UNIVERZITET U BANJOJ LUCI
FILOZOFSKI FAKULTET
STUDIJSKI PROGRAM PEDAGOGIJA
VASPITANJE DJECE U
MALOGRAĐANSKOJ PORODICI
(
PREDMET: PORODIČNA PEDAGOGIJA)
Student:
Marija Vranjković
Banja Luka, decembar, 2014.
Mentor:
Prof. Tanja Vujć
1
Uvod
U vrijeme razdvajanja krupne od sitne buržoazije i pojave proletarijata, javlja se i treća ''sitna''
klasa- klasa malograđana. Sklop i mentalitet, kao i sistem vrijednosti malograđanstva je cjelovit,
i zbog toga je ovaj sloj društva prisutan u svim fazama društvenog razvoja. Osnovna odlika
malograđanskog života je elitistička orjentacija, kao način ponašanja i životnog statusa.
Zanemaruju i negiraju postojanje bilo kakvih starih moralnih vrijednosti, pretvarajući ih u nove
moralne postulate. Socijalna distanca je način njihovog života, a pretjerana sebičnosti glavna
karakteristika. Sastavni dijelovi morala malograđana su anomija, ironija i resantiman.
Malograđanstvo i anomija
Bitna orijentacija malogradjana ogleda se u takmičenju za uspjeh. Međutim, u svojoj težnji oni
vrlo cesto bivaju osujećeni zbog poremećaja ravnoteže u društvu, odnosno zbog poremećaja
vrijednosti uopšte. A u takvom stanju anomija izbija u prvi plan. U socijalnoj psihologiji i
drugim psihološkim disciplinama značenje termina anomija je preuzeto od grčkog korijena rijeci
nomos sto znaci zakon. Stanje anomije prožima cijelu ličnost malograđanina, dezintegrišući sve
njene cjeline, saznajnu, emocionalnu i motivacionu. Na emocionalnom planu anomija se
postavlja kao depresivno-anksiozni sindrom, a na planu motivacije kao anemija, apatija,
pasivnost i cinizam, a u svom transformiranom obliku kao izraz nemoci individue ili grupacije
društva.
Resantiman malograđana
Resantiman je zapravo ogorčenost ili kivnost, a moze da se definiše kao mržnja i zavist, i
predstavlja jednu od glavnih karakteristika malograđana.
Malograđanstvo i ironija
Ironija je jedan od bika svijesti malograđanina i odnosa njegovih vrijednosti prema građanskoj
klasi. Malograđanin-intelektualac, u nesposobnosti riješenja ili promjene svoje pozicije u društvu
se otuđuje i osuđuje sebe na opšte negiranje. U skladu sa tim, ironija je vid nemogućnosti
malograđanstva u građanskoj datosti, jer sputava zbog svoje destruktivnosti.
