UNIVERZITET U TRAVNIKU
EDUKACIJSKI FAKULTET
SPECIJALNE NAMJENE
SEMINARSKI RAD
PREDMET: TEHNOLOGIJA SPORTSKOG TRENINGA
TEMA: Periodizacija sportske pripreme rukometaša
Student
: Mentor
:
Travnik 2016.
2
SADRŽAJ
UVOD ...........................................................................................................3
1. OSNOVE PERIODIZACIJE TRENINGA ...............................................4
2. METODE TRENIRANJA RUKOMETAŠA ............................................6
2.1. Metod neprekidnog rada .....................................................................6
2.2. Metod ponavljanja rada .......................................................................7
2.3. Metode promjenjivog rada ..................................................................7
2.4. Metod intervalnog rada .......................................................................7
2.5. Metod takmičenja ................................................................................8
3. PLAN TRENINGA ....................................................................................9
4. PRIPREMNI PERIOD ..............................................................................10
4.1. Temeljna faza (višestrano bazična priprema) ....................................11
4.2. Razvojna faza (specifična priprema) .................................................11
4.3. Stabilizirajuća faza (faza situacijske pripreme) .................................13
5. OSNOVNI PERIOD .................................................................................14
5.1. Predtakmičarska faza .........................................................................14
5.2. Takmičarska faza ...............................................................................14
6. PRELAZNI PERIOD ................................................................................15
7. ZAKLJUČAK ...........................................................................................16
4
1. OSNOVE PERIODIZACIJE TRENINGA
Performanse u modernom sportu zavise od nivoa fizičke, tehničke, psihološke i
taktičke spreme sportiste. Različiti načini i metode se primjenjuju da bi se
dostigli visoki nivoi svakog pojedinačnog elementa koji je krucijalan za
performanse. Adaptacija je jedna od glavnih formi postojanja svih živih bića i to
saznanje je naširoko prihvaćeno. Ona se odnosi na biološku sposobnost živih
bića da se adaptiraju na različite eksterne (spoljašnje) i interne (unutrašnje)
stresove. Ljudska bića u interakciji sa prirodom praktično mijenjaju svoju
sopstvenu prirodu. Taj fenomen se u prenesenom značenju svakodnevno prati u
sportskoj aktivnosti pojedinca. Različitom kombinacijom volumena treninga
koji utiče na različite sisteme ljudskog organizma, dešavaju se odgovarajuće
promjene. Svaki proces adaptacije može dovesti do namjernih promjena u
cjelokupnom organizmu kao kompleksnom sistemu i u pojedinačnim mišićnim
grupama. Kroz proces adaptacije, funkcije ljudskog tijela su izbalansirane u
eksternom i u internom okruženju.
Stanje izbalansiranosti se postiže procesom adaptacije, koji se dešava u toku
čitavog života. Zbog toga je adaptacija neophodna jer ljudska bića ne mogu
živjeti bez tog važnog procesa. U sportskoj praksi proces adaptacije se javlja
tako što trener sugeriše sportisti jednu ili više kombinacija trenažnih
opterećenja, na koje se sportista adaptira u toku određenog vremena. Drugim
riječima, kod sportiste dolazi do promjena u odgovarajućim fiziološkim
sistemima (respiratorni sistem, neuromuskularni sistem itd.) i poboljšavaju se
njegove funkcionalne sposobnosti. Praktično dolazi do poboljšanja u sportskim
performansama dok se tijelo sportiste ne adaptira na određenu kombinaciju
trenažnog stimulusa. Adaptacija na određenu kombinaciju treninga prestaje kada
sportista dostigne nivo tzv. “forme”. To znači da se tijelo adaptiralo (promijenilo
je svoje funkcije) na određena trenažna opterećenja. Da bi došlo do novih
poboljšanja rezultata neophodno je ponovno reorganizovati organizam i njegove
sisteme novom primjenom adaptacije. U tu svrhu, novi i efikasniji trenažni
stimulusi i metode moraju biti primenjeni.
Međutim bitno je istaći da je termin optimalne spremnosti ili forme relativan, u
smislu da je dio procesa perfekcije u sportu. On je postojan samo u
pojedinačnom ciklusu razvoja sportske spremnosti. Dok sportista poboljšava
rezultate, taj optimum se mijenja – sportska forma postaje različita u
kvalitativnom i kvantitativnom aspektu. Rezultati sa takmičenja su glavni
integralni parametri sportske spremnosti i sportske forme. Samo u sportskim
5
rezultatima sa takmičenja mogu da se sagledaju svi aspekti spremnosti sportiste
kada je u pitanju vrhunski sport. Rezultati su validan parametar samo kada se
demonstriraju sa konačnom frekvencijom u uslovima u kojima se mogu
objektivno porediti. Selekcija kvalitativnih kriterijuma sportske forme ima
značajan teoretski i praktičan smisao. Na osnovu toga studije pokazuju da
postoje dva kriterijuma: kriterijum progresije koji karakteriše sportsku formu na
osnovu poboljšanja apsolutnog nivoa sportskh performansi u određenom većem
ciklusu treninga i kriterijum stabilnosti gde performanse ne bi trebale da
odstupaju u velikom procentu od ustaljenih najboljih rezultata.
