Panevropski Univerzitet
Apeiron
Banja Luka
SEMINARSKI RAD
OPŠTE POSTAVKE TEORIJE UPRAVLJANJA
02.12.2014.
Profesor: prof.dr Đuro Mikić
SADR
ŽAJ:
UVOD
OPŠTE POSTAVKE TEORIJE UPRAVLJANJA
UPRAVLJANJE SISTEMIMA-KONCEPTI UPRAVLJANJA
OTVORENI SISTEM UPRAVLJANJA
ZATVORENI SISTEM UPRAVLJANJA
KOMBINOVANI SISTEM UPRAVLJANJA
KOMPONOVANJE STANJA SISTEMA UPRAVLJANJA
ANALIZA STANJA SISTEMA UPRAVLJANJA
POUZDANOST SISTEMA UPRAVLJANJA
SISTEM INFORMACIJE
INFORMACIJE U FUNKCIJI PROGRAMIRANJA PROMJENE
ZAKLJUČAK
OPŠTE POSTAVKE TEORIJE UPRAVLJANJA
Brojni pravci i putevi istraživanja problema upravljanja u sistemima različite prirode ili uočene
fizičke analogije javljaju se kao pokušaji da se afirmiše naučna teorija upravljanja (upravljačka
škola) što je imalo presudan značaj u stvaranju upravljačkog kapaciteta opšteg (apstraktnog
sistema). O nivou opštosti i apstrakcije teorije upravljanja mišljenja su podjeljena, tako da jedna
grupa autora smatra da ona treba obuhvatiti upravljačke probleme u bilo kom sistemu. Drugi
autori razvijaju ideju njene dekompenzacie koja bi odgovarala pojedinim klasama sistema,
definisani formalnim aributima (deterministički, stohastički, vremenski, linearni itd.). Bez obzira
na tolerantan odnos i poštovanje različitih škola upravljanja, ipak se uizradi naučno zasnovanih
metodologija savremeni autori orijentišu na sistemski pristup upravljanju. Pod njim se
podrazumjeva odnos prema relaciji dio-cjelina, gdje važi pravilo da svaki složeni sistem treba
bar misaono podjeliti, a potom identifikovati i upravljati afirmativno dinamikom cjeline. U
sistemskom pristupu vjeruje se da je osobine djelova moguće razumjeti jedino ako je unaprijed
poznata dinamika cjeline, što se zasniva na naučnoj paradigmi da je cjelina primarna, a iz nje se
izvlače osobine djelova. Moderna teorija upravljanja počiva na predpostavci da skup
potencijalnih upravljačkih akcija treba da zadovolji uslov interne i eksterne stabilnosti koja mora
da se apriori utvrdi, i bez mogućnosti revizije i tranzitivnosti. Još je koncepcijski suptilnije
pitanje da se rangiraju i porede upravljačke opcije sciljem da se izabere najbolje-optimalno
rješenje, jer se tako otvaraju pitanja binarne logike, preferencije, indiferentnosti, matematike,
informatike itd. u svjetlu prvih rezultata konkretnog upravljačkog zadatka. Ostvarivanje
minimalne razlike između optimalnog i realizovanog programa u posmatranom vremenskom
periodu tj. U=min (Po-Pr) predstavlja optimalno upravljanje sistema, jer se na osnovu
raspoloživih informacija vrši izbor dejstva u cilju realizacije i ekstremizacije projektovanog cilja.
Ako se informacije ostvarene u procesu upravljanja nekoriste za ostvarivanje upravljačkog
dejstva, tada je riječ o otvorenom sistemu upravljanja, dok ako se takve informacije koriste za
ostvarenje upravljačkog dejstva, tada je riječ o zatvorenim sistemima upravljanja. Budući da
deskritivni pristup nema dovoljno kapaciteta da objasni niz fenomena uizučavanju brojnih
pojava, dolazi do afirmacije analitičkog pristupa koji se sastoji u izdvajanju i proučavanju
uopštenih vektorskih jednačina promjena upravljačkog stanja.
