VISOKA ŠKOLA STRUKOVNIH STUDIJA ZA OBRAZOVANJE
VASPITAČA
NOVI SAD
SEMINARSKI RAD IZ METODOLOGIJE ISTRAŽIVANJA U
OBRAZOVANJU
TEMA: Vaspitanje i odrastanje dece bez roditeljskog staranja
PROJEKAT ISTRAŽIVANJA
STUDENT: Ivana Despotović
BR. INDEKSA: 63/2014
GRUPA: III grupa
NOVI SAD, 2014/2015
SADRŽAJ
1. TEORIJSKI DEO PROJEKTA
1.1. Problem istraživanja 1
1.2. Predmet istraživanja 2,3,4
1.2.1. Teorijsko određenje predmeta istraživanja 2,3
1.2.2. Operacionalno određenje predmeta istraživanja 4
1.3. Ciljevi istraživanja 5
1.4. Zadaci istraživanja 6
1.5. Hipoteze istraživanja 6,7
1.6. Teorijske definicije i klasifikacija varijabli istraživanja 7,8
2. METODOLOŠKO - TEHNIČKI DEO PROJEKTA
2.1. Metoda istraživanja 9
2.2. Operacionalne definicije varijabli (promenljivih) – indikatori 9,10
2.3. Tehnike i instrumenti za prikupljanje podataka 10
2.4. Nacrt uzorka 11
2.5. Plan obrade podataka 11
2.6. Plan realizacije istraživanja 11
3. MATERIJALNO - FINANSIJSKI DEO PROJEKTA
3.1. Saradnici potrebni za obavljanje pojedinih aktivnosti 12
3.2. Izdaci za terenski rad 12
3.3. Oprema,instrumenti i potrošni materijal 12
3.4. Troškovi načina prezentacije rezultata istraživanja 12
3.5. Finansijski predračun troškova istraživanja 12
PRILOG 13,14
LITERATURA 15
1.2. Predmet istraživanja
1.2.1. Teorijsko određenje predmeta istraživanja
Pojmovi društvena sredina i socijalizacija su bitni za pojedinca, on mora biti
prihvaćen u društvu, mora biti izgrađena ličnost, da oseća pripadnost nekoj
društvenoj grupi da bude opšteprihvaćen i stabilan kako bi mogao da ostvari
komunikaciju i razmenu delatnosti sa drugima, što je mnogim mališanima bez
roditeljske ruke uskraćeno. Pod pojmom društvena sredina podrazumevamo
određeni društveni skup uverenja vrednosti i pogleda koji su, u većoj ili manjoj
meri, zajednički svim njegovim članovima. Društvo razvija jedan kodeks socijalnih
orijentacija koje su u funkciji osmišljavanja i pružanja osećaja satabilnosti, koji
može proisteći iz istovetnih uskustava (Kamenov E, 1999:18).
Socijalizacija je termin koji se često u novijoj psihijatrijskoj i pedagoško –
psihološkoj literaturi označava kao proces izgrađivanja čovekove ličnosti. Pod
socijalizacijom se podrazumevaju svi uticaji duštva i njihovih jedinica (skupina,
institucija) na pojedinca kojima se on priprema na preuzimanje svih društvenih
uloga koje mu pripadaju i kojima je on stvarao svoju ličnost, razvija svoj
individualitet (Kamenov E, 1999:18).
Prema savremenim teorijskim viđenjima, socijalozacija dece u porodici
podrazumeva proces: uticaj roditelja i drugih članova porodice na dete, ali i uticaj
deteta na roditelje. To znači da dete nije objekt koji pasivno prima uticaje
određenih agensa socijalizacije, već se kroz interakciju sa drugima aktivno utiče na
ishode vlastite socijalizacije, već kroz interakciju sa drugima aktivno utiče na
ishode vlastite socijalizacije (Kamenov E, 1999:19).
2
Akcenat je, dakle, na procesima samoregulacije, odnosno sposbnosti deteta da
utiče na spostveno ponašanje, umesto da reaguje mehanički na spoljašnje uticaje.
(Kamenov E, 1999:19).
Veoma je bitna uloga porodice u razvoju ličnosti jer ima najveći značaj za
formiranje ličnosti, obično se pridaje porodici i najviše je proučavana uloga
porodice. Dete je otac čoveka. (Rot N, 1994:123).
Ključno pitanje koje se ovde postavlja jeste: kako dete doživljava uticaje
porodične sredine, s obzirom na činjenicu da isti uticaji nemaju isto značenje
za svako dete. Poznato je da porodični odnosi imaju četiri različita uticaja
na decu u zavisnosti od toga kako su oni viđeni iz pespektive deteta. Doživljaj
roditeljskih postupaka prema detetu održava se na to kako dete doživljava sebe, a to
povratno utiče na kasnije tumačenje njihovih postupaka. Dakle, reč je o „lancu“
međusobnih uticaja, važnost subjektivnog tumačenja ponašanja roditelja prema
detetu i činjenice da roditelji i dete iste postupke raziličito doživljavaju. Ovim se
otvara piatnje uslagašavanja zajedničkih značenja, što podrazumeva ostvarivanje
dijaloga između roditelja deteta u cilju međusobne spoznaje ličnih, odnosno
specifičnih značenja sa kojima roditelj i dete stupaju u interakciju. Roditelji i ostali
članovi porodice, za dete su uzor ljudskog društva i odnosa u njemu. Svoja iskustva
porodice, za dete su uzor ljudskog društva i odnosa u njemu. Svoja iskustva prvim
osobama među kojima se našlo, dete u većoj ili manjoj meri generalizuje, tj.
proširuje i na druge ljude. Visoka povezanost između odnosa mladih sa roditeljima
i sa vršnjacima znači da su mladi koji imaju skladne odnose sa roditeljima obično i
sa drugovima u dobrim odnosima, dok oni koji imaju izvesnih problema u odnosu
sa roditeljima češće dolaze u sukob i sa prijateljima. (Kamenov E, 1999:20).
3
