SULTANI OSMANSKOG CARSTVA
Kompletna titula osmanskog sultana:
Vladar osmanske obitelji, Sultan Sultana, Kan Kanova, Kalif (nasljednik poslanika
Muhammeda) i Sjena Allahova na Zemlji, Sluga gradova Meke, Medine i Kudsa (Jerusalem),
Padisah tri grada: Istambula, Jedrena (Andrinopolis) i Burse i grada Chdm (Damask) i
vilajeta Misira (Egipat), cijelog Azerbejdzana, Magreba (Maroko), Barkaha, Kairouana,
Alepa, Iraka, Arabije i Ajima, Basre, El Hasa, Dilena, Rake, Mosula, Partije (Perzija),
Dijarbakira, Cilicije i Vladar vilajeta (pokrajina): Erzurum, Sivasa, Adana, Karamana, Vana,
Barbarije, Habesa (Abisinija), Tunisa, Tirabolosa (Tripolis), Kibrisa (Kipar), Rodosa,
Candije (Krf), Moreje (Peloponez), Ak Deniza (Mramorno More), Kara Deniza (Crno More),
Anatolije Rumelije (europski dio Imperije), Bagdada, Kurdistan, Grcke, Turkestana,
Tartarije, Cirkazije, Kabarda, Gorjestana, Kipsaka i zemlje Tartara, Kefa i susjednih
zemalja, samostalnog pasaluka Bosna, grada Beograda i vilejeta Serf (Srbija) sa svim
gradovima i utvrdama, cijelog Arnaut vilajeta (Albania) i Iflaka i Bogdanije (Rumunije).
1) Počeci
U Centralnoj Aziji, u području izmedju Pamira i Jeniseja, Volge i T'ien Schan gorja, živjeli su
davno prije rodjenja Krista nomadska plemena, koja su se sporazumjevala na fino-ugro,
turskom te na mongolskom jeziku. Ti narodi se mogu nazvati i kao "
Praturci
". Oni su bili
borbeno raspolozeni konjanici koji su se jos iz nepoznatih razloga poceli siriti u svim
pravcima kontinenta. Poznata su cetiri vala iseljavanja:
Jedni su presli pustinju Gobi i Mongoliju, te su se tako naselili i ostali u Koreji.
Drugi su se povukli prema Zapadu preko Kavkaza u sjevernu Evropu (Fino-Ugri).
Treca grupa je isla sjeverno do Sibira (Tunguzi).
Cetvrta grupa naroda se povukla prema jugu, kroz danasnji ruski Turkestan i Azerbejdzan, sve
do Persijskog Zaljeva.
Huni pod poznatim vodjom Atilom su bili Turski narod koji je Kinesko Carstvo i Evropu kroz
svoje napade 375. godine nakon Krista neprestalno ugrozavali. Hunski konjanici su
predstavljeni kao "Horde". Uiguri su se na svom jeziku nazivali "Ordu" sto je znacilo -vojska,
kao sto to danas znaci na turskom. Prodor Huna je u Evropi izazvao velike seobe naroda.
U VIII. i IX. stoljecu n.e. doslo je do podjele Turskih naroda na Istocna turska plemena
(Uiguri i Kirgizi) i Zapadna turska plemena (Oguzi). Sredinom VI. st. su Oguzi osnovali u
zapadnom Turkestanu Carstvo koje je dozivjelo procvat, sa glavnim gradom koji se zvao
Samarkand. Oni su svi redom prihvatili islam. Seldzuci, jedno pleme Oguza, poceli su
navaljivati 955.g. n.e. pod vodstvom kneza Seldzuka u Abasidsko Carstvo (Irak), koje su
uspjeli osvojiti. Nasljednik Seldzuka - Izrail, Mikail, Turgil Bey i Alp Arslan su prosirivali
svoju vladavinu i moc do Bagdada, glavnog grada Kalifa, koji je 1055.g. n.e. i osvojen. Tako
su dospjeli doci do istocnih granica Bizantskog Carstva da bi pobjedili u bici kod Mancikerta,
cara Romanosa IV Diogena od Bizanta. Seldzucki kan Sulejman osniva "Rumsko Carstvo" sa
glavnim gradom Nicaea. Godine 1078. odbacuje titulu 'Kan' i od tada se naziva - sultan.
Titulu sultana je imao onaj vladar koji je mocno vladao velikim nezavisnim Carstvom koje se
prostiralo na velikom podrucju. Krajem XI. st. samo Rumseldzucko Carstvo je predstavljalo i
bilo od velikog vojno-politickog znacaja, dok su drugi seldzucki posjednici nestali. Pocetkom
XII. st. sultan Mesut I proglasava Iconium - novim glavnim gradom. U toku 3.
Krstaskog rata
