2
SADRŽAJ
UVOD 3
1. POJAM I SUBJEKTI BANKARSKIH POSLOVA 4
2. PRINCIPI BANKARSKOG POSLOVANJA 5
3. VRSTE BANKARSKIH POSLOVA 7
3.1 AKTIVNI BANKARSKI POSLOVI 7
3.2. PASIVNI BANKARSKI POSLOVI 8
3.3. NEUTRALNI BANKARSKI POSLOVI 10
3.4. SOPSTVENI BANKARSKI POSLOVI 11
ZAKLJUČAK 13
LITERATURA 14
4
1. POJAM I SUBJEKTI BANKARSKIH POSLOVA
Bankarsko poslovanje je posebna privredna delatnost, čiji je osnovni predmet poslovanja
promet novca. Ugovorom o osnivanju banke utvrđuju se pitanja koja su značajna za nastanak
banke, počev od poslovnog imena i sedišta tj. imena i prebivališta osnivača, poslovnog imena
i sedišta banke, iznosa ukupnog osnivačkog kapitala banke, pa do prava, obaveza i
odgovornosti osnivača banke za obaveze banke, poslove koje obavlja banka i uslova
prestanka rada banke.
Za svoje obaveze banka odgovara svojom imovinom. Za obaveze banke odgovaraju i njeni
osnivači do visine sredstava uloženih u osnivački kapital banke. Osnivači banke obezbeđuju
sredstva za osnivački kapital banke. Sredstva mogu biti u novčanom i nenovčanom obliku
(zgrade, oprema i druga sredstva koja su u funkciji poslovanja banke).
Za novčana sredstva, uplaćena u osnivački kapital banke, odnosno nenovčana sredstva koja
su osnivači preneli u osnivački kapital, osnivači banke dobijaju akcije, u skladu sa zakonom
kojim se uređuju hartije od vrednosti i u skladu sa ugovorom o osnivanju banke.
Sto se tiče delatnosti, banka može biti specijalizovana za određenu vrstu bankarskih poslova
koje obavlja kao svoju osnovnu i pretežnu delatnost.
Banka može biti:
Depozitna (primanje novca i drugih vrednosti na čuvanje ili štednju)
Založna (davanje kredita koji se obezbeđuju zalaganjem pokretne stvari, kao što je
ručna zaloga)
Hipotekarna (davanje kredita koji se obezbeđuju zalaganjem nepokretnosti,
hipotekarni kredit, odnosno hipoteka)
Izvozna (za kreditiranje izvoza robe) i slično.
Bankarsko poslovanje vrši se između banke i njenih klijenata. Bančini klijenti mogu biti
domaća i strana fizička i pravna lica za koje banka obavlja određene bankarske poslove.
Između banke i njenih klijenata uspostavlja se određeni pravni odnos, u zavisnosti od vrste
posla koju banka obavlja za tog klijenta.
Prema svom položaju u poslu, klijent može biti bančin dužnik, kad prema banci ima određeno
dugovanje kao što je, na primer, obaveza po ugovoru o kreditu. Zatim, banka može biti
dužnik svom klijentu, kada klijent potražuje od banke određeno potraživanje, kao što su, na
primer, štedni ulozi ili tekući računi.
