Seminarski rad
2
SADRŽAJ:
1. POJAM IZVORA
................................................................................ 3
2. VRSTE IZVORA
................................................................................. 3
3. UOPŠTE O UGOVORIMA KAO IZVORU
MEĐUNARODNOG PRAVA
........................................................... 4
4. POJAM MEĐUNARODNOG UGOVORA
.....................................
5
4.1. Naziv međunarodnog ugovora ............................................... 7
4.2. Elementi međunarodnog ugovora ..........................................
8
4.2.1. Bitni elemetni (sporazum) .....................,................. 8
4.2.2. Nebitni elementi ...................................................... 9
5. VRSTE MEĐUNARODNOG UGOVORA
......................................
10
6. STRUKTURA TEKSTA MEĐUNARODNOG UGOVORA
........
13
7.
LITERATURA
...................................................................................
15
Seminarski rad
4
3. UOPŠTE O UGOVORIMA KAO IZVORU
MEĐUNARODNOG PRAVA
Saglasnost država, postignuta izričitim izjavama, učinjenim saglasno pravilima
prava o ugovorima, je najproduktivniji izvor međunarodnog prava. Međunarodno pravo
stvara se, uglavnom, međudržavnim ugovorima. Ugovorom se stvara uvek partikularno
pravo, dakle pravo koje veže države ugovornice.
Najveći deo prava o međunarodnim ugovorima kodifikovan je Konvencijom o
pravu ugovora, koja je zaključena u Beču 23. maja 1969. Neka pitanja kao što su usmeni
ugovori ili dejstvo rata na važenje ugovora su ostali van Konvencije te su i dalje uređeni
običajnim pravom. U vreme donošenja pomenute Konvencije, razmišljalo se da se njome
obuhvate i ugovori u kojima su strane ugovornice međunarodne organizacije. Kako u tom
momentu još uvek nije bilo dovoljno jako međunarodno ubeđenje o međunarodno-
pravnom subjektivitetu međunarodnih organizacija, od toga se odustalo tada 1969. te je
na novoj Bečkoj konferenciji o pravu ugovora prihvaćena Bečka konvencija o pravu
ugovora između država i međunarodnih organizacija ili između međunarodnih
organizacija 21. maja 1986. Njome su minimalno izmenjena, odnosno proširena pravila
kodifikovana 1969. tek toliko koliko su to iziskivale specifičnosti ugovornog
subjektiviteta međunarodnih organizacija. Pravila kojima je uređena sukcesija država u
oblasti ugovora sadržana su u Bečkoj konvenciji o sukcesiji država u pogledu ugovora,
zaključenoj 23. avgusta 1978.
Seminarski rad
5
4. POJAM MEĐUNARODNOG UGOVORA
Prema odredbi sadržanoj u čl. 38 (1.a.) Statuta Međunarodnog suda, ugovor se
svodi na pravila koja su države izričito priznale. Ako je suština običajnog prava, kao
izvora, u prećutnoj saglasnosti država, onda je suština ugovora, kao izvora, u izričitoj,
dakle jasnoj ispoljenoj saglasnosti država. U izgradnji obijačnog pravila država može da
učestvuje pasivno, čak neučestvovanjem u relevantnoj međunarodnoj praksi. Za sklapanje
ugovora nužna aktivnost države.
Najbrojniji i, svakako, jedan od najznačajnijih izvora međunarodnog prava, koji i
u proceduralnom smislu omogućava automoniju volje međunarodnih subjekata
predstavlja međunarodni ugovor. Preko ugovora se na transparentan način promoviše i
reguliše i međunarodna saradnja koja se, generalno, odvija na principima koji važe i u
unutrašnjem pravu. Ipak, specifičnosti međunarodnih ugovora, subjekti zaključivanja,
ratifikacija, način primene i najveći broj drugih pitanja koja su kroz neujednačenu
primenu izazivala nedoumice, razrešena su kroz kodifikaciju ugovornog prava i
donošenjem Konvencije o ugovornom pravu usvojene u Beču 1969. godine. Konvencija o
ugovornom pravu odnosi se samo na ugovore koji zaključuju države kao subjekti
međunarodnih prava
pro futuro
, a da pritom ni sva pitanja, polput klauzule
najpovlašćenije nacije, nisu istom regulisana.
Međusobna ugovorna saradnja država i međunarodnih organizacija regulisana je
posebnom Konvencijom o pravu ugovora između država i međunarodnih organizacija ili
međunarodnih organizacija usvojenoj na konferenciji koju su sazvale UN u Beču 1986.
godine.
„Međunarodni ugovor predstavlja pravni akt, proizvod saglasnosti volja dvaju ili
više subjekata međunarodnog prava, izražene preko nadležnih organa u cilju stvaranja
recipročnih prava i obaveza. Sličnu definiciju međunarodnog ugovora sadrži i Bečka
konvencija o ugovornom pravu iz 1969. godine.
