Uniiverzitet u Banjoj Luci
Student: Dijana Đumić 921/14
Fakultet Političkih nauka
Smijer: Socijalni rad
Banja Luka
SEMINARSKI RAD IZ RAZVOJNE PSIHOLOGIJE
TEMA:
LAV VIGOTSKI - DOPRINOS PSIHOLOGIJI
Banja Luka, januar 2016. godine
doc. Dr Ljiljana Krneta
Razvojna psihologija
Strana 2 od 14
SADRŽAJ
1. UVOD........................................................................................................................................3
2. LAV VIGOTSKI - BIOGRAFIJA.............................................................................................4
3. TEORIJA VIGOTSKOG............................................................................................................6
4. ZAKLJUČAK...........................................................................................................................13
5. LITERATURA..........................................................................................................................14
Razvojna psihologija
Strana 4 od 14
2. LAV VIGOTSKI - BIOGRAFIJA
Lav Semjonovič Vigotski rođen u sovjetskoj Bjelorusiji, kao intelektualac je sazrio u
vrijeme sovjetske komunističke revolucije, živio je kratak život i dao izvanredno plodni i originalni
doprinos razvoju psihologije, sa dijelom dijalektičkog materijalizma ali i jakom ličnom notom.
Rođen iste godine kada i Pijaže, sa prilikom da čita rane Pijažeove radove, Vigotski postavlja
osnove sovjetske psihologije, dok se paralelno razvijaju zapadnjačke psihološke teorije do kojih
radovi Vigotskog dopiru tek sedamdesetih godina XX veka i postaju veliki hit (zapadnjačkoj
psihologiji ih predstavljaju upravo Bruner i Pjaže). Psiholog Vigotski se bavi mnogim pitanjima:
pitanjem porijekla jezika i veze misli i jezika, psihologijom umjetnosti, porijeklom viših
kognitivnih funkcija čovjeka, učenjem i vezom učenja sa razvojem ličnosti, defektologijom i
drugim temama.
Izučavajući jezik Vigotski zaključuje da su znakovni sistemi (i jezik sam) socijalna
tvorevina, sa prvobitnom komunikativnom funkcijom, ali da se oni preobraćaju u sredstva za
unutrašnju organizaciju pojedinaca. Više mentalne funkcije su socijalnog porijekla. Pedagoška
teorija Vigotskog obeležena je zaključkom Vigotskog da društvena interakcija igra glavnu ulogu u
razvoju jezika, svesti i mišljenja, te da su svijest i mišljenje proizvod socijalizacije.
Za razliku od Pijažea koji misli da mentalni razvitak treba da prethodi učenju, Vigotski
misli da učenje treba da utiče na razvitak i da prethodi razvitku. Vigotski kaže, kritikujući
Pijažeovu teoriju: „Prema ovoj (Pijažeovoj) teoriji, učenje kaska za razvitkom. Razvitak treba da
prođe izvjesne cikluse i da donese izvjesne plodove sazrijevanja da bi učenje postalo moguće.
Treba reći da u ovoj teoriji ima nešto istine, koja se sastoji u tome da su izvjesne pretpostavke
razvitka dijeteta zaista nužne da bi se omogućilo učenje. Zaista, postoji najniži prag učenja, ispod
koga je ono nemoguće. “I nadalje zaključuje: „Ranije se postavljalo pitanje: da li je dijete već
sazrjelo da ga obučavamo čitanju, aritmetici i dr. Pitanje zrelosti funkcija ostaje na snazi. Moramo
uvijek odrediti donji prag obučavanja. Ali time se stvar ne iscrpljuje, moramo umjeti da odredimo i
gornji prag obučavanja. Samo između ta dva praga obučavanje može biti uspješno... Učenje i
razvitak se ne podudaraju već predstavljaju dva procesa koji se nalaze u vrlo složenim odnosima.
Učenje je samo onda dobro kada prethodi razvitku.“
Vigotski ističe društvenu komponentu učenja (i znanja) i bavi se pitanjem asistencije u
procesu učenja, definišući termin „zona narednog razvoja“ za napredak učenika u ovladavanju
