Visoka tehnološka škola strukovnih studija
Šabac
Odsek: Informacione Tehnologije
SEMINARSKI RAD IZ PREDMETA
RAČUNARSKE MREŽE
Tema:
Kabloveke mreže
Student:
Mirjana Majstorović, 4-16/2014
Profesor:
Dr Branko Markoski
Šabac, jun 2016. god.
4
1. Uvod
Kada se posmatra razvoj kablovskih mreža za pristup u poslednjih desetak godina,
mogu se uočiti dve komplementarne tendencije. S jedne strane, razvijene su tehnike za što
efikasnije korišćenje kapaciteta postojećih kablova s bakarnim provodnicima, npr. putem
tehnika digitalne pretplatničke linije (xDSL), dok se, s druge strane, razvijaju nove tehnike
koje koriste optička vlakna. Imajući u vidu neprekidan porast zahteva za propusnim opsegom
od strane korisnika, može se očekivati da je, dugoročno gledano, opravdan potonji pristup,
hibridne tehnike, poput HFC, predstavljaće međukorak ka potpunoj dominaciji optike u svim
segmentima pristupne infrastrukture.
Kao naročito pogodna tehnologija za realizaciju koncepta FITL ili FTTx, izdvajaju se pasivne
optičke mreže. Naziv su dobile po tome što ne koriste aktivne komponente, kao što su npr.
pojačavači ili obnavljači, već samo pasivne filtre, multipleksere, demultipleksere,razdelnike,
snage itd. Ovo za rezultat ima smanjenje troškova postavljanja i održavanja mreže.
2. Računarska mreža
Računarsku mrežu čine dva ili više povezanih računara i prateća komunikaciona
oprema, povezanih u cilju zajedničkog korištenja resursa
.
Koristi se za prenos kako digitalnih
tako i analognih podataka, koji moraju biti prilagođeni odgovarajućim sistemima za prenos.
Mrežom se prenose računarski podaci, govor, slika, video, a aplikacije na stranama korisnika
mogu biti takve da zahtijevaju prenos podataka u realnom vremenu (govor, video i sl.) ili to
ne mora biti uslov (elektronska pošta, prenos datoteka i sl.). Mreža se sastoji od računara,
medija za prenos (žica, optičko vlakno, vazduh i sl.) i uređaja kao što su čvorišta (svičevi-
skretnice, ruteri itd.) koji čine infrastrukturu mreže. Neki od uređaja, kao što su mrežne
kartice, omogućavaju vezu između računara i mreže. Svaka mreža se može svesti na sljedeće
dve osnovne cjeline: hardversku i softversku. Hardversku cjelinu sačinjavaju mrežni čvorovi
(
nods
) u kojima se vrši obrada informacija, fizički spojni putevi i djeljeni resursi. Čvorovi su
djelovi mreža u kojima dolazi do obrade podataka. Postoje dvije vrste čvorova: čvorovi u
kojima se vrši stvarna obrada i oni predstavljaju ciljne čvorove (
hosts
), i čvorovi kojima je
uloga da usmeravaju informacije (
routers
). Dijeljeni resursi su hardverski (štampači, ploteri,
faks mašine, diskovi i sl.) ili softverski elementi (datoteke, baze, aplikacije i sl.). Softversku
cjelinu mreže čine protokoli – pravila po kojima se vrši komuniciranje (razmjena podataka) u
mreži, operativni sistemi koji su u direktnoj komunikaciji sa hardverom računarskog sistema
(i imaju podršku za mrežni hardver i mrežne protokole) i korisnički mrežni softver.
Računarske mreže se djele u tri osnovne grupa. Lokalna mreža (engl. Local Area Network,
LAN
), Mreža gradskog područija ( engl. Metropolitan Area Network,
MAN
) i Regionalna
računarska mreža (engl. Wide Area Network,
WAN
).
5
Lokalna mreža
jedna je od najbitnijih računarskih mreža. Arhitektura lokalnih mreža
obuhvata puno mogućnosti,od najjednostavnijih ( dva računara povezana kablom) do izuzetno
složenih (mnogobrojni računari i periferni uređaji povezani u jednu mrežu). Nedostatak
lokalne mreže jeste njena geografska ograničenost na terenu prečnika manjem od 5 km.
Mreža gradskog područija
je prečnika od 5 do 50 km koja povezuje računare iz različitih
zgrada u nekoj gradskoj oblasti, stanice ili manje mreže(LAN).
Regionalna računarska mreža
sa druge strane nije geografski ograničena. Ona može da
poveže računare i periferijske uređaje sa suprotnih strana svijeta. U većini slučajeva,
regionalna računarska mreža se sastoji od više međusobno povezanih lokalnih mreža. Internet
je vjerovatno najbolji primjer ove vrste mreže ( i ako se za njega češće upotrebljava naziv
globalna računarska mreža).
3. Osnovni mrežni mediji
Umreženi računari međusobno komuniciraju preko medija za prenos podataka (mrežni
kablovi, i vazduh) i uređaja kao što su čvorišta (svičevi, ruteri itd.) koji čine infrastrukturu
mreže.
3.1. Mrežni Kablovi
Kablovi su danas dominantan medij za prenos podataka. Postoji mnogo različitih tipova
kablova koji mogu da se koriste u različitim situacijama. Većina današnjih mreža koristi tri
osnovne vrste kablova, a u poslednje vrijeme sve češće se koriste i energetski vodovi:
Koaksijalni kablovi
Kablovi sa upredenim paricama
Optički kablovi
Energetski vodovi
Kroz koaksijalne, kablove sa upredenim paricama i energetski vodovi (tj. kablove sa
bakarnim provodnicima) podaci se prenose u obliku električnog signala, a kroz optičke u
obliku svetlosnog signala. Kvalitet kabla koji se koristi za prenos električnog signala određuju
sljedeći parametri:Slabljenje (kada kabl prevaziđe određenu maksimalnu dužinu, dolazi do
slabljenja, izobličavanja signala)
Impedansa (To je otpor provodnika pri prenošenju podataka. Sve vrste kablova imaju
impedansu koja se meri omima. Što je veća impedansa, to se više energije troši pri prenosu
podataka). Otpornost na smetnje. (Signali koj potiču od uređaja koji se nalaze blizu, i šum u
provodnicima (elektromagnetne smetnje, engl. noise) mogu da se mešaju sa signalom u
provodniku. Takođe, kada su dva provodnika postavljena suviše blizu, njihovi se signali
mešaju. To se zove preslušavanje (eng. crosstalk)
