Produzeno krivično djelo:
Član 49
(1) Produženo krivično djelo čini više istih ili istovrsnih krivičnih djela učinjenih u vremenskoj
povezanosti od strane istog učinioca i koja predstavljaju cjelinu zbog postanja najmanje
dvije od sledećih okolnosti: istovjetnosti oštećenog, istovrsnosti predmeta djela, korišćenja
iste situacije ili istog trajnog odnosa, jedinstva mjesta ili prostora izvršenja djela ili
jedinstvenog umišljaja učicioca.
(2) Krivična djela upravljena protiv ličnosti mogu učiniti produženo krivično djelo samo ako su
učinjena prema istom licu.
(3) Ne mogu činiti produženo krivično djelo ona djela koja po svojoj prirodi ne dopuštaju
prirodu e odpuštaju spajanje u jedno djelo.
(4) Ako produženo krivično djelo obuhvata lakše i teže oblike istog djela smatraće se da je
produženim krivičnim djelom učinjen najteći oblik od učinjenih djela.
Produženo krivično djelo je najčešće oblik prividnog realnog sticaja koji se u praksi
najčešće pojavljuje, ali do sada ni u teoriji ni u sudskoj praksi nijesu se bila iskristalisala
jednistvena mišljenja o ulsovima za postojanje ove konstrukcije. Vec
Dugo postojala potreba da se ovo pitanje riješi zakonom, ali je to učinjeno tek sada,
donošenjem ovog Zakonika. To je sigurno i korisno i opravdano. Drugo je medjutim pitanje da li
je to učinjeno na najbolji način, posebno sa aspekta ujednačavanja sudske prakse.
U stavu 2 zakonodavac je nastojao da odredi pojam ovog oblika prividnog realnog sticaja
odnosno da propiše uslove za njegovu primjenu. Ti uslovi su sljedeći:
a) Da je učinilac izvršio više istih ili istovrsnih krivičnih djela. Pojam više obuhvata najmanje dva
ili više, stim što neka od djela mogu ostati u pokušaju. Pri tom nije neophodno da je u svim
djelima učestvovao u istom svojstvu;u jednom može biti izvršilac, u drugom pomagač i td;
kod istovrsnih krivičnih djela podrazumjevaju se lakši ili teži oblici istog krivičnog djela, kao
što su npr. obična i teška kradja, obična i teška tjelesna povreda i dr. Za kvalifikaciju
produženog krivičnog djela uzima se najteže od izvršenih.
b) Da postoji vremenska povezanosto izvršenih djela. Riječ je o faktičkom pitanju koje sud
rješava u svakom konkretnom slučaju. Smisao ove odredbe je samo da ukaže da ne smije
postojati veliki vremenski razmak izmedju izvršenih djela, ali zakonodavac ni indikativno ne
kazuje o kolikom se vremenskom intervalu radi.
c) Da ponašanje vezana za učinjena djela i učinioca predstavljaju prirodnu cjelinu. Kao
relavantnu okolnost zakonik navodi: istovjetnost oštećenog, istovetnost predmeta djela,
