, koja ima svoju autonomnu
upravu: Skupštinu grada, gradonačelnika i Gradsku vladu. Teritorija Beograda je podeljena na
17 opština, koje imaju svoje lokalne organe vlasti. Podela grada Beograda na gradske opštine
utvrđuje se statutom grada Beograda.
Nakon prelaska Kosova i Metohije pod privremenu upravu UNMIK 1999., u ovoj pokrajini je
usvojena drugačija teritorijalna organizacija. Okruzi kakve poznaje Republika Srbija (opisani
4
u ovom članku) funkcionišu (u obimu već prema okolnostima) jedino u sredinama koje
većinski nastanjuju Srbi.
3. Gradovi u Srbiji
Gradovi u Srbiji
su teritorijalne jedinice utvrđene Zakonom o teritorijalnoj organizaciji
Republike Srbije
[1]
, koja predstavlja ekonomski, administrativni, geografski i kulturni centar
šireg područja i ima više od 100.000 stanovnika.
Teritorija za koju se obrazuje grad, predstavlja prirodnu geografsku celinu, ekonomski
povezan prostor koji poseduje izgrađenu komunikaciju među naseljenim mestima sa sedištem
grada kao gravitacionim centrom.
Prema Zakonu o teritorijalnoj organizaciji Republike Srbije izglasanom 28. decembra 2007. u
Narodnoj skupštini, Srbija ima 24 grada zajedno sa gradom Beogradom.
Istorija
Do donošenja važećeg zakona u Srbiji se pri određivanju statusa gradskih i ostalih naselja
koristio popis stanovništva iz 1981. godine kao administrativno-pravni kriterujum, po kome
su naselja zakonskim propisima proglašavana za gradska; po toj dihotomnoj podeli postojala
su gradska naselja (ne gradovi) i ostala naselja (ne sela). Po popisima stanovništva 1953,
1961. i 1971. godine imali smo trihotomnu podelu naselja na osnovu kombinovanog,
demografsko - statističkog kriterijuma u odnosu broja stanovnika naselja i procentualnog
učešća nepoljoprivrednog stanovništva. Na tim popisima su postojala seoska, mešovita i
gradska naselja. Gradska naselja su mogla imati najmanje 2.000 stanovnika i to samo ukoliko
su pored toga imali i preko 90% nepoljoprivrednog stanovništva. Ovu trihotomnu podelu kod
nas je uveo poznati demograf Miloš Macura.
5
