S E M I N A R S K I R A D
Tema:
Veština komunikacije lidera
UVOD
Definicija komunikacije
Komuniciranje se često definiše kao razmena informacija, simbolički, organizovanih kao
poruke, izmedju dva (od kojih jedan može biti zamišljen fiktivan), ili više, i neograničenog
broja subjekata, neposredno ili posredstvom medija, u odredjenom socijalno-političkom
ambijentu i sa odredjenim efiktima.
Harold Lasvel komunikaciju vidi ako proces permanentne razmene informacija, odnosno:
smisao komunikacije je sadržan u razmeni poruka, čije su finkcije upozorenje, savet,
informacija, ubedjivanje, izražavanje mišljenja i uživanje.
Komunikacija se može definisati i preko sredstava koja koristi, prema tome razlikuju se:
-
Forma, a to je načina na koji se nešto saopštava
-
medijum, odnosno sredstvo komunikacije koja kmbinuje različite forme.
-
Mediji tu se misli na tehnološka sredstva masovne komunikacije kao što su štampa,
radio, televizija, internet.
Društvene nauke komunikaciji prilatze iz specifičnog ugla. Pod komuniciranjem se
podrazumeva sveukupnost odnosa izmedju pripadnika društva, a ta veza ispoljava se u tri
ravni: kao psihosocijalne, materijalne, i masovne komunikacije.
Organizacijsko komuniciranje
Pod organizacijsko komuniciranjem se podrazumeva izučavanje reklama, odnosa s
javnošću, poslovnog komuniciranja, kao i analize strukture i načina funkcionisanja, odnosno
organizacije komunikacionih mreža i sistema. Organizacijsko komuniciranje je blisko
shvatanju kulture po prof. Cvetanoviću se sastoji iz: poslovnog morala, poslovnog ponašanja,
i izgleda, poslovnog komuniciranja i odnosa s javnošću. Pod poslovnim komuniciranjem
smatra samo usmeini ili pismeni kontakt izmedju poslovnih partnera, ali poslovno
komuniciranje može biti mač sa dve oštrice, ukoliko je ostvareno na pavi, odnosno znalački
način, ono će biti korisno i delotvorno, a sa druge strane, pogrešno izvedeno komuniciranje se
može izroditi u njegovu suprotnost, naročito izmedju učesnika koji koji pripadaju različitim
kulturnim krugovima.
Profesor Dragoslav Jokić i profesorka Andjela Mikić smatraju da je poslovno
komuniciranje posebna vrsta masovnog ili interpersonalnog komuniciranja koji se sprovodi u
cilju obavljana poslvoniha aktivnosti pri čemu se ono može ostvrivati u užemi iširem smislu,
što znači da ovi autori poslovnu komunikaciju dele na masovnu i interpersonalnu.
Efektu pslovnog komuniciranja se ogledaju u efektima samog posla a mogu se izraziti
preko ostvarene dobiti, postignutorg poslovnog ugleda, osvojenih novih tržišta idr.
GLAVNI DEO
Interpersonalno komuniciranje
Komuniciranje u poslovnoj sredini se, logično ostvaruje preko interpersonalnog
komuniciranja koje je najrasporstranjeniji i elementarni oblik društvenog komuniciranja.
Njegovo osnovno svojstvo je recipročnost razmene poruka izmedju dve ili više osoba,
neposrednim ili posrednim putem. Elementarnost i rasprostranjenost interpersonalnog
komuniciranja proističu iz samog karaktera čoveka, shvaćenog kao socijanog bića. Jer se ne
komunicira zbog samog komuniciranja već da bi se postigao odredjeni cilj.
Postavlja se i pitanje šta to pokreće ljude na komunikaciju, a Šušnjić navodi da st to
sledeće tri pretpostavke: ontološka, gloseološka i aksiološka.
-
Ontološka polazi od toga da je čovek nesavršen, i da mu je potreban drugi da bi ga
upotpunio.
-
Gnoseološka pretpostavka ističe čovekovo traganje za istinom o sebi koja je uvek
nepotpuna
-
Aksiološka pretpostavka polazi od toga da je u srži interpersonalnog komuniciranja
želja da se kroz razgovor stvori nova vrednost. Jer se samo putem razgovora može
doći do istine (jedne od vrednosti)
Dinamički faktori interpersonalnog komuniciranja
Što se tiče dinamičkih faktora interpersonalnog komuniciranja u prvom redu treba istaći
povratnu vezu (feedback). Od ostalih dinamičkih faktora treba istaći (1) subjekte
komuniciranja, (2) interakcijske uslove ostvarivanja recipročnosti uloga, (3) ciljeve razmene
prokuka i, (4) komunikativnu kompetentnost učesnika komunikacije.
Ne trebamo ispustiti iz vida i ciljeve razmene poruka jer je interpersonalno kumuniciranja
veoma svrhovito, oličeno kroz racionalno postavljen cilj, ali isto tako ne bi trebalo ispustiti iz
vida ni motivacono dinamički aspekat interpersonalnog komuniciranja koji je odredjen
mentalno-psihičkom strukturom ličnosti. Zbog toga se može govoriti o neuočljivom procesu
interpersonalne komunikacije pznatim kao persuazivni proces. Njegova suština je u nastojanju
da se razmenom poruka deluje na mišljenje, osećanje i čula sagovornika, ali i sebe samog.
Persuazivnim procesom se nastiji, posebno, delovati na stavove u smislu njihovog: (1)
potvrdjivanja, (2) korekcije ili (3) menjanja.
Komunikativan kompetentnost je odredjena nizom čovekovih sposobnosti kao što su na
primer: prepoznavanje fidbeka i artikulisanje pozitivnog odgovora, sposobnost epatije sa
drugima sposobnost da se drugi slušaju, samoreprezentativnost, pažljivo posmatranje sebe i
drugih, kao i korišćenje verbalnih i neverbalnih znakova.
Statički faktori interpersonalnog komuniciranja
Ovde se radi u prvom redu, o uticajima na interpersonalno komuniciranja koji potiču od
različitih oblika društvene svesti (običaja, morala, religije, itd.), od pripadništva
makrosocijalnim grupama (naciji, rasi, sloju, itd.) i od različitog socijalnog statusa (pola,
starosti obrazovanja)
Interpersonalno komuniciranje se odbije u primanim grupama, porodica je nesumnjivo,
milje u okviru kojeg se prenosi i usvaja jezik. Primarni kontakti ostvareni u porodici,
održavaju se na kasnije interpersonalne kontakte u drugim primarnim grupama. Moguće je
govoriti o šest tipova primarnog grupisanja ljudi i to: (1) porodica kao primarna grupa, (2)
prigonde grupe (3) ktarktičke grupe (4) grupe za igru (5) grupe za olučivanje (6) akcijske
grupe.
Interpesonalno komuniciranje se odvja i izvan primarnih grupa, na primer sa neznancima,
pri tome priroda uspostavljenih odnosa ili odnosa koji se uspostavljaju odredjuje formu
interpersonalnog komuniciranja i ono može biti: (1) spontatno (2) uvežbano (3) plansko.
Spontanost potiče iz čovekove stalne izloženosti komunikacionim podsticajima i temelji se na
racionalnosti. Uvežbano komuniciranje predstavlja razmenu poruka koje su rezultat procesa
dugotranje socijalizacije i stečenih komunikacionih refleksa. Plansko interpersonalno
komuniciranje se manifestuje preko delovanja čoveka kao racionalnog bića koje u
interakcijski odnos stupa sa unapred odrednjeim ciljem.
Oblici interpersonalnog komuniciranja
Interpersonalno komuiciranje se može razviti prema situaciji u kojoj se ona odvija. Zorica
Tomić (2003, 64) prepoznaje pet oblika interpersonalne komunikacije, a to su:
-
Formalna ili neformalna, razlika izmedju proračunatog na jednoj strani i spontanog
korišćenja komunikacijskih veština na drugoj strani.
-
Javana ili privatna, razlika u pogledu korišćenja konteksta komunikacije, na primer pri
komunikaciji na javnom mestu izbegava se korišćenje neverbalnih znakova i
pokazivanje emocija
-
Distancirana ili intimna, razlika u kvalitetu odnosa i veza izmedju učesnika
komunikacije; distancirana komunikacija znači, po pravilu, veći stepen formalizma u
govoru ili nastupu, dok intimna komunikacija svedoči o čvršćim odnosima medju
ljudima.
-
Ritualna ili otvorena, razlika u mogućnosti predvidjanja upotrebe odredjenog
komunikacijskog koda.
-
Funkcionanla ili ekspresivan, razlika u kvalitetu i svrhovitoj upotrbi jezika.
Prepreke u interpersonalnoj komunikaciji
