INTERNACIONALNI UNIVERZITET U TRAVNIKU
EKOLOŠKI FAKULTET
Predmet: Ekologija
ZELENE POVRŠINE KAO USLOV ZDRAVOG ŽIVLJENJA
SEMINARSKI RAD
Student: Mentori:
Naida Džaferović Prof. Dr. Krsto Mijanović
T-20/15 Viši asistent: Nedžada Tolja
Travnik, 2015 godine
4
Svakodnevno slušamo o ugrožavanju prirode, zato trebamo biti spremni preduzeti
mjere zaštite zelenih površina. Rijetko se čovjek odazove pozivu da se edukuje o
prirodi i okolini. Radom je prikazana jedna od mogućnosti sarađivanja prirode i
čovjeka. Zelene površine pomažu čovjeku da živi zdravim životom. Ovim radom ću
pokušati što bliže opisati značaj zelenih površina za život i zdravlje živih bića.
5
2.
ZELENE POVRŠINE- POJMOVI I DEFINICIJE, PODJELA
Zelene površine
- površine koje se nalaze na području grada u kojima se odvijaju
rekreativne aktivnosti, sadrže biljne vrste, vodene površine i dr; prisustvo ovih
površina utiče na kvalitet života stanovnika kao i na kvalitet vazduha i vode u gradu.
Zeleni prsten
- široko otvoreno područje spoljne i rubne zone grada, koje se sastoji od
poljoprivrednih površina, parkova, . šuma i rekreacionih površina, i koje se zadržava
otvorenim u okviru dugoročnog planiranja grada sa ciljem zaustavljanja širenja grada,
omogućavanja direktnog pristupa zonama za rekreaciju i sa funkcijom unapređenja
urbane klime.
Zelenilo javnih otvorenih prostora
- čini ga drveće, travnjaci, cvjetnjaci ili zelenilo u
žardinjerama na trgovima, pjacetama, ispred ili oko javnih objekata.
Zaštitno zelenilo duž autoputa
- ozelenjeni prostor koji ima ulogu zaštite, odnosno
ublažavanja buke, imisije, vizuelnih uticaja, kao i da štiti saobraćajnicu od udara vetra
i nanosa snega.
Zeleni zasad
- površina pod drvenasto-žbunastom vegetacijom, travnjacima i
cvetnjacima datog objekta ozelenjavanja; ako se posmatra u odnosu na naselje
-uopštavajući pojam za označavanje svih zelenih površina: parkova, skverova, park-
šuma, zaštitnih pojaseva i drugih teritorija u čijoj organizaciji dominiraju elementi
ozelenjavanja.
Tipizacija zelenih površina prema načinu korištenja, uobičajna u Evropi, uglavnom
polazi ili se pridržava Luncove podjele (1974), a dijeli sve vrste gradskih i prigradskih
zelenih površina u 3 grupe:
