Poznato je da nagomilavanje čvrstog otpada predstavlja jedan od problema naše civilizacije.
Povećanje broja stanovnika, urbanizacija  i industrijalizacija   direktno utiču  na rast potrošnje
svih vrsta, a samim tim i povećanje čvrstog otpada.  Moguće rešenje ovog problema  je filozofija
održivog razvoja. "Održivi razvoj"   podrazumeva takav razvoj, koji će obezbediti korišćenje
prirodnih   resursa   i   stvorenih   dobara   na   način,   da   omogući   zadovoljenje   potreba   sadašnjih
generacija, bez ugrožavanja budućih generacija da zadovolji svoje potrebe.
Održivi razvoj je jedna od retkih sveprisutnih tema,  iz dana u dan sveaktuelnija, pre svega zato
što je  od izuzetne važnosti za savremeno društvo. Oblast primene održivog razvoja je praktično
neiscrpna,  obzirom  da je  primenljiva  na sve vidove  ljudske  delatnosti.    Tako  je i  u  oblasti
gradjevinarstva; ona deluje na mnogo nivoa, od kojih je jedan proizvodnja i primena recikliranih
materijala, a posebno betona. Pod reciklažom se u opštem slučaju podrazumeva jednokratno ili
višekratno korišćenje otpadnog materijala kao delotvorne zamene za komercijalni proizvod, ili
kao sirovinu industrijskom procesu.
Najčešći   slučaj  dobijanja   agregata  na   bazi   opekarskog   loma   i  na   bazi   "starog"   demoliranog
betona, a koji bi poslužio za dobijanje novog betona, je svakako putem recikliranja. Stoga što se
usled   potrebe za modernizacijom centralnih gradskih zona često vrše temeljne rekonstrukcije
pojedinačnih objekata, ili čak čitavih kvartova, pri čemu se dotrajali objekti najčešće delimično,
odnosno potpuno ruše, a  otpadni građevinski materijal (šut) uklanja sa ovih lokacija. Takođe,
zbog degradacije u toku vremena i   ograničenog eksploatacionog veka, mnoge objekte treba
zameniti novim, tehnički i ekonomski povoljnijim rešenjima.
U   poslednje   vreme,   svedoci   smo   nažalost   brojnih   razornih   prirodnih(zemljotresi,   poplave,
požari) i veštačkih (ratovi, teroristički napadi) katastrofa, nakon čega je neminovno raščišćavanje
ruševina   i     uklanjanje   otpadnog     građevinskog   materijala   .   Otuda,   deponovanje   ovakvog
materijala postaje sve veći problem, naročito u gusto naseljenim urbanim područjima. Rešavanje
ovog problema predstavlja poseban izazov, kako u  tehničkom, tehnološkom, ekonomskom, tako
i u sve aktuelnijem ekološkom pogledu.
Većina (razvijenih) zemalja poslednjih godina aktivno se bavi razradom politika i mera kako bi
se smanjilo iscrpljivanje prirodnih resursa –sirovina, odnosno podsticanje održivosti njihovog
korišćenja  putem reciklaže, korišćenja  sekundarnih sirovina, razvoja alternativnih tehnologija i
supstitucije neobnovljivih   resursa. Ovo je aktivan odgovor na nekontrolisani rast gradova i
prekomernu potrošnju materijala –sirovina.

Vrste građevinskog otpada i dosadašnja praksa u zbrinjavanju

Prema osobinama otpad može biti:



Inertni otpad - ne sadrži ili sadrži vrlo malo stvari koje podležu fizikalnoj, hemijskoj i biološkoj

razgradnji - ne ugrožava okolinu,



Opasni otpad - ima neku od osobina: eksplozivnost, zapaljivost, reaktivnost, toksičnost,

nagrizanje, nadražljivost, infektivnost, karcinogenost, mutagenost, svojstvo ispuštanja otrovnih
plinova hemijskom reakcijom ili biološkom razgradnjom.

Građevinski otpad nastaje svakodnevno u toku:



gradnje, rušenja i rekonstrukcije građevina,



gradnje i popravke infrastrukture,



prilikom proizvodnje građevinskih proizvoda, kao i



nakon prirodnih nepogoda ili katastrofa (npr. zemljotresi, poplave, obrušavanja tla itd.).

Prema načinu nastajanja (ne uzimajućiu obzir prirodne katastrofe i nepogode) građevinski otpad
se može svrstati u sledeće grupe:



građevinski otpad nastao nakon potpunog ili delimičnog rušenja objekata visokogradnje i/ili

infrastrukturnih objekata;



građevinski otpad koji je posljedica izgradnje novih objekata visokogradnje i/ili infrastrukturnih

objekata (uništeni neupotrijebljeni materijal, višak boje, zaptivača, poluprazne plinske boce,
ambalaža i sl.);



zemljani materijal, kamen i rastinje koje je potrebno ukloniti prilikom pripremanja gradilišnog

prostora, izgradnje temeljne jame i temelja građevina, kao i uređenja okolnog terena;



građevinski otpad nastao kao posledica tekućeg održavanja prometnih komunikacija, najčešće

cesta.



prema agresivnosti, građevinski otpad se grupiše u sledeće grupe:



agresivan i potencijalno agresivan,



inertan (mineralni) otpad,



neinertan otpad.

Neinertna grupa građevinskog materijala.

Ovoj grupi pripadaju materijali koji kao ugrađeni nemaju osobine agresivnih, dok u zavisnosti od
načina   odlaganja   mogu   da   poprime   te   osobine.   Npr.   tehnološki   obrađeno   drvo   prilikom
spaljivanja   ispušta   toksine.   Isto   važi   i   za   plastični   i   tekstilni   građevinski   otpad.   Takođe,
odlaganjem gipsa na deponije, hidrogen sulfid prelazi u štetni (kiseli) plin. Ova reakcija  može
narušiti i kvalitet agregata u slučaju velikih količina gipsa na odlagalištu
. Ostali predstavnici ove grupe su plastika, metali, drvene obloge, vrata, prozori, posebno sa
PVC-okvirima.

UPRAVLjANjE GRAĐEVNSKIM OTPADOM

Gospodarenje građevinskim otpadom podrazumeva skup aktivnosti i mera koje obuhvataju
odvojeno skupljanje, oporabu i/ili zbrinjavanje građevinskog otpada.

Građeviski otpad ne sme se odložiti na mestu nastanka kao niti na lokacijama koje nisu za
to predviđene.