Ribarska Banja, svoje ime dobila je po ribarima koji su na njenim izvorima, za Kneza Lazara,
pecali pastrmku izuzetnog kvaliteta. Ipak, korišćenje njenih lekovitih svojstva zadire još dublje
u prošlost u vreme Rimljana i 4. vek nove ere, o čemu svedoče arheološki ostaci iz okoline
banje. Nastanak kupatila se po legendi vezuje za doba Carice Milice, koja je po nekim izvorima,
dolazila u Ribarsku Banju kako bi održavala svoju lepotu. Ni Turci nisu bili ravnodušni na
blagotvorna, prirodna dejstva ove banje pa su stoga u njoj podigli kupatilo – hamam, koji su
posećivali radi negovanja tela i duha.

Pet vekova kasnije na temeljima starog turskog hamama, koji je dugo služio posetioce, izgrađeno
je novije kupatilo, po nalogu srpskog kneza Aleksandra Karađorđevića. Još pre toga u vreme
vladavine Miloša Obrenovića, uzorak banjske vode poslat je na ispitivanje u Beč, što je prva
analiza njene vode ikada uređena. Ipak interesovanje za ovu banju raste tek od posete Aleksandra
Karađorđevića koja se odigrala 1852. godine. Nedugo zatim godine 1854. banja dobija i svog
prvog stalnog banjskog lekara. Jednu deceniju kasnije u banji su podignute mehana, opšta
trpezarija i starešinska zgrada, a kaptirana su i dva njena izvora ( Hladna sumporača i Kničanka).

Burna previranja koja je 19. vek doneo Srbiji, nisu zaobišla ni Ribarsku Banju, pa je tokom
srpsko-turskog rata 1876. ona sravnjena sa zemljom ( porušeni su svi do tada sagrađeni, i po
broju skromni, banjski objekti osim glavnog kupatila). Banja je obnovljena 1882. godine, a 1883.
godine izgrađeno je zidano kupatilo sa kadama.

Sve u svemu, da li zbog, fizičkih stradanja koje je pretrpela u 19. veku ili iz nekog drugog
razloga, sve do početka 20. veka, Ribarska Banja, u odnosu na druge srpske banje, bila je
prilično primitivno uređena i eksploatisana. Njen stvarni razvoj započinje 1904. godinom i
početkom vladavine kralja Petra I Karađorđevića, koji je pokazao veliko interesovanje za razvoj
ovog lečilišta.

U periodu između 1904. i 1911. godine izgrađeno je više objekata za smeštaj gostiju. Već do
1907. sagrađene su vile ( „Srbija“ ( 1904), „Bosna“ i „Slavonija“ (1905), „Hercegovina“ i „Crna
Gora“ ( 1907) itd.), čiji je ukupni kapacitet bio oko 200 gostiju.

Godine   1910.   izgrađen   je   najveći   broj   banjskih   objekata,   i   u   velikoj   meri   regulisana
infrastruktura. Te je godine postavljena kanalizacija,  prosečen je i iznivelisan glavni banjski put,
uređen je banjski park, a u banjskoj šumi površine od oko 100 hektara, uređene su staze za
šetnju. Zahvaljujući ovom brzom tempu, može se reći da su do Prvog svetskog rata, u banji
izgrađene sve važnije zgrade i banjski objekti.   Ipak, sve do Drugog svetskog rata Ribarska
Banja nije uspela da postane više od banje sezonskog karaktera. Kao i mnogo toga drugog,
tokom rata nije radila, a od njegovih posledica obnovljena je već 1946. godine.  Godine 1949.
postala je klimatsko lečilište, dok je do tada imala status „samo“ balneološkog lečilišta.