Metodologija utvrđuje najadekvatnije načine i postupke vođenja i implementacije naučnog
istraživanja, određuje najbolja pravila korištenja naučnih alata i instrumenata, definiše mjeru
sa kojom se može imati određeno povjerenje u dobijene naučne rezultate, ispituje valjanost
naučnih postupaka i preciznost primijenjenih tehnika istraživanja. U metodologiji se koriste
principi, odnosno naučni stavovi ili univerzalna pravila koja pomažu kada je nepoznato ono
što određuje neku pojavu. Principi, nastali od latinske riječi principium – početak, porijeklo,
su fundamentalna, primarna ili opšta istina ili zakon iz koje proizilaze drugi. Oni pomažu u
snalaženju u novim situacijama, mogu se primijeniti i na različite i na slične situacije. Principi
mogu biti zdravorazumski (opisuju pojavu) i naučni (kako i zašto pojava nastaje).

Principe možemo podijeliti u tri kategorije:

1. Univerzalni

filozofsko-logički

principi; oni važe za sva područja, uključujući i

naučno

komuniciranje

2. Posebni principi relevantni za datu nauku (npr. za

prirodne nauke

društvene nauke

3. Specifična pravila koja važe za određena područja.

U osnovne metododološke principe ubrajaju se:

Teorija je

skup međusobno

organski

povezanih tvrdnji

skup

definicija

koje su

međusobno

logički

povezane i koje zajedno grade opću konceptualnu šemu prema

kojoj se mogu izvoditi posebne pretpostavke o konkretnim

fenomenima

koji se

istražuju.

Hipoteza

je tvrdnja koja implicira vezu između dva koncepta ili više njih

(

semantički

značaj

lingvističkih

znakova i mentalnih slika) koji proizilaze iz nekog

procesa

dedukcije.

3. Predmet analize je jedan element (osoobe ili određene socijalne kategorije, životinjske

vrste, dokumenti, zvučni zapisi itd.) koji formira

statistički

skup (npr. sva djeca do tri

godine starosti) koji predstavlja zbir svih pojedinačnih predmeta analize.

4. Svojstvo (osobina, karakteristika) je ono što istraživač namjerava odrediti za svaki

predmet koji proučava (

visina, težina, dimenzija, kapacitet itd

.). Za sva svojstva

istraživač mora ustanoviti skup pravila koje će primjenjivati i koja će se odnositi na
određivanje datog svojstva.

Indikatori;

ako neko svojstvo ne sugeriše na adekvatan način određenu definiciju,

potrebno je odrediti indikatore. Npr. koncept A direktno sugeriše određenu definiciju a
postaje varijabilan preko skupa radnji kao što su direktno posmatranje ili uzorkovanje.
Koncept B ne sugeriše direktno određenu definiciju – u tom slučaju indikator daje
uopćene informacije o konceptu B.

(https://bs.wikipedia.org/wiki/Metodologija , 2018)