Digitalna fotografija
, za razliku od klasične, ne koristi film već sliku „vidi“ preko
elektronskog senzora kao skup brojčanih podataka. To omogućava spremanje i
uređivanje slika na računaru. Danas su digitalni foto-aparati prodavaniji od klasičnih, a
najverovatnije će ih potpuno zameniti. Osim snimanja fotografija, oni često
omogućavaju i snimanje videa i zvuka. Razvojtehnologije je omogućio spajanje više
različitih uređaja u jedan, te su danas digitalni foto-aparati vrlo često sastavni
deomobilnih telefona.
Senzor i snimanje
Slika nastaje pomoću elektronskog senzora. Kad svetlost padne na senzor (prethodno
prošavši kroz objektiv, kao kod klasične fotografije), ćelije senzora pretvaraju spektralne
sastojke svetlosti u brojčane vrednosti, koje se zatim snimaju u obliku fajla koji se iz
aparata može preneti na štampanje ili dalju obradu. U zavisnosti od mogućnosti aparata
i želje snimatelja, na karticu se slika može snimiti u sirovom formatu (RAW - pandan
klasičnom negativu) ili u suženom RGB(Red, Blue, Green) prostoru (jpeg, tif, bmp
komprimovani formati). RAW format je pogodan za dalju obradu u grafičkim
programima, jer u sebi čuva više informacija, ali su ovakve datoteke veće. Danas su u
upotrebi dva tipa senzora:
CCD
CMOS
Veličina slike i pikseli
Broj piksela u slici (N) jednak je umnoživanju broja piksela u širini i visini. Recimo ako
slikamo na rezoluciji 1600 × 1200, dobit ćemo sliku veličine 1.920.000 piksela (1.92
Megapikslea). Kod SLR kamera je omjer pikslea širina:visina 4:3, šta zavisi od senzora.
Mane i prednosti digitalne fotografije
Za normalnog korisnika koji posjeduje račnar, prednosti digitalnih foto-aparata obično
prevagnu nad manama. No, profesionalni korisnici imaju podijeljena mišljenja.
Prednosti
Digitalni foto-aparati omogućavaju pregled snimaka na licu mjesta (bez razvijanja), što
znači da fotograf može lako uočiti greške kod snimanja i ispraviti ih dok još nije
prekasno. Pošto se slike mogu i brisati, može se snimati mnogo uzastopnih slika s
malim razlikama, izbrisati loše i sačuvati samo uspjele. Kod klasičnih foto-aparata to bi
bilo preskupo. Možete i odabrati samo neke fotografije koje ćete odštampati na papir
(ako ih uopšte želite štampati). Ako imateračunar sa štampačem, nije potrebno
fotografije nositi u foto-studio - one se mogu odštampati i kod kuće. Takođe, fotografije
se na računaru mogu i obraditi te poboljšati (npr. pooštriti, kontrolisati kontrast, jačinu
svjetlosti, intenzitet boje...).
Na jednu memorijsku karticu moguće je snimiti hiljade fotografija (zavisno o kapacitetu
kartice i kvalitetu slike), dok se na jedan film može snimiti oko 36 fotografija najviše, pod
uslovom da je reč o kupovnom pakovanju filma, jer postoje filmovi na metar, koje sami
možete da ubacite u kaseticu predviđenu za to i upakujete mnogo više od standardnih
36 snimaka.
Vrlo korisna činjenica kod digitalnih foto-aparata je ta da oni bilježe dodatne podatke o
fotografiji uz samu sliku (npr. upotreba blica, ekspozicija, blenda, ISO osjetljivost,
vrijeme fotografisanja, datum, model foto-aparata...). To je korisno kod organizacije
fotografija na računaru ili kod dodatne analize snimaka. Neki klasični aparati takođe
omogućavaju bilježenje datuma ili vremena fotografisanja, ali taj podatak se ispisuje na
samu sliku.
Fotografija se može kopirati bezbroj puta bez narušavanja kvaliteta.
Mane
Digitalni aparati brzo troše bateriju, pa je potrebno ili često puniti bateriju ili često
kupovati nove baterije.
Filmovi velikih ISO osetljivosti daju manje zrnatu sliku nego digitalni senzori iste
osetljivosti (mada se i to menja i zavisi od kvaliteta DFA). Takođe, postoje tipovi filmova
za koje nema ekvivalent kod digitalnih foto-aparata (npr. film za infra crvenu svjetlost).
Zatim, filmovi imaju mnogo veću razlučivost od digitalnih foto-aparata. Procijenjene
ekvivalentne vrijednosti su:
35mm film ~ 19 megapiksela
