1945. Opisana građa i djelovanje računara. Svaki računar mora se sastojati od sljedećih
dijelova: ulazne jedinice, izlazne jedinice, memorija, upravljačka jedinica, aritmetičko logička
jedinica

1956. IBM razvio prvi tvrdi disk-Winchester 30-301951. Memorija načinjena od željeznih
jezgri.

1954. UNIVAC 1103A, prvo komercijalno računalo sa memorijom od želj. jezgri.

1967. IBM konstruiše prvu disketu (engl. floppy disk).

1970. Intel objavljuje memorijski integrirani krug 1103 kapaciteta većeg od bita (prvi RAM).

1971. IBM predstavlja “floppy disk” (8”)

Memorijski čipovi od 16K (sa preko 2000 tranzistora)

1980. Prvi "winchesteri", tj. hard diskovi. Format im je bio 5,25 inča, a kapaciteti su varirali
između 5 i 10 MB.

1981. Osborne 1, prvo prenosivo računalo. Sa cijenom od 3.466 dolara i težinom od 12
kilograma, uređaj koristi Zilog Z-80 procesor i ima 64KB RAM-a, dvije 5,25-inčne disketne
jedinice kapaciteta 91KB i 5-inčni monohromatski zaslon.

1982. Drivetec objavljuje 3.33MB (neformatiran) 5.25” drive.

1983. Philips i Sony razvio CD-ROM kao računalna memorijski element.

1998. DVD-RAM jedinica 17GB.

Šta je to memorija?

Memorije su digitalni sklopovi koji se sastoje od određenog broja memorijskih ćelija. Svaka
memorijska ćelija može zapamtiti jednu digitalnu znamenku, tj. jedan bit, a ukupni broj bitova
koji se može pohraniti u neki memorijski sklop jest kapacitet memorije. Više bitova čine
memorijsku riječ. Riječ koja se sastoji od osam bitova naziva se bajt.

Zadaća memorije je pohrana podatka na memorijska mjesta (lokacije) određena adresama, u
svrhu njihovog kasnijeg korištenja od strane procesora i drugih jedinki računara.

Operacija upisivanja je postupak kojim se riječ podatka pohranjuje na određeno
mjesto(adresu) memorije, obratni postupak kojim se riječ podatka s određenog mjesta u
memoriji dovodi na izlazne izvode memorije naziva se operacija čitanja.

Memorija je obično locirana u neposrednoj blizini procesora (CPU) i izrađene su većinom od
namjenskih sklopova/cjelina izrađenih od silicija. Za dugotrajniju pohranu podataka koriste
se masovna spremišta podataka gdje trenutno dominiraju tehnologije koje se oslanjaju
namagnetna ili optička svojstva materijala.

Sa programskog aspekta memoriju promatramo kao uređeni niz osnovnih memorijskih
lokacija ili kojima su jednoznačno pridružene adrese. Memorija može biti unutarnja ili vanjska