Propisi u drevnoj Indiji, starom Egiptu, antičkoj Grčkoj i Rimu, kao i u drugim antičkim državama,
svjedoče o tome da su elementi današnjeg ekološkog prava nastajali uporedo sa početkom razvoja
prava uopšte. Pozitivan trend implementacije pravnih normi koje se odnose na zaštitu životne
sredine   vezuje   se   za   period   propasti   Rimskog   carstva.   Nastanak   slobodnih   srednjovekovnih
gradova imao je značajnu implikaciju i na tok razvoja prvobitne pravne regulacije ove oblasti.
Počev   od   9.   vijeka,   na   teritoriji   današnje   Velike   Britanije,   Italije,   Francuske,   kao   i   u
srednjevekovnim gradovima Kotoru, Dubrovniku, Hvaru itd. počinju da se donose „ekološki
propisi“. Na primjer, značajan dokument ovog perioda je Budvanski statut koji u članu 123.
utvrđuje zabranu prosipanja otpadnih voda i bacanje smeća na ulice. Sljedeća etapa u formiranju
savremenog ekološkog prava nastupa u periodu konstituisanja moderne države i savremenog
pravnog sistema i pravnog poretka, koji je obilježen afirmacijom ideje ustavnosti i zakonitosti i
principa vladavine prava. Ipak, krajem 18. i početkom 19. vijeka ne nalazimo pravne norme kakve
poznaje današnje ekološko pravo. Međutim, jedan od prvih zakona koji na po-sredan način uređuje
pitanje odnosa čovjeka prema životnoj sredini grčki Zakon o zaštiti istorijskih građevina, donijet
1834. godine. Zakoni iz tog perioda karakteristični su po tendenciji pravnog uređenja koje obuhvata
zaštitu samo određenih segmenata onoga što danas reguliše ekološko pravo. Predmet pravne
regulative tog perioda su, recimo, zaštita vode i vazduha od zagađenja, zaštita tzv. Divlje prirode i
sl. Ilustrativni primjeri su britanski Zakon o zaštiti voda od zagađenja iz 1876. godine i Zakon o
zaštiti vazduha od zagađenja iz 1956. godine, kao i belgijski Zakon o zaštiti prirode iz 1911. godine.
Sedamdesetih godina 20. vijeka donosi se prvi „pravi“ ekološki zakon, čiji su autori imali cilj da na
cjelovit način pravno urede zaštitu životne sredine. Riječ je o švedskom Zakonu o zaštiti životne
sredine iz 1969. godine. Time je napravljen i prvi korak ka stvaranju nacionalne legislative koja bi
kompleksnu oblast zaštite životne sredine uredila kao cjelovit sistem ekološkog prava. Specifičnost
ekološkog prava nije samo složenost predmeta pravnog regulisanja, već i nadnacionalni karakter
ove   pravne   oblasti.   Relacije   koje   se   uspostavljaju   između   unutrašnje   i   međunarodne   pravne
regulative zaštite životne sredine posljedica su suočavanja sa činjenicom da zaštita životne sredine
u 20. vijeku postaje globalni problem. Tako, jedan od prvih primjera nadnacionalnog povezivanja
radi pravne regulative zaštite životne sredine jeste osnivanje američko-kanadske Komisije za
rješavanje pitanja u vezi sa prekograničnim zagađenjem (International Joint Commision of the
United States and Canada), koja je osnovana ugovorom iz 1909. godine. Od druge polovine 20.
vijeka, razvoj ekološkog prava može se posmatrati kroz prizmu nadnacionalnog povezivanja i
standarda međunarodnih organizacija. U tom smislu, osnivanje Organizacije ujedinjenih nacija
(1945), Saveta Evrope (1950) i Evropske unije daje novu dimenziju formiranju pravnih standarda
usmjerenih ka zaštiti i očuvanju zdrave životne sredine. Među aktima donijetim pod okriljem
Ujedinjenih nacija, značajno mesto zauzimaju Štokholmska deklaracija UN o čovjekovoj sredini iz
1972. godine i Rio deklaracija UN o životnoj sredini i razvoju iz 1992. godine. Rio deklaracija,
između ostalog, proklamuje značajane principe zaštite životne sredine, kao što su: princip održivog
razvoja, princip integralnosti, princip preventivnosti, princip procjene uticaja na životnu sredinu,