primjena koje se bave emisijom, protokom i kontrolom elektrona u vakuumu i
materiji. Zajedno sa izumom vakuumske cijevi 1897. godine izvršena je
identifikacija elektrona, dok je samo ime Elektrotehnika dobila dvadesetih godina
20. vijeka po istoimenom časopisu “Electronics”.

                 Takođe, elektronika kao nauka je dio fizike koja se bavi proučavanjem
kontrole   kretanja   elektrona   i   drugih   nosioca   naelektrisanja   kroz:   slobodan
prostor   (elektronske   vakuumske   cijevi)   i   poluprovodne   materijale
(poluprovodničke   komponente).   Proučavanje   procesa   u   poluprovodnicima   se
naziva fizika poluprovodnika.

Poluprovodnici su materijali čija električna provodljivost zavisi od uslova u
kojima se nalaze kao i od primjesa u njima. Elementi su IV grupe periodnog
Sistema elemenata i predstavljaju četverovalentne atome koji su u kristalnoj
rešetki vezani kovalentnim vezama. Najčešće upotrebljavani poluprovodnici su
germanijum i silicijum.

Vilijam Šokli, Džon Bardin i Valter Bretejn

1947.

Naredni događaj koji je obilježio razvoj elektronike je razvoj integrisanih

kola. Prvu ideju o integrisanim krugovima je razvio engleski inžinjer Džefri V.A.
Dramer

dok je radio za The Royal Radar Establishment kao dio Ministarstva

odbrane pokušavajući 1956. godine da napravi prvo integrisano kolo, ali
bezuspješno.

“Godine 1959. prva integrisana kola, nezavisno jedan od drugog, razvili su
Džek Kilbi i Robert Nojs. Džek Kilbi je izumio integrisano kolo koje se sastojalo od