VISOKO HEMIJSKO TEHNOLOŠKA ŠKOLA
STRUKOVNIH STUDIJA KRUŠEVAC
SEMINARSKI RAD
Predmet
:
Arhitektura računara
Tema
:
Unutrašnje memorije računara
Profesor:
Student:
dr. Bratislav Blagojević Lazar Simić - 75
Najkraći vremenski period koji mora proteći između dva uzastopna obraćanja
memorijskom modulu naziva se
vreme pristupa
. Kod memorija sa destruktivnim
čitanjem ovo vreme se naziva i
vreme memorijskog ciklusa
s obzirom da je
neophodno izvršiti i čitanje i upisivanje sadržaja ćelije.
1.1 Mogući način pristupa memorija
Sa aspekta pristupa memorijskoj ćeliji razlikuju se memorijski moduli sa :
sekvencijalnim (serijskim) pristupom
cikličnim (periodičnim) pristupom
slučajnim (proizvoljnim) pristupom
asocijativnim pristupom
Kod memorija sa
sekvencijalnim pristupom
kada se pristupi ćeliji sa adresom
'i'
u narednom pristupu je mogućno obratiti se samo ćeliji sa adresom
'i+1'
ili
'i-1'.
U
ovu klasu spadaju memorijske jedinice koje za medijume koriste trake (bušena
papirna traka, magnetska traka, hard disk , kompakt diks (cd i dvd), flopi disketa...
Ciklični pristup
predstavlja modifikaciju sekvencijalnog pristupa i ogleda se u
tome da se svaka ćelija, nezavisno od potrebe pristupa, periodički nalazi u stanju da
joj se može pristupiti. Memorijske jedinice ovog tipa su jedinice sa rotirajućim
medijumom (magnetni diskovi), kao i memorije realizovane na bazi linija za
kašnjenje.
Kod memorija sa
slučajnim pristupom
moguće je u bilo kom trenutku pristupiti
bilo kojoj ćeliji čija adresa pripada skupu adresa datog memorijskog modula.
Kod memorija sa
asocijativnim
pristupom omogućeno je poređenje između
posebne maske i vrednosti određenih pozicija bitova u reči, te se iz takve memorije
reč čita na osnovu sadržaja (keš memorija).
1.2Mogućnost promene sadržaja memorija
Sa aspekta mogućnosti izmene sadržaja memorijske lokacije mogućno je
memorije klasifikovati kao:
promenljive memorije
(nema ograničenja u pogledu izmene sadržaja loka-
cija)
polupromenljive memorije
(sadržaj se ne može menjati normalnim postup-
kom, već samo posebnim postupcima u laboratorijama)
stalne memorije
(sadržaj se formira u toku procesa proizvodnje i ni pod kojim
uslovima se ne može menjati
)
1.3 Organizacija memorije
Sa logičke tačke gledišta, memorija je organizovana kao matrica ćelija, pri čemu
se u jednu ćeliju može upisati jedna binarna cifra, tj. jedan bit. Ćelije su grupisane po
redovima matrice.
Slika br.1 organizacija memorije
Svaki red u matričnom memorijskom polju ima svoju adresu pomoću koje se ta
lokacija može adresirati, radi upisa ili čitanja informacije. Svaki red matrice na slici
ima po 16 bita.
Postoje dva tipa organizacije memorije:
dvodimenzionalna
i
trodimenzionalna
organizacija
.
U dvodimenzionalnoj memoriji elementi su poređani jedan do drugog, tako da
niz tako poređanih elemenata (jedan red) čini jednu reč. Memorijski elementi
svrstani u vertikalne kolone čine bite iste težine u različitim rečima. Jednu dimenziju
čine adrese lokacija, a drugu dužina reči. Nedostatak je što je potreban veliki broj
vodova za selekciju reči, odnosno onoliko vodova za selekciju koliko ima reči.
Slika 3: Trodimenzionalna organizacija
Prednosti dvodimenzionalne i trodimenzionalne memorije su da one omo-
gućavaju slučajan pristup svakom podatku. One se stoga, nazivaju memorijama sa
slučajnim pristupom.
1.4Fizički tip medijuma memorije
Zavisno od medijuma na kome se informacija pamti, najčešće se koriste
poluprovodničke
(najviše su u upotrebi; napravljene u LSI ili VLSI tehnologiji),
memorije sa
magnetnom površinom
(diskovi, trake,...)
i
memorije koje koriste
optičku tehnologiju
(CD-ROM, DVD…).
Magnetne i optičke memorije se uglavnom koriste za memorisanje velikog
broja digitalnih informacija. Vreme upisa i čitanja informacija u ovim
memorijama je relativo dugačko, zbog neophodnih mehaničkih pomeranja
diska ili trake. Magnetne i optičke memorije pripadaju klasi
postojanih
memorija
(
nonvolatile memory
) jer infomacija ostaje zapisana i kada se isključi
električno napajanje
