AMERIČKI KORPORATIVNI IMPERIJALIZAM
I ODGOVOR SVIJETA

Sažetak

: Korporativna oligarhija SAD stvara, zajedno sa svojim vazalima iz zapadnih i drugih zemalja,

svjetsku korporativnu imperiju. Strategija  Trilaterale (Angloamerika, Evropska unija, Japan) je  pokoravanje
svijeta.   Glavni   zadatak   koji   stoji   pred   savremenim   čovječanstvom   je   izrada   strategije   odbrane   od   novog,
američkog korporativnog imperijalizma, odnosno uspostavljanja svjetske zajednice zasnovane na ravnopravnosti
svih   naroda   i   rasa,   svih   civilizacija   i   kultura   sa   njihovim   osobenostima   i   njihovim   univerzalnim,
opštečovječanskim vrijednostima. Da li i kako se uspostavlja ta strategija i kako se u svemu tome snalaze Srbi
predmet je ovog članka. Dok Zapad sa svojim saveznicima ostvaruju svoju strategiju za Srbe, mi bi morali imati
svoju

srpsku strategiju

. Srbima su potrebni ljudi od znanja i časti, sposobni da shvate svu složenost savremenog

svijeta i izbore se za dostojno mjesto svog naroda i zemlje u njemu.

Ključne riječi

: korporativni imperijalizam, atlantizam, liberalni totalitarizam, Evroazija – „svjetsko

ostrvo“, sloboda.

Uvod

Korporativna oligarhija od sredine 19. vijeka nastoji da uspostavi svoju neprikosnovenu

vladavinu svijetom. Osnove globalne hegemonističke geopolitike postavio je engleski
profesor Halford Džon Makinder (1861-1947), osnivač moderne geopolitike i geostrategije. U
svojim spisima 1904-'19. (

Geografska osovina istorije

Svjetski okean

Svjetsko ostrvo i Veliki

kontinent

Srce zemlje

Velika igra

Dugi rat

Imperija

) on je razvijao ideju atlantskog, anglo-

američkog liberalnog imperijalizma. U središtu tog projekta je kontrola nad Evroazijom, čije
je središte Rusija (

heartland

Američki propagandista Bruks Adams, koji je izvršio veliki uticaj na vodeće ljude svog

doba, među njima i predsjednike Teodora Ruzvelta i Vudroa Vilsona, predvidio je osvajanje
Evroazije i nastanak američke globalne imperije. Njegove ideje su ranih 1950-tih bile vodič
za   planiranje   politike   Hladnog   rata.   Adams   se   zalagao   za   pretvaranje   Azije   u   američku
koloniju,   što   je   već   bilo   započeto   osvajanjem   Filipina   1898.   u   špansko-američkom   ratu.
Adams   pripada   pravcu   američkog   imperijalizma   zasnovanom   na   „Manifestu   sudbine“,
viđenju SAD kao globalne imperije. Da bi prikrila svoje prave namjere   američka elita je
svoju politiku nazvala širenjem slobode – političke demokratije, slobodnog tržišta i otvorenog
društva.   Ideja   slobodnog   tržišta,   „otvorene   pijace“,    izvorno  je  američka,   ali   je   danas
prihvataju   i   druge   moćne   privrede,   kao   Japan   i   Kina.   Obmana   globalizacije   „zapadnih
vrijednosti“  dugo je uspješno djelovala, sve do napada na Jugoslaviju i Srbiju, kada je već
bilo očigledno da ih ne demokratizuju, već pretvaraju u koloniju.

Korporativna strategija

U američkoj politici početkom Prvog svjetskog rata najuticajnija je bila bankarska kuća

Morgan. Kreditiranjem Antante (Britanije, Francuske, Rusije, Italije) njujorški bankari, na
čelu s Dž. P. Morganom, stvorili su ogromnu kreditnu piramidu. Kupovine američkog ratnog
materijala i hrane išle su preko kuće Morgan. Nakon rata ona je bila vodeća bankarska kuća u
Evropi, ali je izgubila prestiž 1931. kada je britanska vlada napustila „zlatni standard“.
Nastali vakum su 1930-tih popunila braća Rokfeler. Nelson je bio političar, Dejvid bankar,
Lorens poslovan čovjek, a Džon D. Rokfeler Treći je jedan od glavnih ljudi u stvaranju
projekta smanjenja stanovništva - eugenike, koja je u oblandi „kontrole populacije“ postala
zvanična politika UN.

Rokfelerova fondacija je početkom 1939., prije nego što je počeo Drugi svjetski rat,

obezbijedila sredstva za izradu tajne studije „Studije o ratu i miru“. Studije su pod okriljem,
tada potpuno tajne organizacije, Savjeta za spoljne odnose (Council on Foreign Relations -
CFR), koju su kontrolisali Rokfeleri, uradili vodeći američki stručnjaci za geopolitiku. U
njima su izložene osnove za poslijeratno uređenje svijeta. Ovoj tajnoj radnoj grupi je „rečeno
da će se odigrati Drugi svetski rat“

i dat joj je zadatak da odgovori šta treba uraditi da SAD

postanu   svjetska   imperija,   ali   da   ne   ponove   greške   britanske.   Izrađeni   koncept   je   predat
Teodoru Ruzveltu. Po njemu, SAD su trebale da osnuju  Organizaciju Ujedinjenih Nacija
OUN, koja će zamijeniti britansku Ligu narodā, i Breton Vuds ustanove – Svjetsku banku i
MMF – koje će biti pod njihovim nadzorom. Ove dvije ustanove ustrojene su tako da budu
sredstva američke neformalne imperije. Njihov zadatak bio je da obezbijede pljačku zemalja i
njihovo potčinjavanje prvo putem kredita, a od 1973. posredstvom duga. Prvenstvo je dato
„stožernim   zemljama“,   koje   su   trebale   osigurati   američku   nadmoć   nad   ostalim   svijetom.
Početkom 1950-tih porodica Rokfeler je, koristeći intelektualce i univerzitetske profesore,
koji su se prodavali za njen novac, počela da radi na produžetku „američkog vijeka“. Stratezi
poratne   moći   SAD   su   okupljeni   u   Savjetu   za   spoljne   poslove,   Rokfelerovoj   fondaciji   i
prvenstveno Rokfelerovoj struji u američkoj politici i ekonomiji. Vodeći, Kisindžer i kasnije
Bžežinski,   oslonjeni  su  na   Makinderovu   geopolitiku.   Njihov   cilj   nisu   mir,   demokratija   i
privredni razvoj, već „

kontrola svetom preko duga i destrukcije i osvajanje Evroazije sa

Rusijom u njenom središtu

“ (istakao B. K.).

Trilaterala

U pozadini događājā u Evropi i svijetu je Trilaterala – savez tri vodeće privredne oblasti

svijeta sa ukupno milijardu stanovnika („zlatna milijarda“): Angloamerika (SAD i Kanada),
Evropska unija i Japan.

Još 1968. bilo je jasno da svjetski poredak, uspostavljen nakon Drugog svjetskog rata –

Prvi, Drugi i Treći svijet (Vašington, Moskva, Beograd), nepovratno propada u strukturalnoj
krizi   svjetskog   kapitalizma.  Svi   su   se   bacili   na   potragu   za   izlazom   iz   nje.  Korporativna
oligarhija   SAD   je   izlaz   iz   unutrašnje   i   svjetske   krize   tražila   i   našla   u   formiranju   svoje
strategije   svjetske   korporativne   („liberalne“)   revolucije.  Osnova   ove   strategije   je   „model

liberalnog imperijalizma

“

(istakao B.K.)

Korporativna strategija izrađena 1970-tih je cjelina

načelā i praktičnih politika za uspostavljanje svjetske vladavine američke oligarhije do 2050.
godine, odnosno do sredine 21. vijeka.

Taj cilj se mogao dostići samo ideološki dobro zanovanom i organizovanom svjetskom

revolucijom, pokrenutom u pravom trenutku i bespogovorno provođenom svim raspoloživim
sredstvima. Liberalna struja američke korporativne oligarhije je 1968-'73. najavila ovu
revoluciju i započela rad na teorijskom, ideološkom i praktičnom zasnivanju njene strategije.
Posebno značajnu ulogu u njenom stvaranju imali su Dejvid Rokfeler, Henri Kisindžer i
Zbignjev Bžežinski. U to vrijeme najuticajniji pripadnik liberalne struje američke oligarhije
bio je Dejvid Rokfeler, predsjednik Čejz Menhetn banke (Chase Manhettan bank), jedan od
osnivača Grupe Bilderberg i, od 1970. godine, predsjednik Savjeta za inostrane odnose.

Od početka 1970-tih korporativna oligarhija vodi neprestani rat za uspostavljanje

planetarnog poretka novog feudalizma, pa čak i robovlasništva mašući zastavom slobode,
socijalne pravde, demokratije i ljudskih prava. Međutim, poredak koji uspostavljaju globalisti
njegovi kritičari s pravom nazivaju

liberalni fašizam

. Tokom 1970-'80-tih formulisana su tri

suparnička programa „novog svjetskog poretka“ (NSP). U teškoj borbi pobijedili su

Вилијам Енгдал,

Посета Србији ме дубоко дирнула

, Геополитика, број 82, Београд, јануар 2015, с. 10-

15, 12-13

Ljubomir

Kljakić,

Korisni

idioti

kolaps

Srbije

http://www.globalresearch.ca/korisni-idioti-i-kolaps-srbije/23322, preuzeto 20. 11. 2015.

energenata što može da izazove nerede i opšte sukobe. Pisci

Izvještaja

predlažu utvrđivanje

preventivnih mjera za zaustavljanje rasta svjetskog stanovništva. Predsjednik SAD Džerald
Ford je u novembru 1975. potpisao taj izvještaj, tako da su njegovi nalazi i preporuke postali
sastavni dio politike SAD.

Korporativna strategija, kojom se provodi svjetska korporativna revolucija, je vizija 21-

og  kao  još  jednog  američkog  vijeka.  Cilj  ove  strategije  je  da  SAD  uspostave  svjetski
korporativni  poredak  („novi  svjetski  poredak“),   „demokratsku“  i  „liberalnu“  svjetsku
imperiju,  u  kojoj  kao  „svjetska  vlada“  vladā  i  upravlja  američka  korporativna  elita. Glavni
pojam studije

Projekat 1980-te

transnacionalizam

. Osnovu pojma čini poništavanje pravnih

i moralnih normi nacionalnih država i slobodno djelovanje transnacionalnih banaka i
kompanija.

Trilateralizam je savez najbogatijih za stvaranje planetarnog poretka „na vrednosnom

sistemu razvijenog kapitalističkog sveta“

. Cilj je uspostavljanje planetarne finansijsko-

ekonomske   dominacije   Trilaterale,   odnosno   njene   bankarsko-industrijske   i   vojne   elite.
Demokratija   Trilaterale   je   „sistem   vladavine   koji   omogućava   nesmetan   prodor
multinacionalnih kompanija u unutrašnji poredak države“, što vodi „gubitku moći i kontrole
nacionalnih   vlada   na  državnoj   teritoriji“.   Politika   Trilaterale   teži  uspostavljanju   globalnih
umjesto međunarodnih odnosa. Kroz borbu za „ljudska prava“ Trilaterala razbija nacionalne
države.   Strategija   Trilaterale   je   opkoljavanje   kriznih   žarišta   i   posrednim   nastupanjem
proizvedeno unutrašnje privredno, društveno i duhovno rastrojstvo zemlje.

„Upravljana dezintegracija“

Pojam „kontrolisana dezintegracija“ („controlled disintegration“) pojavio se u knjizi

Alternativa za monetarni besporedak

1977., prvoj u zbirci

Projekat osamdesete

. Tvorac izraza

je Fred Hirš (Fred Hirsch), urednik londonskog nedeljnika

Ekonomist

, član CFR. Tako je

nazvan model monetarne politike koju poslije raspada monetarnog sistema 1971-'76. treba da
primjenjuju SAD. Ovaj izraz je samo novi naziv za politiku svjetske dominacije koju su SAD
već provodile svojim jednostranim mjerama monetarne politike, kojim su uništile tadašnji
međunarodni monetarni sistem uspostavljen 1945. ugovorima iz Breton Vudsa, gdje su na
skupu 1-15. jula 1944. savezničke zemlje osnovale MMF i Svjetsku banku za obnovu i razvoj.

Model „kontrolisane dezintegracije“ je sa monetarne politike proširen na cjelokupnu

politiku SAD i njene pojedine oblasti: odnose sa SSSR, a kasnije i Rusijom, azijskim
zemljama, a posebno Kinom, sa Bliskim Istokom, Afrikom, odnose Sjevera i Juga, na politiku
nuklearnog naoružanja, energetsku i posebno politiku nafte, uopšte na prirodna dobra kao
„zajednička“, na industrijsku i ukupnu ekonomsku politiku, na demografsku politiku i svjetski
poredak kao pretpostavljen unutrašnjem. Politika „kontrolisane dezintegracije“ je jezgro svih
posebnih politika korporativnog imperijalizma.

Svjetska korporativna revolucije je svom snagom pokrenuta 1979. kada je na vlast u

Britaniji došla Margaret Tačer, a potom Ronald Regan i Džorž Buš stariji, kao potpredsjednik,
u januaru 1981. u SAD. Politiku ekonomske vladavine svijetom usaglasile su 1979-'81. (u
skladu sa preporukama korporativnih organizacija -

Projektom osamdesete

Savjeta za spoljne

odnose, preporukama Bilderberga i Trostrane komisije) vodeće finansijske ustanove: Trezor
SAD, MMF i Svjetska banka. Zajednička svjetska finansijska politika ovih ustanova 1989. je
nazvana „Vašingtonski konsenzus“ (sve tri ove ustanove svoja sjedišta imaju u glavnom
gradu SAD).

Već od sredine 1980-tih „kontrolisana dezintegracija“ uspješno djeluje u svim oblastima

života, a od 1990-te proizvodi posljedice globalizacije korporativne revolucije, koju
predstavlja ideologija „neoliberalizma“. Najveći uspjeh strategije „kontrolisane

Smilja Avramov,

Trilateralna komisija

, IDIJ, Veternik, 1998.

dezintegracije“ je za sada „samoraspuštanje“ komunističkih vlada u zemljama Istočne Evrope
i SSSR 1989-'91., čime je izmijenjena politička karta svijeta.  Danas smo svjedoci kraha te
utopije koja se završava kao distopija. Tvorci NSP nisu stvorili svjetsko društvo već izazvali
nepodnošljiv haos i doveli svijet na ivicu novog rata. Danas na Zemlji 80 do 90 odsto ljudi
živi   u   bijedi,   a   u   SAD     jedan   odsto   stanovništva   upravlja   životima   ostalih   99   odsto.   I
najrazvijenije zemlje svijeta zahvatila je epidemija nezaposlenosti, više od pola mladih ljudi
ne  radi.   Od   novembra  2011.   ekonomijom  Evropske  unije  upravlja   samoproglašena   grupa
građana („Grupa iz Frankfurta“). Savremeni svijet se već 40 godina nalazi u dubokoj, vrlo
opasnoj strukturalnoj krizi iz koje se ne vidi izlaz zbog postojećeg rasporeda moći. Zbivanja
mogu postati potpuno neupravljiva, oteti se kontroli.

SAD sebe vide kao nosioca imperijalnog suvereniteta u svjetskoj korporativnoj imperiji u

kojoj američka oligarhija organizovana u tajnim društvima ima odlučujuću ulogu. Nastala
tokom Hladnog rata, korporativna oligarhija, posebno „liberalni“ dio anglo-američke, je kao
zakoniti nasljednik imperijalnog istorijskog nasljeđa tog dijela svijeta, formulisao strategiju -
ciljeve i sredstva, dinamiku i vođstvo svjetske korporativne revolucije.

„ Va

š ingtonski

konsenzus

“

Politika koja je sprovođena u okviru neproglašene svjetske neo-„liberalne“ korporativne

revolucije  Tačer-Regan  1979-'80 – 2008-'09.,  takozvani  „Vašingtonski  konsenzus“,  je  prije
svega  politika  Trezora  SAD.  Nju su provodili MMF, Svjetska banka i druge međunarodne
finansijske   ustanove.   „Vašingtonski   konsenzus“   je   označavao   i   „neoliberalne   reforme“
ekonomije i finansija u SAD („reganomika“) i Britaniji („tačerizam“). Ove reforme su 1980-
tih propisane i kao neophodan spoljašnji uslov za sve zemlje u razvoju, a 1989-'90. i za zemlje
Istočne Evrope i Jugoslaviju, koje su nakon Hladnog rata krenule putem „tranzicije“, mirnog
prelaska   iz   socijalizma   u   kapitalizam.   Pojam   „Vašingtonski   konsenzus“,   stvoren   1989.,
imenuje 10 „reformskih“ preporuka, koje su SAD propisale za cijeli svijet. Po njemu svaka
nacionalna   ekonomija   mora   da   ispuni   10   „standardnih   reformskih   uslova“:   1)   fiskalna
disciplina,   2)   preusmjeravanje   javne   potrošnje   od   subvencija   za   zdravstvenu   zaštitu,
obrazovanje   i   druge   javne   potrebe   na   ulaganja   u   infrastrukturu,   3)   poreska   reforma,   4)
promjenljive   kamatne   stope   utvrđene   na   tržištu,   5)   konkurentni   valutni   kurs,   6)   potpuna
liberalizacija međunarodne trgovine (ukidanjem svih ograničenja stranim kompanijama) i 7)
stranih   ulaganja,   8)   potpuna   privatizacija   preduzećā   u   državnom   i   javnom   vlasništvu,   9)
potpuna pravna deregulacija (ukidanje ograničenjā nastupu stranih kompanija i konkurencije,
isključujući bezbjednost, zaštitu životne sredine i potrošača, kao i nadzor rada finansijskih
ustanova) i, konačno, 10) potpuna zakonska zaštita privatnog vlasništva.

Američka strategija je uspostavljanje jednog, svjetskog središta moći, kom bi svi drugi

bili bespogovorno podređeni. Pod strategijom se podrazumijeva nauka i vještina pokretanja i
djelovanja svih društvenih snaga na ostvarivanju određenog zajedničkog cilja.

Strategikon

spis od 12 knjiga (poglavlja), u kojem je sažeto iskustvo vizantijskog cara Mavrikija (582-
602) stečeno u ratovima na Balkanu i Srednjoj Aziji, kada je nastao pojam strategija, je i
danas dragocjeno iskustvo za uspostavljanje i održavanje imperijalnog poretka. Tokom 20.
vijeka pojam strategija se postepeno koristi za upravljanje ne samo vojskom i državom, već i
ekonomskim i poslovnim sistemima.

“ Novi

svjetski

poredak

” (

NSP

)

„Novi svjetski poredak“ (

Novus Ordo Mundi

) je zamišljen kao totalitarno, nadnacionalno

globalno   društvo,   koje   treba  da   nastane   kao   rezultat  ekonomske   globalizacije   slobodnog,
otvorenog   tržišta   i   političke  globalizacije  liberalne   demokratije  pod   upravom   svjetske,
prvenstveno angloameričke oligarhije.  Krajnji  cilj  strategije  „kontrolisane  dezintegracije“  je

Evroaziji, Africi i Latinskoj Americi, pokrenula ponovnu kolonizaciju svijeta pod svojim
rukovodstvom i za svoje interese. Smatra se da Savjet za spoljne odnose stoji iza svih
značajnih odluka predsjednika SAD. Predsjednik Bilderberg grupe, osnovane 1954., postao je
1989., u vrijeme raspada Istočnog saveza, Karington, koji je uskoro postavljen i za
„posrednika“ u jugoslovenskoj krizi.

Kriza i haos

Umjesto „novog svjetskog poretka“ politika „kontrolisane dezintegracije“ je dovela do

svjetske strukturalne krize

, nereda koji ugrožava cijeli svijet, pa i tvorca te politike – američku

oligarhiju i SAD. Siromaštvo i nezaposlenost, nepostojanost, neizvjesnost i nepredvidljivost,
autoritarnost i vojno-plicijsko nasilje su odlike stanja u kom se nalazi savremeni svijet.
Atmosfera je prezasićena strahom od sutrašnjice. Utopija svjetskog liberalno-demokratskog,
korporativnog poretka kao „kraja istorije“ (F. Fukujama) se preokrenula u distopiju (grč. δυς-
τοπος – loša, bolesna zemlja). Politika „Vašingtonskog konsenzusa“ je po cijelom svijetu
posijala vlade i društva nesposobne za život.

Svjetska korporativna („liberalna“) revolucija, pokrenuta 1979-'81., se već 20 godina

kasnije, 1999. nasukala na greben. Pokazalo se da nisu svi voljni da prihvate tuđu vlast.
Zločinački napad NATO na Srbiju (Jugoslaviju) 24. marta – 10. juna 1999. je bio početak
kraja pobjedonosnog hoda te revolucije. Već dvije godine kasnije, 11. septembar 2001., „novi
Perl Harbur“, je iskorišten za ograničavanje građanskih prava u SAD i EU i uspostavljanje
potpunog preventivnog nadzora i kontrole. Ova operacija je poslužila i kao casus belli za
proglašenje američkog rata protiv globalnog terorizma. Nepun mjesec kasnije, 7. oktobra
2001. počeo je američki napad na Avganistan, a „rat protiv terorizma“ se proširio na veliki
broj zemalja (Irak, Pakistan, Jemen i druge).

Od tada strukturalna kriza, ograničavana i usporavana njenim prelivanjem na nerazvijene

zemlje, zemlje Istočne i Zapadne Evrope, konačno urušava moć SAD kao jedine globalne sile.
Kriza svjetskih finansija 2007-'08., praćena visokom nezaposlenošću i siromaštvom i u
metropoli svjetskog kapitalizma (SAD i EU), a koja danas potresa čitav niz zemalja, ne može
se riješiti o okvirima postojećeg poretka.

Vladajuća doktrina socijalnog darvinizma opravdava svijet nejednakosti u kom neznatna

manjina ljudi drži lavovski dio društvenog bogatstva. Razlike između bogatih i siromašnih su
se za posljednja dva vijeka uvećale do čudovišnih razmjera. Da li je ljudski svijet samo polje
surove borbe za opstanak i prava najjačih, najsposobnijih da vladaju njime? Viktorijanski
evolucionizam i njegovi izvodi 20. vijeka – eugenika i rasistička teorija se moraju preispitati.
Petar Kropotkin je u knjizi

Uzajamna pomoć

faktor evolucije

(

Mutual aid: A Factor of

Evolution

, London, 1902) pokazao i dokazao da „borba za opstanak nije osnovni regulativni i

formativni princip prirode i njenog poretka, nego da je to princip uzajamne pomoći,
solidarnosti i saradnje unutar vrste i među vrstama“

. Današnja nauka je potvrdila njegove

nalaze.

Tajna društva

Dok je klasična politička teorija prvenstveno istraživala praktikovanje moći, danas se u

svijetu kao politička teorija predstavlja uškopljeno, jalovo pripovijedanje o neobavezujućim
porecima pravila, potpuno određeno običajima političke ispravnosti, uljudnosti. Političkoj
teoriji je zabranjeno da istražuje stvarnu politiku i praktikovanje moći upravo zato što su
najvažnija politička pitanja vezana za skrivene, tajne prostore moći. Konspirologija
(kriptopolitika, teorija zavjere) je „neophodan i neizbežan metodološki deo svake političke

Љубомир Кљакић,

Контролисана дезинтеграција

, Геополитика, број 52, Београд, мај 2012, с. 54-58, 55