Univerzitet Donja Gorica
Fakultet Umjetnosti
Zlatko Glamočak i Dado Đurić
Student: Prof.dr:Tonko Maroević
Br indexa:14/001 Asistenti:
Podgorica,06.12.2014
Zlatko Glamočak
Govor mesa i krvi
Figurativno slikarstvo i skulptura u XX vijeku stalno su postojali, s tim da su
bivali potiskivani na umjetničke margine usled velikog pritiska avangardi i
drugih radikalnih shvatanja, mnogobrojnih vrsta apstrakcije, postobjektne
prakse itd.
Osnovno svojstvo figurativnih stilova jeste njihova eksplicitna literarnost.
Upravo se može reći kako je poetička naracija temeljna struktura smisla svake
predmetne umjetnosti. U tom tematskom sloju formira se i svojevrsna “poruka”
koju autor svojim djelom odašilje prema posmatraču i ona može biti
najrazličitijih vrsta. Repertoar je izuzetno veliki: od opštih humanističkih
sadržaja preko ličnih, autobiografskih izraza do eksplicitno političkih iskaza.
Primetno je, takođe, da "čistih" formi zapravo i nema — redovno je riječ o
preplitanju tema poteklih iz više izvora. Jednu takvu, sadržajno složenu
plastičku umjetnost možemo vidjeti i na izložbi Zlatka Glamočaka u Galeriji
ULUS-a.
Glamočak je u Jugoslaviji nedovoljno poznat autor (uzrok tome je prije svega
njegov neprekidni boravak u Parizu od 1984. godine), stoga treba učiniti sledeće
napomene: roden je u Baru 1957; Fakultet primenjenih umetnosti završio je u
Beogradu. Pored brojnih samostalnih i grupnih izložbi treba posebno navesti
njegovo učešće na problemskim izložbama "Figuracija na kraju milenijuma".
"Aspekti moderne skulpture" i "Telo u svim stanjima" na kojima se našao u
najreprezentativnijem društvu aktuelnih umjetnika, poput Žan-Mišela Baskia,
Robera Kombasa, Kita Heringa, Roberta Mapeltorpa, Helmuta Njutona. Arnult'a
Rajnera. Đine Pejn itd.
Ono što je privuklo pažnju na Glamočakovu skulpturu jeste specifični plastički
izraz koji se nalazi u istom poetičkom krugu (da navedemo samo jugoslovenske
umjetnike) sa Dadom Đurićem, Ljubom Popovićem, Urošem Toškovićem,
