0
FAKULTET ZA TURIZAM I HOTELIJERSTVO
ZDRAVSTVENI TURIZAM
SEMINARSKI RAD
Student:
Profesor:
Slobodan Bojanić
Prof. dr Marija Knežević
Banja Luka, 2015.
SADRŽAJ:
1
UVOD ............................................................................................................................................2
1. ISTORIJA ZDRAVSTVENOG TURIZMA .................................................................3
2. DEFINICIJA ZDRAVSTVENOG TURIZMA .............................................................4
3. KONCEPTI I TIPOLOGIJE ZDRAVSTVENOG TURIZMA ..................................5
3.1.
Kohenova tipologija ...........................................................................................5
3.2.
Podjela medicinskog turizma po Bukmanu i Bukmanu .............................6
3.3.
Tipologija po Smitu i Pucku…………………………………………………6
4. BANJSKI TURIZAM ..................................................................................................... 7
4.1.
Poznati banjski centri Evrope ..........................................................................7
5. ZAKON O BANJAMA ...................................................................................................8
6. MEDICINSKI TURIZAM ..............................................................................................9
7. VELNES TURIZAM ......................................................................................................10
7.1.
Područja velnes programa................................................................................10
7.2.
Osnovni elementi venesa………………………………………………..….10
7.3.
Različite aktivnosti velnesa…………………………………………...……11
ZAKLJUČAK ...............................................................................................................................12
LITERATURA ............................................................................................................................. 13
UVOD
3
U staroj Grčkoj postojali su ljekari i vidari, ali je za mnoge bolesnike posljednja nada bio sam
„bog medicine“, Asklepije. Odlazilo se u njegova svetilišta, a najpoznatije je bilo u
Epidaurusu (Peloponez). U starom Rimu bilo je više od 900 kupatila, a najveće od njih,
Karakalino, i moglo je da primi odjednom 3.200 ljudi.
Neke banje iz rimskog doba i danas su aktivne: Tako je Aquae Calidae - danas Viši, Aquae
Sextiae – Eks an Provans (Aix–en–Provence), Aquae Sulis – Bat, a Aquae Mattiacae –
Visbaden (Wiesbaden).
U srednjem vijeku medicina je bila dosta razvijena u islamskim zemljama. Postojale su i
mobilne klinike za lječenje nepokretnih ljudi, pacijenti su dobijali bolničku odjeću, a po
izlasku - i po pet zlatnika kao pomoć dok se ne vrate redovnom poslu. Keruanska bolnica
(Tunis), izgrađena 830. godine, imala je i bolničarke iz Sudana, što su prve bolničarke u
arapskoj istoriji.
U Otomanskom carstvu, hamam nastavlja rimsku tradiciju kupanja, boravka u prostoriji sa
parom i masaže. Njegov anglosaksonski naziv („tursko kupatilo“ ili Turkish bath) predstavlja
rezultat previda; u 16. vjeku, jedan engleski posjetilac Carigrada video je tamošnje, još uvijek
aktivne, rimske terme i pogrešno ih protumačio kao turski izum.
Od 15. do 17. vjeka, loši higijenski uslovi u Evropi podstakli su kod bogatih zanimanje za
banje, mineralne izvore i morsku obalu i to u zdravstvene svrhe. Pravi „banjski turizam“
razvija se od 18. vjeka, a praksa „uzimanja ljekovite vode“ često je značila i početak razvoja
turizma na takvim mjestima.
U istom periodu javljaju se i prvi vidovi talasoterapije (upotrebe morske vode u lječenju), dok
tokom 19. vjeka mnogobrojni Englezi putuju u tople i suve klimate pogodne za plućne
bolesnike i one koji pate od kostobolje.
Slika 2 (grčki bog Askepije)
Slika 3 (Turski Hammam)
