razvili umjetnost skakanja na bikovima. U ovom skakanju trkač bi skakao prema biku koji juriša,
zgrabio bi njegove rogove i kad ga ovaj zbaci u zrak izvodio bi razne akrobacije u zraku prije
nego što padne na bikova leđa, a zatim bi sjahao jednim brzim pokretom. U staroj Grčkoj, razvila
su se tri posebna program gimnastičkih vježbi:

1. Za održavanje dobre tjelesne kondicije;

2. Vojnu obuku;

3. Kao dio uvježbavanja za spotiste.

Tjelesna sposobnost je bila visoko cjenjena aktivnost u Staroj Grčkoj, muškarci i žene su

sve više uzimali učešća u energičnim gimnastičkim vježbama. Rimljani, poslije osvajanja Grčke,
su razvili ove aktivnosti u vise formalan sport, a koristili su gimnastičku dvoranu za pripremu
svojih legija za rat. Padom Rimske imperije, nestao je interes za gimnastiku i ona je više ostala
samo kao oblik zabave.

2.2 Moderna Gimnastika

Prus Johan Bernard Bazedov je 1774. godine uveo tjelesne vježbe kao oblik nastave u

školi u kojoj je radio u Saksoniji. Od tog momenta počinje modernizacija gimnastike.
Germanske zemlje su prve koje su uvidjele značaj gimnastike i počele da razvijaju tu aktivnost.

Kasnijih godina tog vijeka Fridrih Ludvig Jan iz Nemačke je razvio neke gimnastičke

sprave i posebne tehnike (vratilo, razboj, greda, skokovi) pa ga smatraju ocem moderne
gimnastike. Graciozniju formu ovog sporta koja naglašava ritmičke pokrete je razvio Šveđanin
Guc Mut. Drugi Šveđanin, gimnastičar Per Henrik Ling, uvodi i vežbe sa obručima,čunjevima i
malim loptama, gde su važni ritam i koordinacija.

U Evropi počevši od 1881. kada je otvoren prvi klub u Berlinu, počinju da se otvaraju

mnogi klubovi. U SAD je ovaj sport uveo u periodu pred građanski rat Dadli Alen Sardžent,
inače učitelj gimnastike na nekoliko američkih univerziteta.Dobio je priznanje jer je izumio više
od 30 gimnastičkih sprava.

Može se reći da su razvoju gimnastike u SAD doprinjeli upravo emigranti iz Evrope. Za

razliku od gimnastike u antičko doba, koja je podrazumijevala i trčanje, plivanje, rvanje i dizanje
tegova, moderna gimnastika gubi te aktivnosti.

2.3 Moderno takmičenje

Prema nekim podacima prvo takmičenje na spravama je održano 1877. godine u

Čehoslovačkoj. Sa stvaranjem Međunarodne gimnastičke federacije 1888. godine, napravljen je
presudan korak u osmišljavnju vježbi na spravama, kao sporta, odnosno sportske gimnastike.
Za 1881. godinu je moguće označiti kao Internacionalno uključenje ovog sporta u široki spektar
sporta.

Međunarodna gimnastička federacija označava danas jednu od najstarijih svjetskih

sportskih federacija u koju je učlanjeno više od 150 zemalja sa svih kontinenata svijeta. Muška
gimnastika je bila na rasporedu na prvim Olipijskim igrama 1896. u Atini, a nalazi se u
Olipijskom programu kontinuirano od 1924. godine.

Prvo međunarodno takmičenje van Olipijskih igara je održano 1903. godine

u Antwerpenu. Redovna učešća za žene na Olimpijskim igrama su počela od 1936. godine
takmičenjem u generalnom plasmanu tj. od Olimpijskih igara u Berlinu, mada su žene prvi put
nastupile na devetim Olimpijskim igrama u Amsterdamu 1928. godine, a 1952. su dodali su
takmičenje u pojedinačnom plasmanu i po spravama.

U ranim Olipijskim takmičenjima dominantni muški gimnastičari su bili

iz Njemačke, Švedske, Italije i Švicarske, tj. iz zemalja u kojima se ovaj sport prvo razvio. Ali
u1950-tim Japan, Sovjetski Savez i zemlje istočne Evrope su počeli da proizvode vodeće muške i
ženske gimnastičare. Moderna gimnastika je stekla znatnu popularnost nastupima Olge Korbur iz
Sovjetskog Saveza 1972. godine na Olimpijadi u Minhenu koja je osvjila tri zlatne medalje
i Nađe Komaneči iz Rumunije koja je na Olipijadi u Montrealu 1976. godine osvojila tri zlatne
medalje. Ona je i prva gimnastičarka u istoriji koja je dobila najveću moguću ocjenu a to je "10".