SEMINARSK RAD
TEMA
Masovni mediji/komuniciranje
P
rofesor: Student:
Beograd,Maj 2016 godina
1
Uvod
Definicija komunikacije
Komuniciranje se često definiše
kao razmena informacija, simbolički, organizovanih
kao poruke, izmedju dva (od kojih jedan može biti zamišljen fiktivan), ili više, i
neograničenog broja subjekata, neposredno ili posredstvom medija, u odredjenom
socijalno-političkom ambijentu i sa odredjenim efiktima
.
Harold Lasvel komunikaciju vidi ako proces permanentne razmene informacija, odnosno:
smisao komunikacije je sadržan u razmeni poruka, čije su finkcije upozorenje, savet,
informacija, ubedjivanje, izražavanje mišljenja i uživanje.
Komunikacija se može definisati i preko sredstava koja koristi, prema tome razlikuju se:
- Forma, a to je načina na koji se nešto saopštava
- Medijum, odnosno sredstvo komunikacije koja kombinuje različite forme.
- Mediji tu se misli na tehnološka sredstva masovne komunikacije kao što su štampa,
radio, televizija, internet.
Društvene nauke komunikaciji prilatze iz specifičnog ugla. Pod komuniciranjem se
podrazumeva sveukupnost odnosa izmedju pripadnika društva, a ta veza ispoljava se u tri
ravni: kao psihosocijalne, materijalne, i masovne komunikacije.
Organizacijsko komuniciranje
Pod organizacijsko komuniciranjem se podrazumeva
izučavanje reklama, odnosa s
javnošću, poslovnog komuniciranja, kao i analize strukture i načina funkcionisanja,
odnosno organizacije komunikacionih mreža i sistema
. Organizacijsko komuniciranje je
blisko shvatanju kulture po prof. Cvetanoviću se sastoji iz: poslovnog morala, poslovnog
ponašanja, i izgleda, poslovnog komuniciranja i odnosa s javnošću. Pod poslovnim
komuniciranjem smatra samo usmeini ili pismeni kontakt izmedju poslovnih partnera, ali
poslovno komuniciranje može biti mač sa dve oštrice, ukoliko je ostvareno na pavi,
odnosno znalački način, ono će biti korisno i delotvorno, a sa druge strane, pogrešno
izvedeno komuniciranje se može izroditi u njegovu suprotnost, naročito izmedju učesnika
koji koji pripadaju različitim kulturnim krugovima.
Profesor Dragoslav Jokić i profesorka Andjela Mikić smatraju da je poslovno
komuniciranje posebna vrsta masovnog ili interpersonalnog komuniciranja koji se
sprovodi u cilju obavljana poslvoniha aktivnosti pri čemu se ono može ostvrivati u užemi
iširem smislu, što znači da ovi autori poslovnu komunikaciju dele na masovnu i
interpersonalnu.
Efektu pslovnog komuniciranja se ogledaju u efektima samog posla a mogu se izraziti
preko ostvarene dobiti, postignutorg poslovnog ugleda, osvojenih novih tržišta idr.
2
Što se tiče dinamičkih faktora interpersonalnog komuniciranja u prvom redu treba istaći
povratnu vezu (feedback). Od ostalih dinamičkih faktora treba istaći (1)
subjekte
komuniciranja
, (2)
interakcijske uslove ostvarivanja recipročnosti uloga
, (3)
ciljeve
razmene prokuka
i, (4)
komunikativnu kompetentnost učesnika komunikacije
.
Ne trebamo ispustiti iz vida i ciljeve razmene poruka jer je interpersonalno kumuniciranja
veoma svrhovito, oličeno kroz racionalno postavljen cilj, ali isto tako ne bi trebalo
ispustiti iz vida ni motivacono dinamički aspekat interpersonalnog komuniciranja koji je
odredjen mentalno-psihičkom strukturom ličnosti. Zbog toga se može govoriti o
neuočljivom procesu interpersonalne komunikacije pznatim kao persuazivni proces.
Njegova suština je u nastojanju da se razmenom poruka deluje na mišljenje, osećanje i
čula sagovornika, ali i sebe samog. Persuazivnim procesom se nastiji, posebno, delovati
na stavove u smislu njihovog: (1)
potvrdjivanja
, (2)
korekcije
ili (3)
menjanja
.
Komunikativan kompetentnost je odredjena nizom čovekovih sposobnosti kao što su na
primer: prepoznavanje fidbeka i artikulisanje pozitivnog odgovora, sposobnost epatije sa
drugima sposobnost da se drugi slušaju, samoreprezentativnost, pažljivo posmatranje
sebe i drugih, kao i korišćenje verbalnih i neverbalnih znakova.
Statički faktori interpersonalnog komuniciranja
Ovde se radi u prvom redu, o uticajima na interpersonalno komuniciranja koji potiču od
različitih oblika društvene svesti (običaja, morala, religije, itd.), od pripadništva
makrosocijalnim grupama (naciji, rasi, sloju, itd.) i od različitog socijalnog statusa (pola,
starosti obrazovanja)
Interpersonalno komuniciranje se odbije u primanim grupama, porodica je nesumnjivo,
milje u okviru kojeg se prenosi i usvaja jezik. Primarni kontakti ostvareni u porodici,
održavaju se na kasnije interpersonalne kontakte u drugim primarnim grupama. Moguće
je govoriti o šest tipova primarnog grupisanja ljudi i to: (1)
porodica kao primarna
grupa
, (2)
prigonde grupe
(3)
ktarktičke grupe
(4)
grupe za igru
(5)
grupe za olučivanje
(6)
akcijske grupe
.
Interpesonalno komuniciranje se odvja i izvan primarnih grupa, na primer sa neznancima,
pri tome priroda uspostavljenih odnosa ili odnosa koji se uspostavljaju odredjuje formu
interpersonalnog komuniciranja i ono može biti: (1)
spontatno
(2)
uvežbano
(3)
plansko
.
Spontanost potiče iz čovekove stalne izloženosti komunikacionim podsticajima i temelji
se na racionalnosti. Uvežbano komuniciranje predstavlja razmenu poruka koje su rezultat
procesa dugotranje socijalizacije i stečenih komunikacionih refleksa. Plansko
interpersonalno komuniciranje se manifestuje preko delovanja čoveka kao racionalnog
bića koje u interakcijski odnos stupa sa unapred odrednjeim ciljem.
Oblici interpersonalnog komuniciranja
Interpersonalno komuiciranje se može razviti prema situaciji u kojoj se ona odvija. Zorica
Tomić (2003, 64) prepoznaje
pet oblika interpersonalne komunikacije
, a to su:
-
Formalna ili neformalna
, razlika izmedju proračunatog na jednoj strani i spontanog
korišćenja komunikacijskih veština na drugoj strani.
-
Javana ili privatna
, razlika u pogledu korišćenja konteksta komunikacije, na primer pri
4
