Želja da postane inžinjer postojala je sve do mature,
nakon čega je željela da upiše medicinski fakultet. Iako su
je roditelji nagovarali da se počne baviti obrazovnim radom,
tj. da postane nastavnik u školi, ona je čvrsto ostala pri
svojoj odluci da postane ljekar. Pored njenih roditelja,
međutim, ni tadašnje društvo nije bilo spremno na takvo
nešto: na medicinskom fakultetu svi studenti su bili
muškarci i Mariji je odbijen upis.
Nakon neuspješnog razgovora sa profesorom,
Marija se nije predala i navodno mu je odgovorila:
„Ja
znam da ću postati ljekar.“
Postoje tvrdnje da se na kraju u
spor umiješao i sam papa Lav XIII, pomoću koga se Marija
uspješno upisala na Univerzitet u Rimu, na odsjeku za
fiziku, matematiku i prirodne nauke i dvije godine kasnije
diplomirala. Na osnovu te diplome je bez problema upisala
medicinski fakultet i tako postala prva ženska osoba u Italiji
koja je završila medicinski fakultet, na Univerzitetu „La
Sapijenca“ u Rimu.
Odmah nakon što je kao vrlo dobar student diplomirala, u julu 1896. godine, Montesori se zaposlila u bolnici
„San Đovani“
u sklopu univerziteta.
U novembru iste godine primljena je kao asistent u bolnici
„Santo Spirito“
u Rimu. Tu je uglavnom radila sa siromašnima, a naročito, sa njihovom
djecom. Njen rad je zapažen kao
„brižljiv“
, dok se starala da budu nahranjeni i na toplom, prepoznavala njihove bolesti i liječila ih.
Poslije toga dobrovoljno pristupa istraživačkom programu u psihijatrijskoj klinici Univerziteta u Rimu. Postavši član univerzitetske psihijatrijske
klinike, Montesorijeva je ubrzo počela da se zanima za obrazovanje
„retardiranih“
i
„nazadnih“
.
