VISOKA POSLOVNA ŠKOLA
STRUKOVNIH STUDIJA
ČAČAK
SEMINARSKI RAD
Predmet:
SOCIOLOGIJA
MARKSISTIČKA TEORIJA
Mentor: Student:
Prof. dr
Br. Indeksa:
Mesto, Mesec, 20__.
SADRŽAJ:
1. Uvod...........................................................................................................3
2. Pojam...........................................................................................................5
3. Marksistička teorija društva........................................................................7
4. Komunistički manifest..............................................................................10
5. Zaključak...................................................................................................12
6. Literatura...................................................................................................13
2
1. marksizam je istorijski i dijalektički materijalizam;
2. marksizam je teorija socijalizma;
3. marksizam je mišljenje revolucije;
4. marksizam je filozofija revolucije;
5. marksizam je teorija komunističke revolucije;
6. marksizam je kritička teorija istorije;
7. marksizam je najopštija koncepcija sveta;
8. marksizam je kritička teorija društva;
9. marksizam je “Weltanschaung“, tj. osnova stvaranja nove “integralne
civilizacije“;
10. marksizam je “celovito shvatanje“;
11. marksizam je “nauka o istoriji i društvu“;
12. marksizam je “filozofski sistem“;
13. marksizam je “filozofsko shvatanje istorije“;
14. marksizam je “teorija o istorijskom procesu“;
15. marksizam je “filozofija slobode“;
16. marksizam je “rukovodstvo za akciju“, itd.
Kao što smo mogli videti, postoje različita određenja pojma “marksizma“. Svako
od njih je manje ili više marksističko, isvako od njih je manje ili više kontroverzno.
Osnovna društveno – ekonomska postavka marksizma je: “U društvenoj
proizvodnji svoga života ljudi stupaju u određene, nužne, od njihove volje nezavisne
odnose – odnose proizvodnje, koje odgovaraju određenom stepenu razvitka njihovih
materijalnih proizvodni snaga. Celokupnost tih odnosa proizvodnje sačinjava ekonomsku
strukturu društva, realnu osnovu na kojoj se diže pravna i politička nadgradnja i kojoj
odgovaraju određeni oblici društvene svijesti. Način proizvodnje materijalnog života
uslovljava društveni, politički i duhovni proces života uopšte. Ne određuje svest ljudi
njihovo biće, već obrnuto, njihovo društveno biće određuje njihovu svest. Na izvesnom
stepenu svoga razvitka materijalne proizvodne snage društva dolaze u protivrečnost sa
postojećim odnosima proizvodnje, ili (što je samo pravni izraz za to) sa odnosima svojine u
kojima su se dotle razvijale. Iz oblika razvitka proizvodnih snaga ti se odnosi pretvaraju u
njihove okove. Tada nastupa epoha socijalne revolucije. Sa promenom ekonomske osnove
vrši se brži ili sporiji prevrat u čitavoj ogromnoj nadgradnji... U opštim crtama mogu se
azijatski, antički, feudalni i savremeni buržoaski način proizvodnje označiti kao naredne
epohe ekonomske društvene formacije“. (Marks)
4
