PANEVROPSKI UNIVERZITET „APEIRON“
BANJA LUKA
FAKULTET SPORTSKIH NAUKA
PEDAGOŠKO-NASTAVNI SMJER
Maturski rad iz predmeta:
Borilački sportovi
Tema:
PRIPREMA SNAGE U JU JUTSU
MENTOR:
STUDENT:
xxxxxxxxxxxxxxxx
xxxxxxxxxxxx
BANJA LUKA, 2021. godina
1. TEORIJSКI DIO
Teoretičari periodizacije standardno opisuju snagu u sportskim aktivnostima kao
aciklicna i cikličnu. Oba navedena oblika se odlikuju drugačijim prioritetima u trenažnom
programu. Sportista sa aciklicna snagom vrši jedno maksimalno naprezanje pri realizaciji
vežbe. Iako određenu aktivnost sportista može izvesti nekoliko puta tokom takmičenja,
između tih aktivnosti ima vremena za puni oporavak. Primjeri takve sportske aktivnosti su
skok u vis u atletici i preskok u gimnastici. Sila i stepen ubrzanja postaju glavni prioritet u
ovim aktivnostima. U realizaciji treninga acikličkih sportova, maksimalna sila bi uvijek
trebalo da bude glavni cilj treninga, a takođe je od izuzetne važnosti i brzina pokreta.
Trening bi se trebao sastojati od maksimalnog napora sa relativno lakšim težinama.
Najpoznatiji aciklični sportovi (za koje je potrebna snaga) su: bacanje kugle i diska, dizanje
tegova, skok u vis, skok u dalje, troskok, bacanje koplja, gimnastika, odbojka i skokovi u
vodi. Ciklične sportske discipline zahtevaju određenu frekvenciju pokreta. Tako na primjer,
uprkos potrebi za startnom snagom i akceleracijom, brzinska izdržljivost je neophodna da bi
se osigurao rezultat u poslednjim minutima utakmice.
Otac periodizacije, Tudor Bompa, navodi potrebu za korišćenjem dinamičkih vežbi
manjih težina koje se izvode sa dužim periodima oporavka između serija vežbi tokom faze
razvoja maksimalne sile. Takođe se zalaže za korišćenje tehnika opuštanja da bi sportista
naučio kako tokom takmičenja maksimalno efikasno iskoristiti svoje fizičke mogućnosti.
Ciklični sportovi su: skijanje, hokej na ledu, brzo klizanje, sprint u atletici, ragbi, košarka,
boks, džudo, aikido, džiu džica, vaterpolo, biciklizam, veslanje, fudbal, mačevanje i
sinhronizovano plivanje. snage razlikuje se od sporta do sporta pa samo jedan način izvođenja
svih vežbi nije efikasan.
Najbolje je da sportista razvije program treninga temeljem preciznog i naučno
zasnovanog odabira specifičnih vežbi za pojedini sport. Potrebno je naglasiti da su neki od
faktora koji značajno utiču na izbor vježbi:
bio-psiho-socijalne karakteristike sportista;
vrijeme izvođenja aktivnosti;
položaj tela pri izvođenju aktivnosti;
tjelesna masa;
dužina ekstremiteta;
tehnička sposobnost sportista.
1.1. Džiu Džica
Ju jutsu (Ju-nežan, Jutsu-način,put) je jedna od najstarijih i najpoštovanijih japanskih
borilačkih veština. Osnovni princip Džiu Džicu veštine svodi se na suprostavljanje napadu
protivnika po principu „snagom na snagu“, ali tako da se protivnikov napad racionalno
konvertuje u energiju koja se obrnutim procesom upotrebljava protiv samog protivnika. Džiu
Džicu obuhvata borbu u stojećem stavu ili na zemlji, uz korišćenje udaraca, hvatova,
bacanja ,poluga, gušenja, upotrebu hladnog oružja poput noževa i štapova. Iz Džiudžicu-a su
proizašli džudo, aikido, brazilska džiudžica, a uticao je na razne borilačke veštine kao što su
sambo, krav maga ,ninđucu i druge. Obuhvata borbu u stojećem položaju i na zemlji, udarce,
hvatove, tehnike privođenja, bacanja, poluge, gušenja, odbranu i upotrebu hladnog oružja
poput noževa i štapova. Način japanskog hvatanja protivnika u borbi, hvataji (grifovi) pri
odbrani ili napadu kojima se Japanci služe sa ciljem da se protivni onesposobi za napad i
odbranu; kao sportska disciplina vrši se po veoma strogim pravilima.
1.1.1 Porijeklo
Oblici borilačkih vještina postoje u Japanu već stoljećima. Prvi zapisi o borbenom
sistemu koji podučava goloruku borbu se spominju u delu “Кojiki“ te u delu “Nihon Šoki”,
koji primarno govore o mitološkom nastanku zemlje i uspostavi carske porodice. Postoji
slavna priča o ratniku Nomi no Sekune iz Izuma koji je porazio tajim no Кehaia u prefekturi
Šimane, čemu je svedočio i car Suinin. Opisi tehnika koje su korišćene u borbi uključuju
udarce, bacanja, učvršćivanja i oružje. Ovi sistemi goloruke borbe postali su poznati kao
Nihon Кori džiudžicu(najstariji japanski džiudžicu). Tako su ih prozvale mnoge riuhe i svojim
denšoima (spisima koji su se prenosili s kolena na koleno) za vreme Muromači perioda (1333-
1573). To su uglavnom bili borbeni sistemi koji su koristili i oružja, a bili su namenjeni za
borenje na bojnom polju. Te borilačke veštine su imale mnoge nazive, uključujući kogusoku,
javara, kumiuči i hakuda, a sve su bile okupljene pod zajednickim nazivom Sengoku
džiudžicu (Sengoku jujutsu). To nisu bili sistemi goloruke borbe, već sredstva pomoću kojih
se nenaoružani, ili slabo naoružani borac mogao boriti protiv teško naoružanog protivnika na
bojnom polju.
