GUILLAIN-BARRE SINDROM
Master rad
Novi Pazar, 2024.
SAŽETAK
Guillain-Barre-ov sindrom (GBS) ili akutna upalna
poliradikuloneuropatija je retka autoimuna bolest koja zahvata periferni
nervni sistem. Uobičajeno nastaje nakon prvobitne pojave bakterijske ili
virusne infekcije, ali i zbog hirurških zahvata, vakcinacije itd. zbog čega dolazi
do autoimune reakcije u organizmu, koja dovodi do oštećenja mijelina ili
aksona nerva. Sindrom se manifestuje progresivnom, simetričnom mišićnom
slabošću sa oslabljenim ili odsutnim mišićnim refleksima. Tok same bolesti
varira. Može se manifestovati u blažoj formi, a može dovesti i do tetraplegije i
respiratornog zatajenja. Postoji nekoliko podtipova sindroma koji se razlikuju
po kliničkoj slici, a može se raditi o senzomotornom, dominantno senzornom
ili dominantno motoričkom obliku oboljenja. Dijagnoza se temelji se na
kliničkoj slici, sprovođenju lumbalne punkcije koja ukazuje na povišen nivo
proteina u likvoru i EMNG nalazu, a lečenje se vrši primenom plazmafereze i
imunoglobulina. Proces fizioterapije se razlikuje zavisno od toga da li se
pacijent u akutnoj ili subakutnoj fazi bolesti. U akutnoj fazi sprovodi se
identifikacija oštećenja, ograničenja aktivnosti i restrikcija participacije.
Uzimaju se podaci o mogućnosti komunikacije, gutanja, ishrani, psihološkom
stanju te lekovima koje koristi. Radi se na održavanju opsega pokreta i
prevenciji kontraktura te se primenjuju pasivne, aktivno-potpomognute i
aktivne vežbe, mobilizacija grudnog koša, karlice i ekstremiteta. U subakutnoj
fazi i kada je pacijent dovoljno stabilan se može započeti sa intenzivnom
rehabilitacijom. Iako je reč o dugotrajnoj i teškoj bolesti, kontinuirana fizikalna
terapija je pokazala ogroman učinak u rehabilitaciji pacijenata te njihovom
povratku kako radnim tako i drušvenim obavezama.
treatment is performed with the use of plasmapheresis and immunoglobulins.
The physiotherapy process differs depending on whether the patient is in the
acute or subacute phase of the disease. In the acute phase, damage
identification, activity limitations and participation restrictions are carried out.
Data are collected on the ability to communicate, swallow, diet, psychological
state and medications used. The work is aimed at maintaining the range of
motion and preventing contractures, and passive, actively-assisted and active
exercises, mobilization of the chest, pelvis and extremities are applied. In the
subacute phase and when the patient is sufficiently stable, intensive
rehabilitation can be started. Although it is a long-term and severe disease,
persistent physical therapy has shown a huge effect in the rehabilitation of
patients and their return to daily activities.
The aim of this paper was to point out the importance of timely and
accurate differential diagnosis and adequate treatment of GBS. We also
presented the condition of a patient suffering from GBS on a specific example
of the patient, as well as his rehabilitation process. The topic is covered on the
basis of data collected from relevant scientific and professional literature,
which are analyzed, structured and presented.
It should be emphasized that despite great progress in the treatment process,
this disease still represents a real diagnostic challenge. This probably stems
from the fact that this syndrome has a diverse clinical course and that there is
a lack of a specific test that would have the appropriate diagnostic sensitivity
and specificity for making a rapid and accurate diagnosis.
Key words:
Gui
llain-Barre syndrome, diagnostics, treatment, patient, rehabilitat
Sadržaj
1. Uvod
Guillain-Barré sindrom (GBS) predsavlja autoimuni poremećaj i poznat
uzrok generalizovane progresivne paralize širom sveta. Takođe, prepoznat je i
pod nazivom
Landry's paraliza
, imunološki je poremećaj nervnog sistema,
akutnog ili subakutnog toka, koji je obično karakterisam generalizovanom
progresivnom simetričnom slabošću nogu i ruku, parestezijom ekstremiteta i
relativnom ili potpunom arefleksijom [1].
GBS se u literature opisuje kao najčešći uzrok akutne flakcidne paralize, u
celom svetu prisutnost se kreće od jednog do dva slučaja na 100.000
stanovnika. Iako se sindrom može pojaviti u svim starosnim grupama,
pretežno utiče na odraslu populaciju. Sindrom više preovladava kod
muškaraca i starijih ljudi nego kod žena. Što se tiče incidence u dečijoj dobi,
GBS je češći kod dece od jedne do pet godina [2]. GBS često podstiče prethodna
infekcija, a najčešće primećene prethodne infekcije su
Cytomegalovirus
(CMV),
Epstein-Barr virus
(EBV),
Campylobacter jejuni
i
Mycoplasma pneumoniae
.
Incidenca infekcija denga debelog creva porasla je tokom prethodnih godina, a
neka istraživanja su pokazala povezanost sa neurološkim oboljenjima,
uključujući i GBS [3].
U poslednje vreme porastao je interes za rizik nastajanja GBS nakon
vakcinacije kod približno 500 slučajeva GBS nakon masovne primene A/New
Jersey/76 vakcine tokom epidemije svinjskod gripa u Sjedinjenim Američkim
Državama 1976. godine. U Koreji, bilo je nekolicinu objavljenih istraživanja o
1
Ovaj materijal je namenjen za učenje i pripremu, ne za predaju.
