Univerzitet “Singidunum”
Fakultet za medije i komunikacije
SOCIJALNI RAD U SISTEMU JAVNE UPRAVE
Uključenost socijalnih radnika u zdravstvenim ustanovama na
teritoriji Novog Beograda u periodu od 2014. - 2017. godine
Mentor:
Student:
Prof. dr Milan I. Miljević Miloš Vukašin Vujković
Broj indeksa 2075/13
Beograd, 2018. godine
2
Sadržaj :
Teorijska zasnovanost problema istraživanja
.......................................................................8
2.1. Empirijska zasnovanost problema istraživanja
.........................................................................9
Teorijska zasnovanost predmeta istraživanja
.....................................................................12
Empirijska zasnovanost predmeta istraživanja
...................................................................12
4
uprave ne samo po broju resora u centralnoj državnoj organizaciji, već i po broju ljudi na
odgovarajućim poslovima i to ne samo u razvijenim zemljama već u velikom delu i u
zemljama u razvoju.
Po Zoranu Tomiću, javna služba je svaka delatnost kojom se zadovoljavaju
osnovne, egzistencijalne potrebe građana i zbog toga se primenjuje poseban pravni režim (u
pogledu ovlašćenja, postupaka i kontrole) javnog odnosno upravnog prava.
Kavran definiše javne službe tako da ih shvata kako sistem organa, organizacija i tela koje
štite javni interes odnosno vrše delatnost koju iz bilo kog razloga građani ne mogu da vrše
sami. Tako, u javne službe spadaju organi državne uprave koji se sostoje od ministarstava,
posebnih organizacija i agencija koje vrše poslove državne uprave kao svoje postojane,
plaćene i profesionalne profesije. Po Kavranu, u širem smislu u javne službe spada i javna
uprava: organizacije i tela koje štite u bilo kom vidu neki oblik javnog interesa, kao što su
javne ustanove i pod određenim uslovima javna preduzeća, korporacije i drugi oblici
udruživanja ekonomskih i socijalnih grupa koje nastaju razvojem tržišnog društva.
Klasično shvatanje javnih ustanova polazi od pojma javne ustanove u francuskom pravu,
koje se shvata kao generičan i fluidan pojam. Tako, unitaran koncept javne ustanove može
da se organizira samo u vezi karakteristika klasičnih administrativnih ustanova, koje
potpadaju pod režim javnog, odnosno administrativnog prava. Kao glavne karakteristike
ovih ustanova ističu se prvo, svojstvo javnih službenika zaposlenog personala i drugo,
mogućnost rukovodnih organa da donesu odluke kojima se jednostrano nameću obaveze
trećim licima bez njihove saglasnosti. Isto tako se ističe mogućnost javnih ustanova da
raspolažu budžetskim sredstvima pri čemu njena imovina ne podlože izvršavanju kao što je
zaplena ili aukciska prodaja. Sporovi između takvih javnih ustanova i trećih lica se rešavaju
pred upravnim sudovima, a ne pred sudovima od opšte nadležnosti.
Eugen Pusic,
Drzava i drzavna uprava
, Zagreb, 1999, str. 34
Zoran Tomic, Upravno pravo, 1991, str. 95 sp: Stevan Lilic., Predrag Dimitrievic, Milan Markovic, Upravno
pravo, Beograd, 2004, str. 77
Dragoljub Kavran, Javna uprava, Bgd., 2003, str.23, sp: Petar Kuniќ, Upravljanje promenama u javnim
službama, Godišnjak Pravnog fakulteta u Banjoj Luci, br. XXIX, 2005, str. 87
Simeon Gelevski, Naum Grizo, Borče Davitkovski, Upravno pravo, 1997, Skopje, str. 214
5
Po jednom izveštaju Državnog saveta Francuske javna ustanova se definira kao pravno lice
javnog prava koje preuzima na sebe jedan specijalni zadatak i za to raspolaže izvesnom
administrativnom i finansiskom autonomijom.
U francuskom pravnom sistemu javna
ustanova se shvata kao pravno lice javnog prava (različito od države ili od teritorijalne
zajednice) sa administrativnom i finansiskom samoupravom, koja upravlja javnim
službama.
Javna ustanova raspolaže određenom nezavisnošću, ona pripada javnom pravu i
podleže kompetentnosti administrativnih sudova. Sa obzirom na to što nema ni jedne
prihvaćene definicije za određivanje toga šta pretstavlja javnu ustanovu značajno je pri
utvrđivanju njenog pravnog uređenja da se istaknu opšte karakteristike javnih ustanova.
Opšte karakteristike javnih ustanova su sledeća četiri elementa: status pravnog lica javnog
prava, specijalnost, autonomija i fleksibilnost. Prva karakteristika javnih ustanova izražava
se preko njene povezanosti kao pravnog lica sa javnim pravom, tako što se razlikuju
nacionalne javne ustanove povezane sa državom i lokalne javne ustanove povezane sa
teritorijalnim zajednicama. Specijalnost kao kriterium dozvoljava da se razlikuje javna
ustanova koja dobija ograničen broj ovlašćenja u njenom geografskom domenu. Dalje,
javna ustanova u okviru svoje autonomije raspolaže sopstvenim organima koji imaju moć
odlučivanja, zatim ima svoju imovinu i poseban budžet odvojen od budžeta zajednice od
koje je postala. I na kraju javna ustanova se karakterizira fleksibilnošću, što se ogleda u
mogućnosti istovremeno da vrši čisto administrativno delovanje i trgovačku ili industrisku
delatnost. Moderna uprava označava kraj amaterizma. Onog trenutka kada je podeljeno
vlasništvo, država uspostavlja klasičnu organizaciju. Uprava se sastoji od upravnih
organizacija. Upravne organizacije su takve organizacije u kojima ljudi kao svoje stalno
zanimanje obavljaju javne poslove na osnovu podele dužnosti i ovlašćenja. To su
organizacije u kojima grupe ljudi kooperiraju, sarađuju, timski rade da bi ostvarili
zajednički cilj. Zajednički cilj je zadatak koga postavlja zakonodavni odbor ili politička
odlučujuća grupa, grupa koja je na vlasti ili se dogovorilo. Cilj je podeljen među članovima
organizacija tako da svaki član obavlja svoj deo posla. Tokom rada oni su međusobno
povezani i na osnovu nje je moguće ostvariti zajednički obuhvat.
Pierre Delvolve, Le droit administratif, 3 edition, str. 25
Andre Maurin, Droit administratif, 5 edition, Aide memoire, Paris, 2005, str. 85-91
Miljević I.Milan,
Beleške sa predavanja-Socijalni rad u javnim upravama
, 2017
Ovaj materijal je namenjen za učenje i pripremu, ne za predaju.
