MEGATREND UNIVERZITET- POSLOVNE STUDIJE
INFORMATIKA
Tema:Softver računara
Doc.dr Zoran Živković Imena studenata:
1.Blagojević Vera
2.Grašilović Marijana
3.Damljanović Jelena
4.Jevtović Branko
5.Lečić Aleksandra
6.Mojsilović Aleksandar
7.Hischke Suzana
1.4.1. Integrisani aplikativni programski
paketi................................................................15
1.4.2. Set aplikativnih
programa........................................................................................16
1.5.
INFORMACIONI
PODSISTEMI
........................................................................16
1.5.1. Informacioni podsistem
marketinga.........................................................................16
1.5.2. Informacioni podsistem
proizvodnje........................................................................17
1.5.3. Informacioni podsistem finansija i
računovodstva...................................................17
1.5.4. Informacioni podsistem upravljanja
kadrovima.......................................................17
1.6.
ZAKLJUČAK
.........................................................................................................18
1.7.
LITERATURA
.......................................................................................................19
1.1.UVOD
Od davnina ljudi su stalno iskazivali potrebu za minimizacijom svog umnog
i fizičkog rada koristeći određena pomagala, alatke i mašine. U početku su
korišćena prosta oruđa napravljena sa ciljem da se olakša isključivo fizički
rad. Kasnije, sa razvojem nauke i tehnike i pronalaskom specijalizovanih
uređaja i mašina, stvorili su se uslovi da se rastereti i čovekov umni rad.
Poslednjih sedamdeset godina intezivno se koriste razne vrste specijalnih
mašina koje nazivamo računari.
Prvi računari su se pojavili kao odgovor na čovekovu težnju da se proces
računanja pojednostavi, ubrza i učini tačnijim. Danas se računari koriste u
gotovo svim sferama privatnog i poslovnog života ljudi. Koriste se za
rešavanje širokog spektra složenih naučno-tehničkih problema
(projektovanje i upravljanje procesima u industriji, saobraćaju,
komunikacijama i sl.), u ekonomiji (za potrebe menadžmenta,
knjigovodstva, bankarstva,...), u umetnosti i izdavaštvu (procesiranje i
prelom teksta, crtanje, slikanje, sintezu, obradu i reprodukciju audio i video
materijala), kao i u svakodnevnom životu (korišćenje kućnih uređaja poput
radija i televizije).
Potreba za uspostavljanjem i održavanjem veza između ljudi, raznih
organizacija, preduzeća i sl. predstavlja još jedan segment ljudskog
interesovanja gde su računari zauzeli lidersko mesto. Upotrebom računara
današnja era mobilne telefonije i intereneta podigla je nivo kvaliteta u
komunikaciji omogućivši brzu i jednostavnu komunikaciju između ljudi,
razmenu dokumenata i elektronske pošte, pretragu podataka, elektronsko
bankarstvo i trgovinu, oglašavanje i reklamiranje i mnoštvo drugih javnih i
privatnih servisa.
Svaki savremeni elektronski računar, pored svoje fizičke konstrukcije -
hardvera poseduje i sistem programa - softver.
Softver je niz naredbi koji je smešten u memoriji računara, izvršava se na
nekom hardveru i neophodan je za svrsishodno delovanje jednog
računarskog sistema. Pojam softver prvi je iskoristio John W. Tukey 1957.
godine. Pojam je nastao kao analogija pojmu hardver. Na engleskom reč
hardver označava čvrste, opipljive delove računara, dok je softver dobio
naziv od engleske reči soft - meko.
Kritičan trenutak u razvoju softvera je softver Linus Torvalds-a studenta
operativnih sistema iz Helsinkija. Linux se koristi i danas i besplatan je za
sve korisnike, po odluci njegovog tvorca. Uspeh Linux-a inspirisao je
2
1.2.Podela softvera
Softver ne može raditi bez hardvera, kao što hardver ne može raditi bez
softvera. Na hardveru (kao što je hard disk) se nalazi softver (kao što je
operativni sistem), softver upravlja hardverom. Obično, softver sa hard
diska se učitava na RAM memoriju odakle se prosljeđuje procesoru koji
izvšrava naredbe koje sadrži neki program (softver). Najniži nivo softvera je
mašinski kod (binarni kod), najjednostavniji oblik programa koji je obično
teško promjeniti. Softver se zato češće piše u programskim jezicima višeg
nivoa koje ljudi mnogo bolje razumeju nego li nule i jedinice. Za prevođenje
programskih naredbi se koristi kompajler koji ponovo prevodi taj kod u,
najniži, mašinski kod koji računar razume (nule i jedinice).
Sve što računar radi, rezultat je sekvenci ekstremno jednostavnih
aritmetičkih i logičkih operacija izvršenih velikom brzinom. Zadatak
programera je da razvije instrukcije koje objedinjavaju ove operacije na
upotrebljiv i odgovarajući način koji računar prepoznaje.
Algoritam je set procedura koje se izvršavaju korak po korak u cilju
obavljanja nekog zadatka. Računarski program počinje sa nekim
algoritmom napisanim na prirodnom jeziku, a zadatak programera je da
algoritam prevede u program.
Na osnovu funkcija koje izvršava, softveri se dele na sledeće grupe:
1. sistemski softver, koji koordinira rad hardvera i obavlja brojne
operacije koje korisnici obično ne vide,
2. aplikativni softver, koji služi kao proizvodni alat i pomaže korisnicima
računara da reše određene probleme,
3. kompajleri i drugi programi za prevođenje, koji omogućavaju
programerima da kreiraju programe,
4. drajveri i drugi uslužni programi, koji omogućavaju rad periferija
računara, administraciju, održavanje i zaštitu računarskog sistema.
Da bi se olakšalo pisanje programa koji su nezavisni od hardverske
platforme računara razvijeni su programski jezici višeg nivoa. Programski
jezici su veštački jezici, ali kao i prirodni jezici, imaju svoju abecedu, reči,
sintaksu i semantiku. Program prevodilac prilikom prevođenja vrši proveru
da li je svaka naredba u programu napisana u saglasnosti sa pravilima
jezika i ako nije, prijavljuje grešku. Program prevodilac ne može da otkrije
greške u logici programa. U osnovne programske jezike ubrajaju se:
FORTRAN, BASIC, ALGOL, PASCAL i C. Ovi programski jezici spadaju u grupu
proceduralnih programskih jezika, pošto se njihov program zasniva na
korišćenju procedura (funkcija, potprograma...). Naprednije verzije
programskih jezika pripadaju klasi objektno orijentisanih programskih
4
