Društvo je
skoncentrisanost veza i saradnje koja je formirana između
ljudi.
Karakteristike ili obilježja društva su :
1 teritorija
na
kojoj dolazi do konsolidacije socijalnih veza
;
2 univerzalnost
tj sveobuhvatni karakter društva
3 autonomnost
–sposobnost društva da postoji samostalno
4 integrativnost
–potčinjava svojoj logici ponašanje osnovne mase
stanovništva motivišući ljude koji žive na odgovarajućoj teritoriji da
reprodukuju u svojim aktivnostima osnovu raznovrsne socijalne
saradnje .
Struktura kompozicije društva
sastoji se od :
-bazični prvobitni nivo društva –
pozicije statusa- uloga
;
-
institucionalni nivo
tj. Socijalne organizacije,institucije koje međuso-
bno povezuju pozicije statusa-uloga stvarajući njihovu stabilnost ;
-
socijalni nivo
koji obezbjeđuje reprodukciju veza a karakteriše se
univerzalnošću
tj uopštenošću ( to je sfera institucionalne regulacije)
i
integrativnošću
(ne dozvoljava da se društvo raspadne kao cjelina ).
Metode
određivanja principa
stabilnog funkcionisanja društva:
- prvi metod je
izdvajanje značajnih podsistema.
Prema Marksu ba-
zični ekonomski podsistem sastoji se od proizvodnih snaga i proizvo-
dnih odnosa.
–drugi metod je
princip funkcionalnog jedinstva društva
, svi dijelovi
socijalnog sistema rade zajedno , usaglašeno ne stvarajući konflikte .
A Redklif Braun – funkcionisanje sistema u cjelini .
–metoda
T Parsona proučavanja socijalnih sistema
,prema kojoj dru-
štvo treba da zna da se
adaptira
,druga funkcija sistema
dostizanje
cilja
i treća funkcija
podržavanje obrasca
tj.sposobnost sistema da re-
produkuje svoje elemente kao i da čuva unutrašnju strukturu , četvrta
funkcija je
integracija
tj . sposobnost sistema da se integrišu nove
tvorevine .
Proces samoobnavljanja društva može se predstaviti kroz faze :
- faza dinamične ravnoteže
to je reprodukcija od strane svih osno-
vnih strukturnih elemenata i funkcionalnih veza društva-sistema .
–
faza narušavanja ravnoteže
je pojava disharmonije , povećavanje
broja neodgovarajućeg ponašanja propisanih uloga .
–
faza nove dinamičke ravnoteže
to je obnovljeno relativno stabilno
stanje sistema .
Čovjek svojim djelovanjem u stanju je da razruši formirane institucio-
nalne veze sistema, zato je
osnovni problem funkcionisanja društva
potčinjavanje
svojoj logici
ljudskih aktivnosti
.
Mehanizmi funkcionisanja društva to su procesi
koji se sastoje od
mnoštva događaja ili prakse , u kojoj jednoj ili drugoj formi ,učestvuje
svo stanovništvo zemlje čiji je glavni rezultat reprodukcija društva .
Anomija
je neusaglašenost normativno – funkcionalnih zahtjeva
sistema i realno ponašanje individua , koje vodi ka otuđenju individua
od društva . Društvo nema mogućnost da usmjeri ponašanje indivi-
dua u institucionalne okvire na koje su ranije navikli , a ljudi lišeni vri-
jednosno normativne orjentacije , nalaze se ili u stanju krajnje uzne-
mirenosti ili duboke depresije ,djeluju u strahu ili rizikujući , vođeni
trenutnim interesima i samim time prestaju da reorganizuju struktu-
rne elemente društva sistema.Anomija je jednako pogubna i za
ličnost i za društvo. Razvoju anomije najviše doprinose prestanak
orjentacije stanovništva u djelovanjima statusa- uloga kao i pojava
delegitimacije tj . raspadanje vrijednosnih osnova normativnog
poretka .
Tri su osnovna mjerila razvoja društva : pojava
novih elemenata ku-
lture
, pojava
novih institucija
i
transformacija funkcionalne
zavisnosti
među strukturalnim elementima društva sistema .
Inovacioni procesi
u stabilnom društvu se razvijaju na osnovi autogo-
nih procesa koji podržavaju reprodukovanje sistema .
U svakom društvu aktivna su 3 osnovna filtera koja sakrivaju veliki dio
novac
EU , ulazak
povećava korupciju
a EU nudi „povećanu stabilnost
i ubrzan institucionalni razvoj“(
neće biti teritorijalno podijeljena
).
Maks Leonard :
„EU je privatni svijet birokrata i diplomata .Ona je
„nevidljiva ruka“ 70% odluka se donosi na zatvorenim sjednicama
tajnih 300 radnih grupa Savjeta EU .Sa tih sastanaka izuzev saopštenja
ne postoji zvanična dokumentacija“.
Socijalne institucije
su veliki pronalazak čovjeka , jedan su od najva –
žnijih objekata analize , a
analiza funkcionisanja
institucija mogla bi
se nazvati
jezgrom sociologije
.
Socijalna institucija je
procedura
socijalnih aktivnosti koja obezbjeđuje regularno , samoobnavljajuće
zadovoljavanje životno važne potrebe .
Socijalne institucije
karakteriše
:
-
jasna raspodjela funkcija , prava i obaveza
( svako vrši svoju
funkciju na odgovarajući način )
-
raspodjela rada i profesionalizacija izvšavanja funkcija
(stručna
priprema ljudi za obavljanje profesionalnih obaveza )
-
poseban tip odredbe
(socijalno regulisanje uzajamnih odnosa ) .
Samoobnavljanje se obezbjeđuje na račun lišavanja individualnosti
dakle, zamjene onog ko je otišao .Deindividualizacija zahtijeva od
onih koji zauzimaju određenu poziciju da štite instituciju od propasti ,
raspada pri svakoj promjeni personalnog sastava .
–
jasan,racionalnije zasnovan,čvrst i obavezujući karakter
mehanizma regulacije
-prisustvo ustanova
u kojim se organizuje kontrola , upravljanje i sl.
Norma je
obrazac ponašanja , standardni (deindividualizovani) ,
glavni simboličko kulturni instrument koji obezbjeđuje institualizaciju
uzajamnih djelovanja .
Ralikujemo 3 grupe
socijalnih posljedica
:
očigledne , najdublje
(moguće)posljedice i
efekti stratifikacije
(raspoređuje ljude prema
