Svrha kažnjavanja je mnogostruka. Kaznom se utiče na učinitelja krivičnog djela u cilju
prevencije ponovnog učinjenja, zatim da se izrazi društvena osuda počinjenog krivivičnog
djela, da se na taj način utiče na ostale da ne postanu učinioci krivičnih djela i također, putem
kazne se utiče na svijest građana o pogibeljnosti krivičnih djela i pravednosti kažnjavanja
učinitelja.

Zakonsko biće krivičnog djela izražava suštinu neprava određenog krivičnog djela, sadržaj
zabranjenog ponašanja, ono što je tipično za određeno krivično djelo, one elemente koje
čovjekova radnja mora da ispunjava da bi predstavljala kažnjivu radnju koja ima kvalitet
određenog krivičnog djela iz date zakonske odredbe u kojoj je to krivično djelo opisano. Za
postojanje bilo kojeg posebnog krivičnog djela potrebno je da budu ostvarena sva njegova
bitna zakonska obilježja, a to će biti onda kada je ostvareno činjenično stanje konkretnog
slučaja odgovara biću određenog krivičnog djela na način na koji je ono opisano u datoj
zakonskoj odredbi. Npr. zakonsko biće krivičnog djela krađe čine obilježja: oduzimanje, tuđa
pokretna stvar i namjera da se time pribavi protivpravna imovinska korist.

Ukoliko nedostaje bilo koji od ovih elemenata nije ostvareno njegovo zakonsko biće i zato
krivično djelo ne postoji. Npr. ako neko oduzme tuđu pokretnu stvar u namjeri da je vrati,
nema djela krađe jer ne postoji bitno obilježje djela, a to je namjera pribavljanja protivpravne
imovinske   koristi.   Svako   krivično   djelo   ima   svoje   posebne   elemente   koji   proizilaze   iz
njegovog   zakonskog   opisa   datog   u   odredbi   posebnog   dijela.   Tako   se   posebni   elementi
javaljaju kao konkretizacija opštih elemenata, prvenstveno radnje kao obaveznog elementa
bića krivičnog djela, dok svi drugi elementi imaju funkciju dopunskih obilježja koja radnju
bliže određuju, a to su subjekt radnje, objekat, način, mjesto i vrijeme njenog preduzimanja.
Jedan   dio   elemenata   krivičnog   djela   karakterišu   objektivnu,   a   drugi   subjektivnu   stranu
zakonskog bića krivičnog djela, pa se zato ona redovno i dijele na objektivna i subjektivna
obilježja.

U objektivna spada prije svih radnja izvršenja kao osnovni i obavezni element svakog
krivičnog djela, ali koja je različita kod pojedinih krivičnih djela. Npr. kod krivičnog djela
ubistva, radnja izvršenja je lišenje života, dok je kod krađe oduzimanje tuđe pokretne stvari. U
obilježja krivičnog djela spadaju i dr. okolnosti kojima zakon bliže konkretizuje određeno
krivično djelo. Oni se najčešće odnose na poseban način i sredstvo izvršenja djela, lično
svojstvo, lični odnos izvršioca, a ponekad vrijeme i mjesto izvršenja.

Subjektivna obilježja bića krivičnog djela čine oni subjektivni elementi koji su konstitutivna
obilježja subjektivne strane datog djela ili koja čine njegovo subjektivno biće. To su
prvenstveno umišljaj i nehat kao elementi subjektivne strane krivičnog djela, ali su to kod
nekih krivičnih djela i određena namjera, pobuda, znanje izvjesne okolnosti.