1. Proces standardizacije
Organizacije koje imaju važan uticaj na razvoj standarda dele se na: javne, korisničke i industrijske.
Postoje dve vrste standarda: de facto i de jure
De jure standardi su javni standardi koji su stalno podložni otvorenom procesu u kome svako može da
učestvuje i čiji su rezultati svima dostupni.
Ovakav standard se usvaja tek kada se o svim pitanjima dogovore svi zainteresovani tj. kada se postigne
konsenzus po svim pitanjima.
De facto standardi su u stvari standardi koje su propisali veliki proizvođači koji su svojom dominantnom
ulogom na tržištu uspeli da nametnu svoje proizvode a samim tim i postave standarde za njih ( IBM PC,
Intel x86, AT&T, UNIX)
Na formiranje standarda puno puta pored stručnih motiva utiču i neke drugi interesi, pre svega tržišni.
Javne standarde možemo podeliti na: minimalne, kompromisne i maksimalne.
Minimalni standard je standard koji obuhvata samo one osobine proizvoda o kojima se učesnici mogu
lako dogovoriti.
Maksimalni standard daje mnogo bolji rezultat ali je kod njega problem što za nastajanje ovakvog
standarda treba duži vremenski period kao i veće promene na proizvodima
Sve organizacije koje se bave izdavanjem javnih standarda upućene su jedne na druge tj. potrebna je
velika saradnja
Osnovno pravilo koje ovde važi je da se nikad ne definiše nešto zašto već postoji standard ili definicija.
·
RFT - izdavanja zahteva za standadizaciju novog proizvoda ili
·
tehnologije: zahtev za novi standard
·
DP - komentarisanja predloženog standarda: privremeni predlog,
·
DIS - izdavanja specifikacije: izdavanje privremenog standarda
·
IS – usaglašavnja svih pristiglih predloga: izdavanje pravog
·
internacionalnog standarda
2. Princip rada ks tehnologije
Server proces započinje na nekom računaru (na kojem je smešten), pokreće se, a zatim prelazi u sleep
mod i čeka da ga neki klijent proces kontaktira i zatraži neku uslugu od njega.
2.Klijent proces započinje na istom ili nekom drugom računaru koji je preko mreže povezan sa serverom.
Procesi se često pokreću od strane interaktivnih korisnika koji zahtevaju izvršenje odreĎenih naredbi.
3.Kada server proces završi posao (servis) koji je od njega zatražen od strane klijenta, prelazi ponovo u
sleep mod i čeka sledeći zahtev Klijent predstavlja jednokorisničku radnu stanicu koja omogučava
predstavljenje traženih informacija u vidu izračunavanja, povezivanja ili servisa baze podataka koji se
odnose na poslovne zahteve.
Server predstavlja radnu stanicu sa jednim ili više procesora koji omogučava višekorisnički (multiuser)
rad, koji treba da omoguči što brži odziv i davanje tražene informacije klijentima.
Ideja ovog modela je da se napravi kooperacija procesa izmeĎu servera koji obezbeĎuju servise i
klijenata koji servise zahtevaju.
Ova paradigma se koristi na nivou aplikacije kao i na nivou OS
Svaki proces u iterakciji igra ili ulogu servera ili ulogu klijenta.
Proces koji se ponaša kao server može zahtevati servis od drugog servera da bi izvršio neki zadatak,
time dobijajući i ulogu klijenta.
Mašina može biti jedan klijent, jedan server, više klijenata ili servera ili mešavina klijenata i servera.
Logička komunikacija izmeĎu klijenata i servera je bazirana na razmeni zahteva i odgovora i to na sledeći
način:
Fizički, zahtevi i odgovori se prosleĎuju dotičnom kernelu, i šalju kroz komunikacionu mrežu ciljnim
kernelima i procesima.
Iz jednostavnosti ovog modela proizilazi potreba za samo dva komunikaciona sistemska poziva kernelu:
send (pošalji) i receive (primi)
Važno pitanje je kako klijent locira server ako on promeni lokaciju ili postoji više servera u mreži.
Zbog fleksibilnosti serveri se identifikuju preko imena.
Vezujući serveri (binder servers) spajaju klijente i servere.
Procedura koja izvršava ovo spajanje nazva se dinamičko povezivanje (dinamic bindig).
Kada se server startuje on šalje povezivaču podatke o svojoj lokaciji i na osnovu tih podataka klijenti
znaju lokaciju odgovarajućeg servera.
Povezivači mogu pomagati u autentifikaciji klijenata za servere.
Osnovni cilj DNA je omogućavanje izrade enterprise level rešenja.
Srce DNA je integrisani program.model baziran na COM+ i sastoji se:
Prezentacionog sloja
Sloja poslovne logike
Sloja za pristup podacima
CORBA predstavlja object bus koji omogućava klijentu da poziva metode sa objekta na serveru uz
nezavisnost program. jezika i lokacije
Interakcija je omogućena preko ORB - Object Request Brokers komponenata na klijentu i na serveru
(koji poseduju mehanizam RPC) a komunikacija se odvija preko IIOP (Internet Inter-ORB Protocol).
Mogućnosti CORBA definisane su IDL-Interface Definition Language
Ovaj standard definiše interfejs koji bi trebalo da omogući da komponente napisane u različitim
jezicima međusobno sarađuju.
To je ostvareno definisanjem seta metoda koje su vidljive za ostale komponente koje mogu da budu na
različitim čvorovima u mreži.
CORBA model u potpunosti podržava ideju troslojne arhitekture, koja po prirodi ima aplikaciju
distribuiranu između klijenta, aplikativnog servera i servera baze podataka.
ORB može biti implementiran kao proces na host-računaru kome klijent pristupa, kao proces na nekom
centralnom računaru kroz koji klijent i server komuniciraju, ili kao servis samog operativnog sistema.
IDL specifikacija je kompajlirana pomoću IDL kompajlera u svakom ciljnom jeziku i on treba da omogući
impementaciju svih ovih metoda
Enterprice Java Beans - EJB
Predstavlja distribuirani, transakcioni, serverski komponentni model.
EJB nije proizvod već specifikacija koju izdaje Sun Microsys za Javu
EJB je nezavisna od platforme ali ne i od jezika.
Svi EJB objekti moraju biti napisani u jeziku Java.
Za komunikaciju između različitih sistema, EJB koristi varijantu IIOP nazvanu RMI preko IIOP (Remote
Method Invocation over IIOP).
Kao što je RPC u klijent server modelu to je RMI u Java modelu
Omogućava Java-Java komunikaciju, pozivanje metoda iz udaljeni Java aplikacija od strane Java apleta,
Java IDL jezika (definišu se interfejsi po CORBA standardu) i preko ORB-a se pozivaju metode u
programima napisanim u bilo kom programskom jeziku koji podržava CORBA standard i JDBC (Java DB
Connectivity) koji predstavlja prvi standardizovan set objekata i metoda za interakciju sa bazama
podataka i predstavlja sastavni deo Java EntrpriseAPI-a.
RMI mehanizam omogućava da pozovete metodu udaljenog objekta.
RMI omogućije da se parametri metode proslede drugom računaru, obavesti server o metodi koju
treba da izvrši i da vrati vrednost nazad.
4.Karakteristike Windows server
Advanced Server Windows NT - predstavlja jednu novu pojavu na polju mrežnih operativnih sistema.
Od svog prvog pojavljivanja Windows NT (New Technology) 1993 god. pa do danas ovaj proizvod je
doživeo veoma brz i ogroman razvoj tako da se danas smatra za jednim od najraširenijim MOS.
U početku zamišljen kao OS koji bi trebalo da poveže nekoliko Win računara u okviru LAN-a
(konkurencija Novell-u) danas je prerastao u sasvim ravnopravnog pa čak i većeg OS u WAN mrežama.
Velika prednost Windows OS u odnosu na druge leži u vizuelno atraktivnom korisničkom okruženju
(GUI) - jednostavnost korišćenja i podešavanja čak i najsloženijih opcija - sistemi "čarobnjaka“
Izbor je mnogih korisnika i zbog ubedljivo najveće softverske podrške.
Windows Server je infrastrukturna osnova za pokretanje povezanih aplikacija, mreža i Web servisa u
svim okruženjima.
Server ima napredne mogućnosti za upravljanje i komuniciranje sa udaljenim lokacijama, upravljanje
pristupom i identitetima korisnika, pokretanje Web servisa, deljenje resursa.
Odlikuje se naprednim bezbednosnim mehanizmima za utvrđivanje identiteta, prava i dozvola
korisnika, kao i mehanizmima za šifrovanje podataka koji su kritični za poslovanje organizacije.
Predstavlja modularni OS koji se sastoji od komponenata.
Svi objekti OS imaju interfejse, pomoću kojih drugi objekti i procesi obezbeđuju njihovu funkcionalnost
ili usluge.
