Takmičenje kao oblik dečjeg ponašanja u predškolskom uzrastu

VISOKA ŠKOLA STRUKOVNIH STUDIJA ZA OBRAZOVANJE

VASPITAČA

NOVI SAD

SEMINARSKI RAD IZ METODOLOGIJE ISTRAŽIVANJA U

OBRAZOVANJU

TEMA:

Takmičenje kao oblik dečjeg ponašanja u predškolskom

uzrastu.

PROJEKAT ISTRAŽIVANJA

Student: Dragan Ranitović.

Grupa: II

Br. Indexa : 52/14

NOVI SAD 2014/15

SADRŽAJ

Uvod 1

1. TEORIJSKI DEO PROJEKTA

1.1. Problem istraživanja 1,2

1.2. Predmet istraživanja 2

1.2.1. Teorijsko određenje predmeta istraživanja 3

1.2.2. Operacionalno određenje predmeta istraživanja 4

1.3. Ciljevi istraživanja 4,5,6

1.4. Zadaci istraživanja 6

1.5. Hipoteze istraživanja 6,7

1.6. Klasifikacija i teorijske definicije varijabli istraživanja 7,8

2. METODOLOŠKO - TEHNIČKI DEO PROJEKTA

2.1. Metode istraživanja 9

2.2. Operacionalne definicije varijabli (promenljivih) – indikatori 9,10

2.3. Tehnike i instrumenti za prikupljanje podataka 10

2.4. Populacija i uzorak istraživanja 11

2.5. Plan obrade podataka 11

2.6. Plan realizacije istraživanja 11

3. MATERIJALNO - FINANSIJSKI DEO PROJEKTA

3.1. Saradnici potrebni za obavljanje pojedinih aktivnosti 12

3.2. Izdaci za terenski rad 12

3.3. Oprema,instrumenti i potrošni materijal 12

3.4. Troškovi načina prezentacije rezultata istraživanja 12

3.5. Finansijski predračun troškova istraživanja 12

PRILOG 13 LITERATURA 14

Takmičenje je, dakle, pedagoški opravdano samo onda ako nema jedino za

cilj pobedu nad drugima, odnosno, ako utiče na razvijanje vrlina kao što su
odgovornost, poštovanje ostalih takmičara, „takmicenje samih sa sobom“,
ostvarenje ideje i viših aspiracija, umesto negovanja rivalstva, egoizma i licnog
prestiža, materijalne koristi i sl. Da li će takmicenja ispuniti svoju korisnu funkciju
zavisi od organizacije takmičenja, načina i kvaliteta planiranja i pripremanja same
realizacije i praćenja takmičenja i kasnije evaluacije u kojoj bi trebalo da učestvuju
učenici takmičari, njihovi roditelji, mentori i dr.

1.2 Predmet istraživanja

1.2.1. Teorijsko određenje predmeta istraživanja

Proučavanjem literature može se reći najšire da je predmet ovog istraživanja

problemi koji se javljaju pri takmičenju kod dece predškolskog uzrasta, kako se
manifestuje njihovo ponašanje pre, u toku i nakon takmičenja. Vaspitači bi trebali
da obrate pažnju na to da ukoliko se radi o grupnom takmičenju svako dete bude
podjednako zastupljeno, kao i da grupe međusobno budu jednake jačine, kako bi
svaka grupa imala istu šansu za pobedu. Vaspitač bi trebao da objasni deci da nije
važno uvek pobediti , već da je važno učestvovati.

Takmičenje dece je nedovoljno istraživana oblast i kao pedagoška,

psihološka, sociološka i etička kategorija. Rezultati istraživanja ukazuju na to da
takmičenja pomažu zadovoljavaju potrebe dece za radoznalošcu i postignućem, da
ih navikavaju na napor i da realnije sagledaju sebe i svoje mogućnosti. Medjutim,
takmičarski   rezultati   ne   bi   smeli   da   budu   nadredjeni   pravilnom   psihofizičkom
razvoju,   zdravlju   i   etici   deteta.   Svrha   takmičenja   dece   bi   trebalo   da   bude
iskazivanje   i   usavršavanje   znanja,   sposobnosti,   umeća   i   darovitosti   deteta.
Neophodan je oprez u svim fazama takmičenja, kako bi se postigao odgovarajući
etički nivo, kako bi učesnici uvideli da smisao takmičenja nije samo učestvovanje
na takmičenju, već  i povećavanje nivoa svojih postignuća u saradnji i sadejstvu sa
drugima. ( Tomić, 2010: 358).

Sa sve većim razlikama u materijalnom i društvenom pogledu između

prigodnog ambijenta i urbane sredine u kojoj živi današnji čovek, raste i značaj
dobro organizovanih i svakodnevno primenjivanih postupaka u fizičkom
vaspitanju.

Urbana sredina, sa jedne strane, maneće mnoštvo ograničenja (posebno velikih

za decu), a sa druge strane, udobnostima koje pruža smanjuje potrebu za kretanjem
i otpornost organizma. Takođe, uticaj prirodnih faktora (vazduha, vode i sunca) je
po pravilu manji u takvoj sredini, zbog zagađenosti čovekove sredine i ometajućih
faktora.   Zato   je   potrebno   decu   u   posebno   osteljivom   periodu   njihovog   života,
koliko je moguće, zaštiti od nepovoljnih uticaja i obezbediti im poovljne uslove za
normalan   fizički   rast   i   razvoj   i   unapređivanje   telesnog   i   mentalnog   zdravlja.
Očekuje se da će se navedeni kvaliteti odraziti na opšti razvoj dece naročito u četiri
glavne oblasti. Pre svega, uporedo s razvojem

nervnog sistema

postoji povećanje

inteligencije, a sa njom je povezano i emocionalno ponašanje deteta i socijalizacija.
Fizičko vaspitanje predškolske dece treba posmatrati u kontinuitetu s fizičkim
vaspitanjem na ostalim stupnjevima sistema vaspitanja i obrazovanja, jer se njegovi
elementi protežu do kraja čovekovog života. Istovremeno, ovo vaspitanje je
sastavni i nedeljivi deo vaspitanja uopšte. Njegova uloga i cilj u sklopu vaspitanja
je da doprinese svestranom razvoju ličnosti. Telesnim vaspitanjem – takmičenjem
se doprinosi svestranom razvoju ličnosti na taj način što se

deluje na čoveka preko

tela

, a ne samo na telo. (Kamenov E, 1999:152).

U predškolskom uzrastu jedan od osnovnih metoda usvajanja pokreta je učenje

po modelu, imitacijom, koja se često javlja u toku igre uloga. Imitacija postaje sve
uspešnija   zahvaljujući   usavršavanju   posmatračke   sposobnosti   i   preciznoj
kordinaciji   deteta.   Dok   mlađa   predškolska   deca   mehanički   kopiraju   pokrete
vaspitača,   direktno   kopiranje   opada   s   uzrastom   i   biva   zamenjeno   uopštenom
imitacijom   kojom   se   od   uzora   preuzima   samo   opšta   shema   i   ispoljava   veća
samostalnost   u   njenoj   primeni.   Takođe,   na   predškolskom   uzrastu   se   prvi   put
pojavljuje   i   mogućnost   da   se   poktreti   usvajaju   ne   samo   kao   sporedni   rezultat
praktične delatnosti već svesno, zahvaljujući sistematskom obučavanju od strane
odraslih.   Čitav   sistem   rada   sa   predškolskom   decom   manje   se   bavi   specifičnim
produktima kretanja (svrsishodnim i produktivnim radnjama i operacijama), a više
podsticanjem

kretanja

kao procesa, uz obavljanje osnovnih kategorija pokreta koje

doprinose njihovom opštem fizičkom razvitku. Istovremeno se norme ne određuju
prema vrhunskim postignućima, niti se dečje izvođenje vrednuje prema njima, već
se svako dete postaje sebi norma, a fizičko vaspitanje podrška njegovim razvojnim
mogućnostima.   Pored   sposobnosti   samostalnog   vršenja   pokreta,   isptivanja
sopstvenih   telesnih   mogućnosti   i   odlučivanja   o   svome   kretanju,   neguje   se   i
kolektivni   duh   kojim   se   deca   osposobljavaju   za   skladno   delovanje   u   grupi,   za
saradnju I zajedničko vršenje raznih pokreta. (Kamenov E, 1999:154).