Nacionalsocijalizam

Nacionalsocijalizam ili nacizam fokusira se na totalitarnu ideologiju i praksu Nacističke partije

(Nacionalsocijalističke Nemačke) na čijem čelu je bio Adolf Hitler. Pomenuta ideologija spada u

politiku koja je izglasala Nemačka vlada u periodu od 1933-1945, pomenuti period se u

nemačkoj istoriji još naziva i Trećim rajhom, a država Nacistička Nemačka.
Navedena ideologija nije bila sažeta, teoretski utemeljena ideologija jedinstvenog pokreta, već se

zapravo radilo o mešavini različitih ideologija i grupa (mahom nemačkih), ujedinjenih osudi

Versajskog sporazuma, koji je u posleratnoj Nemačkoj ocenjen kao jevrejsko-komunistička

zavera, sa ciljem da se ponizi Nemačka. Govorivši o ideologiji ona predstavlja nauku o idejama.

Nacionalsocijalizam odlikuje nacionalizam i rasizam, koji se u svakoj zemlji praktikuje na

drugačiji način. Za razlikuju od drugih ideologija, manipulacija emocija je jedan od osnovnih

taktika nacista. Glavni neprijatelji ove ideologije bili su liberali, komunisti, jevreji, muslimani,

masoni, feministkinje, invalidi, homoseksualci, pripadnici crne rase i romski narod.
Vеćina ljudi decenijama unazad postavlja isto pitanje, koja je razlika između nacionalsocijalizma

i fašizma? Nacizam je blizak fašizmu i poredi se sa njim, zbog vojno-političkog saveza između

fašističke Italije i nacističke Nemačke za vreme Drugog svetskog rata. Jedna od osnovnih razlika

između te dve ideologije je da italijanski fašizam kao osnovu je imao državu, dok je kod nacista

narod. Nemci su sebe smatrali superiornijim nad drugim rasama i kao takvi, su imali za cilj da se

šire na štetu ostalih.

Kako je nacizam postajao dominantna ideologija u Nemačkoj, naročito

nakon 1933. godine, u praksi je sve više definisan kroz takozvanu Nacističku partiju, a naročito

kroz njenog vođu, Adolfa Hitlera, jednog od najuticajnijih ličnosti 20. veka, kako za Nemačku

tako i ostale zemlje.
Adolf je rođen u Braunau u Austriji, 20.aprila 1889. Nije završio škole, ali je u mladosti želeo da

postane umetnik, što njegov otac nije odobravao. Posle očeve smrti odlazi u Beč kako bi

pohađao nastavu na Akademiji likovnih umetnosti. Na zalost, nisu ga videli kao prikladnog

kandidata. Adolf se početkom prvog svetskog rata prijavio kao dobrovoljac u nemačkoj vojsci.

Borio se na prvim linijama fronta tokom gotovo čitavog rata bez nekog značajnijeg napredovanja

u činovima. Dobio je nemački orden za hrabrost u borbi Eisernes Kreuz. Kapitulacija je bila

prekretnica u njegovom životu i tako odlučuje da interesovanja preokrene ka politici. Seli se u

Minhen, gde učestvuje u revoluciji i uspostavljanju sovjetske Bavarske 1919. godine. Iste godine

postaje član nacionalističke Nemačke radničke stranke (kasnije Nacionalsocijalistička radnička

stranka Nemačke), a od 1921. njen je predsednik. Retoričke sposobnosti Hitlera su dovele do

uticajnih pozicija u društvu, a pored toga stekao je izrazitu popularnost, ne samo u oblastima

nacističke partije, već i na teritoriji cele Nemačke. Ispirisan Musolinijevim maršom na Rim,

Hitler pravi prvu političku grešku, oponaša pomenutog vojsovođu i 1923. je pokušao da izvede

marš u Nemačkoj. Hitlerova zamisao se nije proslavila, pa je tako ubrzo i uhapšen. Za vreme

boravka u zatvoru napisao je knjigu “moja borba” koji se smatra ukazom na njegova ubeđenja. U

knjizi ukazuje na to da je nemački narod inferiorniji od svih drugih naroda pogotovo iznad

jevreja, slovena i roma, a smatrao je da Versajski sporazum obavezuje njegov narod. Obećavao

je da će sve teritorije izgubljenje u sporazumu povratiti i da je Nemačkoj potreban veći prostor za

život ukazujući na osvajačke poduhvate kao neophodno. Hitler postaje kancelar 1933. i tu

poziciju koristi da ojača kako svoj, tako i ugled nacističke partije. Formira elitnu,

crnouniformisanu jedinicu zvanu SS koja je imala zadatak da hapsi i vrši nasilje nad političkim

neistomišljenicima. Pored te jedinice, formirao je i tajnu policiju nazvana

Gestapo

koja je

odgovorna za poslušnost nemačkog naroda. I pre početka Drugog svetskog rata kancelar je

iskazivao mržnju prema Jevrejskom narodu, koja će postati najokrutniji obračun. Pomenuta mrža

prema Jevrejskom narodu naziva se

antisemitizam

i bila je ključni deo nacističke ideologije,

koja je lišavala Jevreje svih ljudskih prava i svrstavao u građane drugog reda. Nakon što je 27.

februara 1933. godine podmetnut požar u Rajhstagu, Hitler je iskoristio priliku za izdavanje

dekreta kojim se nadjačavaju sve garancije slobode, a kampanja nasilja je drastično povećana.

Uspeo je da obezbedi predsednikov pristanak za raspisivanje novih izbora. Izbori su održani 5.

marta, a Nacistička partija je osvojila 43,9 odsto glasova. Istog meseca članovi Rajhstaga su se

okupili u Potsdamskoj garnizonskoj crkvi kako bi demonstrirali jedinstvo nacionalsocijalističke i

konzervativne stranke Nemačke na čijem čelu je bio Hindenburg. Rajhstag je 23. marta usvojio

Zakon kojim je Hitleru data apsolutna moć. Za samo tri meseca sve nenacističke stranke,

organizacije i sindikati prestali su da postoje. Da bi osigurao vladavinu morao je da se okruži

vernim pristalicama. „Noć dugih noževa“ ili „Operacija Kolibri“ bila je čistka koja je sprovedena

u periodu od 30. juna do 2. jula 1934. godine. Kao što je naveo u svojoj knjizi, njegova najveća

ambicija je bilo ujedinjenje nemačkih naroda. Prirodno polje ekspanzije nalazilo se na istoku, u

Poljskoj i Ukrajini. Planirao je da slovenske narode, sa kojima je Nemačka od ranije u sukobu

stavi pod svoju vlast. Saveznika je našao u fašističkoj Italiji, dok je Britaniju smatrao

saveznikom samo ukoliko napusti svoju politiku održavanja ravnoteže moći u Evropi. Francuska

je na zapadu bila glavni neprijatelj, pa je njegov cilj bio da je zastraši i pokori.

Kratka hronologija

-junu 1935. godine je uveo vojnu obavezu, ali je uspeo da uveri Britance da nije reč o pripremi

za rat
-U aprilu 1936. godine je zauzeo demilitarizovani Rajnski kraj, a potom je usledio savez sa

Italijom.
-Do 1937. godine Treći Rajh, Italija i Japan sklopili su „Trojni pakt“
-Već 12. marta 1938. godine Hitler je Nemačkoj pripojio Austriju, te ih proglasio jednom